Wade-Giles (vereenvoudigd Chinees: 威妥玛拼音 of 韦氏拼音; traditioneel Chinees: 威妥瑪拼音; pinyin: wēituǒmǎ pīnyīn), soms afgekort Wade, is een Romanisatiesysteem voor de Chinese taal. Het is gebaseerd op de vorm van het Mandarijn dat in Beijing wordt gebruikt. Het systeem werd in het midden van de 19e eeuw door Thomas Wade geproduceerd. Het werd volledig ontwikkeld in het Chinees-Engels woordenboek van Herbert Giles uit 1892.
Wade-Giles was het belangrijkste systeem van transliteratie in de Engelstalige wereld gedurende een groot deel van de 20e eeuw. Het wordt gebruikt in verschillende standaard naslagwerken. Het wordt ook gebruikt in alle boeken over China die voor 1979 zijn gepubliceerd. Het vervangt de op Nanjing gebaseerde romanisatiesystemen die tot het einde van de 19e eeuw gebruikelijk waren. Wade-Giles is vandaag de dag vervangen door het Pinyin systeem. Het is nog steeds in gebruik in Taiwan (Republiek China).
Een bekend kenmerk van Wade-Giles is dat het de apostrof gebruikt om aangezogen medeklinkers of ademende medeklinkers te markeren. Bijvoorbeeld, ping in Pinyin zou worden geschreven als p'ing in Wade-Giles, maar bing in Pinyin zou worden geschreven als ping. Geluiden worden op deze manier geschreven omdat het Chinees geen stemhebbende stop medeklinkers, fricatieven, of affricaten heeft zoals in het Engels. Chinees maakt alleen onderscheid tussen opgezogen en ongeaspirateerde geluiden. Daarom wordt een apostrof gebruikt in plaats van een andere letter.
De apostrof werd echter niet goed begrepen door mensen die de spelling van de Wade-Giles niet kennen, zodat veel mensen die de apostrof lazen de apostrof negeerden bij het lezen of kopiëren van Chinese woorden. Dit had ertoe geleid dat veel niet-Chinezen Chinese woorden verkeerd hebben gezegd, waaronder Tao, tai chi en kung fu. Wade-Giles spellingen waarbij de apostrof volledig genegeerd wordt, worden bastaards Wade-Giles genoemd.