1920-30: vroege geschiedenis
Voordat de luchthaven werd gebouwd, was het een veld voor ossen. Nigel Love, een voormalig piloot uit de Eerste Wereldoorlog, wilde vliegtuigen gaan bouwen. Hij had een fabriek en een vliegveld in de buurt van de stad nodig. Hij vond een stuk land dat eigendom was van de Kensington Race Club. Het was gebruikt door een plaatselijk slachthuis, dat zijn deuren sloot, om schapen en vee te laten grazen. Het oppervlak was volkomen vlak en bedekt met een weide van buffelgras. Dit gras was zo gelijkmatig begraasd door de schapen en runderen die erop liepen, dat het gemakkelijk geschikt was om vliegtuigen te laten landen. Bovendien was het aan alle vier de zijden vrij voor vliegtuigen. Aan de zijkanten van het veld lagen een renbaan, tuinen, een rivier en Botany Bay.
Love richtte Mascot op als privébedrijf en huurde gedurende drie jaar 200 acres (0,81 km2 ) van de Kensington Race club. Aanvankelijk had hij een kleine canvas structuur, maar later werd een geïmporteerde Richards hangar neergezet. De eerste vlucht vanaf Mascot was op 19 november 1919 toen Love filmcameraman Billy Marshall meenam in een Avro. De officiële openingsvlucht vond plaats op 9 januari 1920, ook uitgevoerd door Love.
In 1921 kocht de Australische regering 161 acres (0,65 km2 ) in Mascot om er een openbaar vliegveld aan te leggen. In 1923, aan het einde van het driejarige huurcontract van Love, nam de regering het land over van de raceclub. De eerste regelmatige vluchten begonnen in 1924.
1930-60
In 1933 werden de eerste grindbanen aangelegd. De loop van Cooks River werd in 1947-52 verlegd om meer land voor het vliegveld vrij te maken en andere kleine stroompjes werden gedempt. Toen Mascot in 1920 tot vliegveld werd verklaard, stond het bekend als Sydney Airport. In 1953 werd het omgedoopt tot Sydney (Kingsford Smith) Airport naar Charles Kingsford Smith, een pionierende Australische vliegenier. De eerste verharde landingsbaan was 07-25 en de volgende was 16R, die vanaf 1959 in de Botany Bay uitstak om grote jets te laten landen. 07-25 wordt voornamelijk gebruikt door lichtere vliegtuigen, hoewel grote straalvliegtuigen met vier motoren nog steeds op de baan landen vanuit het oosten, wanneer er een zuidwestenwind waait in Sydney. 16R is momenteel de langste operationele landingsbaan in Australië, met een verharde lengte van 4.400 m en een breedte van 3.920 m tussen de zebramuren.
1960-2000
Tegen de jaren 1960 was een nieuwe internationale terminal nodig, en de werkzaamheden begonnen eind 1966. Het nieuwe gebouw werd op 3 mei 1970 officieel geopend door koningin Elizabeth II.
De eerste Boeing 747 "Jumbo Jet" die op de luchthaven landde, Pan American's Clipper Flying Cloud (N734PA), arriveerde op 4 oktober 1970. In de jaren 1970 werd de noord-zuidbaan verlengd tot een van de langste banen op het zuidelijk halfrond. De internationale terminal werd in 1992 groter gemaakt en is sindsdien verschillende keren gemoderniseerd.
Met slechts twee banen die elkaar kruisten werd het een probleem en verschillende regeringen probeerden jarenlang de capaciteit van de luchthaven van Sydney te vergroten. Uiteindelijk werd besloten een derde baan aan te leggen. Dit was niet populair bij de mensen die in de buurt van de luchthaven woonden. De derde baan werd parallel aan de bestaande hoofdbaan "noord-zuid" gebouwd, volledig op teruggewonnen land van Botany Bay). Een voorgestelde nieuwe luchthaven aan de rand van Sydney werd niet ontwikkeld.
De "derde baan" bleef een probleem vanwege de toegenomen vliegbewegingen, vooral boven veel binnenwijken. In de jaren negentig werd de No Aircraft Noise Party opgericht, die echter geen zetels in het parlement won. In 1996 voerde de regering Howard veranderingen door in de werking van de luchthaven van Sydney. Deze omvatten:
- een avondklok die geen vliegbewegingen toestaat tussen 2300-0600H
- draaiende baan operaties
- laat vliegtuigen uit verschillende richtingen naar de luchthaven vliegen
- vliegroutes over water gebruiken, met name Botany Bay
- beperk het geluid door een lager vermogen bij het opstijgen.
2000-10
In 2002 verkocht de Australische regering de luchthaven van Sydney aan Southern Cross Airports Corporation Holdings Ltd. 82,93% van SACL is in handen van MAp Airports International Limited, een onderdeel van Macquarie Bank. Sydney Airport Intervest GmbH bezit 12,11% en Ontario Teachers' Australia Trust bezit 4,96%. SACL heeft een 99-jarige huurovereenkomst voor de luchthaven, die kroongrond blijft.
De internationale terminal is verschillende keren groter gemaakt. De volgende verbouwing vindt plaats in fasen over een periode van twintig jaar (2005-25). Deze omvat een hoogbouw kantoorgebouw, een parkeergarage met meerdere verdiepingen en grotere internationale en binnenlandse terminals. Deze verbouwing en andere plannen van Macquarie Bank voor de luchthaven worden als controversieel beschouwd. Zij behoeven geen wettelijk toezicht van de plaatselijke gemeenteraden, die gewoonlijk optreden als de plaatselijke planningsautoriteit voor dergelijke ontwikkelingen.
Vanaf april 2006 is een deel van de voorgestelde ontwikkeling teruggeschroefd.
De internationale terminal van Sydney Airport werd voor 500 miljoen dollar verbouwd en medio 2010 voltooid. Deze omvatte een nieuw bagagesysteem, 7.300 m2 extra ruimte voor winkels en wachtruimtes voor passagiers en andere verbeteringen.
In maart 2010 zei de Australian Competition and Consumer Commission dat de prijzen op de luchthaven van Sydney te hoog waren. Volgens het rapport noteerde de luchthaven van Sydney de hoogste gemiddelde prijzen van 13,63 dollar per passagier, tegenover de laagste van 7,96 dollar op de luchthaven van Melbourne. De prijs van kort parkeren was in het boekjaar 2008-2009 bijna verdubbeld, van 28 dollar naar 50 dollar voor vier uur. Volgens het rapport maakte de luchthaven ook misbruik van haar monopoliepositie.
2010-20
In december 2011 zei Sydney Airport dat het de luchthaven zou opsplitsen in twee zones met luchtvaartmaatschappijen die tegen 2019 internationale, binnenlandse en regionale diensten onder één dak zouden hebben. Terminal 2 en Terminal 3 zouden worden gebruikt door Qantas, Jetstar en leden van de oneworld alliantie. Terminal 1 zou worden gebruikt door Virgin Australia en haar internationale partners. Andere internationale luchtvaartmaatschappijen blijven opereren vanuit T1.
.jpg)
.jpg)
