In de ecologie is de climaxgemeenschap een term voor een stabiele biologische gemeenschap van planten, dieren en schimmels.
Na een proces van ecologische successie bereikt de vegetatie in een gebied een stabiele toestand. Die stabiliteit is niet gegarandeerd: invasieve soorten en klimaatveranderingen kunnen veranderingen veroorzaken. Maar relatief gezien is het systeem stabiel.
Men dacht dat dit evenwicht optrad omdat de climaxgemeenschap is samengesteld uit soorten die het best zijn aangepast aan de gemiddelde omstandigheden in dat gebied. De term wordt soms ook toegepast bij bodemontwikkeling.
Het idee van één enkele climax, die wordt gedefinieerd in relatie tot het regionale klimaat, vindt zijn oorsprong bij Frederic Clements in het begin van de 20e eeuw. De eerste analyse van de successie als leidend tot zoiets als een climax werd geschreven door Henry Cowles in 1899, maar het was Clements die de term "climax" gebruikte om het geïdealiseerde eindpunt van de successie te beschrijven.
