De slag bij Saratoga wordt beschouwd als het keerpunt in de Amerikaanse Revolutie. De slag werd eind 1777 uitgevochten. Het waren eigenlijk twee gevechten: de Slag bij Freeman's Farm (19 september) en de Slag bij Bemis Heights (7 oktober). De Amerikanen werden geleid door Generaal Horatio Gates. De Britten werden geleid door generaal John Burgoyne. Op 17 oktober gaf Burgoyne zijn leger van bijna 6.000 Britse soldaten over. De Amerikaanse overwinning hielp Frankrijk ervan te overtuigen het Continentale Leger te hulp te komen. Het hielp hen ook de Verenigde Staten te erkennen.
Achtergrond en doel van de campagne
In 1777 ontwikkelde de Britse opperbevelhebber het plan om de rebellen in Nieuw-Engeland af te snijden van de andere koloniën door vanuit Canada via de Hudsonvallei naar het zuiden op te rukken. Generaal John Burgoyne leidde de zuidwaartse invasie vanuit Québec. Het plan veronderstelde gelijktijdige bewegingen door andere Britse bevelhebbers: generaal William Howe zou vanuit New York naar het noorden oprukken en Barry St. Leger vanuit het westen aanvallen. Die coördinatie mislukte grotendeels, waardoor Burgoyne geïsoleerd raakte en zijn bevoorrading kwetsbaar werd.
De twee gevechten
- Slag bij Freeman's Farm (19 september 1777): Burgoyne botste op stevig verzet toen zijn colonne probeerde door de bossen en landbouwgrond ten zuiden van Saratoga te breken. De Britse aanvallen leverden zware gevechten op en hoewel de Britten tactisch terrein wonnen, waren de verliezen aanzienlijk en werd hun opmars afgeremd.
- Slag bij Bemis Heights (7 oktober 1777): Bij Bemis Heights, net ten zuiden van het huidige Schuylerville, voerden de Amerikanen onder leiding van generaal Horatio Gates en met prominent optreden van de gedreven maar controversiële majoor Benedict Arnold een beslissende tegenaanval. Deze aanval stopte Burgoynes verdere beweging en deed zijn positie snel verzwakken.
Belangrijke factoren en leiderschap
Belangrijke redenen voor de Britse mislukking waren onder meer:
- Het ontbreken van steun en coördinatie van andere Britse veldtenen (Howe en St. Leger), waardoor Burgoyne geïsoleerd raakte.
- De lange, kwetsbare bevoorradingslijnen door dicht bebost gebied en vijandelijk terrein.
- Doeltreffend Amerikaans verzet en effectieve inzet van lokale milities en het Continentale Leger.
- De rol van leiderschap: Horatio Gates kreeg veel krediet voor de overwinning, maar historici benadrukken dat de agressieve acties van Benedict Arnold en de inzet van andere commandanten en milities evenzeer doorslaggevend waren.
Overgave en gevolgen
Op 17 oktober 1777 gaf Burgoyne zijn leger over. Bij de capitulatie werden duizenden Britse en geallieerde soldaten gevangengenomen; de omvang van zijn troepen bij de overwinning wordt vaak genoemd als bijna 6.000 man, inclusief hulptroepen en Loyalisten. De Britse verliezen in de campagne lagen in de honderden (doden en gewonden) en de Amerikanen leden ook enkele honderden slachtoffers. De exacte aantallen varieerden per bron, maar het verlies van een volledig veldleger was een enorme klap voor de Britse strategie in Noord-Amerika.
De zogeheten Convention of Saratoga regelde aanvankelijk de behandeling van de krijgsgevangenen en voorzag in terugkeer naar Europa onder parolevoorwaarden, maar politieke en praktische complicaties maakten dat veel gevangenen uiteindelijk in Amerikaanse handen bleven.
Internationale impact
De Amerikaanse overwinning bij Saratoga had grote diplomatieke gevolgen. Het overtuigde Frankrijk dat de Amerikaanse onafhankelijkheidsbeweging levensvatbaar was. In 1778 leidde dit tot de formele Frans-Amerikaanse alliantie en militaire steun, waaronder geld, oorlogsschepen en troepen. Die Franse interventie kantelde het strategische evenwicht en maakte het voor Groot-Brittannië moeilijker de oorlog te winnen. Op langere termijn volgden Spanje en Nederland diplomatieke en materiële stappen tegen Groot-Brittannië, wat de Britse positie verder verzwakte.
Nalatenschap
De Slagen van Saratoga worden vaak genoemd als het keerpunt van de Amerikaanse Revolutie: ze verhoogden het moreel van de patriotten, beschadigden de Britse strategie om de opstand te verstikken en openden de deur naar cruciale buitenlandse steun. Vandaag de dag herinneren monumenten en museumlocaties in New York aan de plek en de betekenis van deze veldslagen in de strijd om de Amerikaanse onafhankelijkheid.

