Grieks alfabet

Het moderne Griekse alfabet heeft 24 letters. Het wordt gebruikt om de Griekse taal te schrijven.

Het Griekse alfabet wordt verondersteld de plaats te zijn waar alle belangrijke Europese alfabetten vandaan komen. Het alfabet is rond de 10e eeuw voor Christus ontleend aan het Fenicische alfabet, met vele veranderingen om het aan te passen aan de Griekse taal. De belangrijkste verandering was dat sommige van de Fenicische letters die voor niet in het Grieks gebruikte klanken waren, werden omgezet in klinkers. De Feniciërs hadden hun alfabet zonder klinkers geschreven, dus deze verandering maakte het lezen makkelijker. Deze verandering was ook beter geschikt voor de Indo-Europese talen, die geen consonant-gebaseerde wortels gebruikten (wat betekent dat de centrale betekenis van het woord gebaseerd is op de medeklinkerstreng) zoals die in Semitische talen zoals het Fenicisch, Arabisch, Hebreeuws en Aramees. Een andere verandering is dat er enkele nieuwe letters zijn uitgevonden voor klanken die wel in het Grieks maar niet in het Fenicisch waren. Aanvankelijk werd Grieks van rechts naar links geschreven, hetzelfde als het Fenicisch, maar na de 6e eeuw voor Christus werd het van links naar rechts geschreven.

Er waren enkele verschillen in het vroege Griekse alfabet, afhankelijk van het deel van de Griekse wereld waarin het werd gebruikt. De twee belangrijkste soorten waren de oostelijke en de westelijke. Maar na verloop van tijd begonnen alle Grieken hetzelfde alfabet te gebruiken, vooral nadat het Ionische alfabet van Miletus officieel werd geadopteerd in Athene in 403 VC. Iets later deed de rest van Griekenland hetzelfde, en tegen 350 VC, tijdens het leven van Alexander de Grote, gebruikten bijna alle Grieken hetzelfde vierentwintig-letterige Griekse alfabet.

Later vond Aristophanes van Byzantium (ca. 257-185 v. Chr.), een Griekse geleerde en grammaticus, de drie diakritische tekens (accenten) uit: acuut, graf en circumflex, om de toon of toonhoogte van Griekse woorden aan te geven.

Hoewel de Griekse letters al vroeg alle belangrijke klanken van de Griekse taal nauwkeurig weergaven, veranderden de klanken van de Griekse taal in de loop der tijd. Sommige klinkerklanken begonnen op elkaar te lijken, opgezogen stemloze registers werden stemloze fricatieven, en stemhebbende registers werden stemhebbende fricatieven. Men kan een idee krijgen van hoe de oudere Griekse uitspraken klonken door te kijken naar de Latijnse en Engelse spelling van Griekse leenwoorden als "filosoof", "Chimera", "Cyprus", en "Thessalonica" .

Ruwe ademhaling of "H"-geluid

Een ander diakritisch gegeven is een komma, meestal boven de eerste klinkers. Dit gaf aan of de klank van de letter 'H' al dan niet aanwezig was. Het is niet beschikbaar in onze standaard karakterset. Als deze komma-achtige diakritiek boven de klinker wordt omgedraaid, geeft dit de aanwezigheid aan van een /h/ geluid voor een klinker, tweeklank of rho. Zo wordt de Griekse naam Ἕκτωρ uitgesproken als Hektōr, niet als Ektor. Een ander voorbeeld is ἥρως, dat wordt uitgesproken als hḗrōs ("held").

Moderne orthografie

In 1982 werd een nieuwe, vereenvoudigde orthografie, bekend als "monotoon", aangenomen voor officieel gebruik in het moderne Grieks door de Griekse staat. Er wordt slechts één accent gebruikt, het acute accent. Dit markeert de beklemtoonde lettergreep van polysyllabische woorden, dat wil zeggen woorden met meer dan één lettergreep.

Gerelateerde pagina's


AlegsaOnline.com - 2020 / 2021 - License CC3