De Chinese taal is de groep talen die de Chinezen in China en elders gebruiken. Het maakt deel uit van een taalfamilie die de Sino-Tibetaansetaalfamilie wordt genoemd.
Het Chinees omvat vele regionale taalvariëteiten, waarvan de belangrijkste Mandarijn, Wu, Yue en Min. Deze zijn niet wederzijds begrijpelijk en veel van de regionale variëteiten zijn zelf een aantal niet-materieel begrijpelijke subvariëteiten. Als gevolg daarvan noemen veel linguïsten deze variëteiten afzonderlijke talen.
Chinees' kan verwijzen naar de geschreven of gesproken talen. Hoewel er veel gesproken Chinese talen zijn, gebruiken ze hetzelfde schrijfsysteem. Verschillen in het spreken komen tot uiting in verschillen in het schrift. Officieel China voert een vergelijkbaar beleid als in de Sovjet-Unie, waarbij één officiële taal wordt gebruikt zodat de mensen elkaar kunnen begrijpen. De standaard Chinese taal wordt in het Engels Mandarijn genoemd, "Pǔtōnghuà" of "common to everybody speech" op het vasteland van China en "Guóyǔ" of "language of the whole country" in Taiwan. Alle officiële documenten zijn in het Mandarijn geschreven en het Mandarijn wordt in heel China onderwezen. Het is ook een standaard voor taalonderwijs in sommige andere landen.
Het Chinees wordt gebruikt door het Han-volk in China en andere etnische groepen in China die door de Chinese regering tot Chinees worden verklaard. Chinees wordt bijna altijd in Chinese karakters geschreven. Het zijn symbolen met een betekenis, die logogrammen worden genoemd. Ze geven ook een indicatie van de uitspraak, maar hetzelfde teken kan heel verschillende uitspraken doen tussen de verschillende soorten Chinezen. Aangezien Chinese tekens al minstens 3500 jaar bestaan, zeggen mensen op ver van elkaar verwijderde plaatsen ze anders, net zoals "1, 2, 3" anders kan worden gelezen in verschillende talen.
De Chinezen moesten de uitspraken in woordenboeken opschrijven. Chinezen hebben geen alfabet, dus hoe je geluiden moet opschrijven was in het begin een groot probleem. Tegenwoordig gebruikt de Mandarijnse taal Hanyu Pinyin om de klanken in Romeinse letters weer te geven.
Alle Chinese talen (of dialecten) gebruiken tonen. Dit betekent dat ze hoge en lage tonen gebruiken om verschillen in betekenis duidelijk te maken.
