Nadat hij zich bij de door Sollers opgerichte 'Tel Quel-groep' had aangesloten, werkte Kristeva vooral aan de politiek van de taal en werd hij actief lid van de groep. Ze volgde een opleiding tot psychoanalyticus en behaalde haar diploma in 1979. In sommige opzichten kan haar werk gezien worden als een poging om een psychoanalytische benadering aan te passen aan de poststructuralistische kritiek. Zo heeft haar kijk op het onderwerp, en de constructie ervan, een aantal dingen gemeen met Sigmund Freud en Lacan. Kristeva verwerpt echter elk begrip van het onderwerp in structuralistische zin. In plaats daarvan beschrijft ze het onderwerp als altijd "in uitvoering" of "op proef". Op deze manier draagt ze bij aan de poststructuralistische kritiek op geëssentialiseerde structuren, met behoud van de leer van de psychoanalyse. Ze reisde in de jaren zeventig naar China en schreef later over Chinese vrouwen (1977).
De "semiotische" en de "symbolische"
Een van Kristeva's belangrijkste bijdragen is dat de betekenisgeving uit twee elementen bestaat: het symbolische en het semiotische. Dat gebruik van semiotiek is anders dan de discipline van de semiotiek die door Ferdinand de Saussure werd opgericht. Augustine Perumalil legde uit dat Kristeva's "semiotiek nauw verwant is aan het infantiele pre-Oedipale waarnaar verwezen wordt in de werken van Freud, Otto Rank, Melanie Klein, de Britse Object Relation psychoanalyse, en Lacan's pre-mirror stadium". Het is een emotioneel veld dat gerelateerd is aan de instincten in de gaten en geluiden van de taal in plaats van in de denotatieve betekenissen van woorden. Volgens Birgit Schippers wordt het semiotische geassocieerd met muziek, poëzie, ritme, en datgene dat structuur en betekenis ontbeert. Het is nauw verbonden met het "vrouwelijke" en toont de toestand van de pre-Mirror Stage infant die zich nog niet zelfstandig heeft ontwikkeld.
In het Spiegelstadium leert het kind het verschil te zien tussen zichzelf en de ander. Het kind begint een proces van het delen van culturele betekenis, bekend als de symbolische. In Desire in Language (1980) beschrijft Kristeva de symboliek als de ontwikkeling van de taal in het kind om een "sprekend subject" te worden en een gevoel van identiteit te ontwikkelen dat losstaat van de moeder. Dit proces van scheiding staat bekend als abjectie. Het kind moet zich afwijzen en zich van de moeder verwijderen om de wereld van de taal, de cultuur, de betekenis en het sociale binnen te gaan. Dit taalgebied wordt het symbolische genoemd en is anders dan het semiotische dat geassocieerd wordt met het mannelijke, de wet en de structuur. Kristeva denkt anders dan Lacan. Ze denkt dat zelfs na het betreden van het symbolische, het onderwerp heen en weer blijft bewegen tussen het semiotische en het symbolische. Het kind vormt dus geen vaste identiteit. Het onderwerp is permanent "in wording". Omdat vrouwelijke kinderen zich tot op zekere hoogte blijven identificeren met de moederfiguur, behouden ze vooral een nauwe band met de semiotiek. Deze voortdurende identificatie met de moeder kan resulteren in wat Kristeva in Black Sun (1989) melancholie (depressie) noemt, omdat vrouwelijke kinderen zich tegelijkertijd afwijzen en identificeren met de moederfiguur.
Er is ook gesuggereerd (bijvoorbeeld Creed, 1993) dat de degradatie van vrouwen en vrouwenlichamen in de populaire cultuur (en in het bijzonder in slasher-films) ontstaat door de bedreiging van de identiteit die het lichaam van de moeder vormt: het is een herinnering aan de tijd die men doorbrengt in de ongedifferentieerde staat van de semiotiek, waar men geen begrip heeft van zichzelf of van de identiteit. Na het verwerpen van de moeder behouden de subjecten een onbewuste fascinatie voor het semiotische, verlangend om zich met de moeder te herenigen, terwijl ze tegelijkertijd bang zijn voor het verlies van de identiteit die ermee gepaard gaat. Slasher-films bieden zo een manier voor de toeschouwers om het proces van verwerping veilig na te bootsen door de moederfiguur op een plaatsvervangende manier te verdrijven en te vernietigen.
Kristeva gebruikt Plato's idee van de chora, wat "een voedende moederruimte" betekent (Schippers, 2011). Kristeva's idee van het koor kan betekenen: een verwijzing naar de baarmoeder, als metafoor voor de relatie tussen de moeder en het kind, en als de tijd voor het Spiegelstadium.
Kristeva is ook bekend met het werken aan intertekstualiteit.
Antropologie en psychologie
Kristeva stelt dat antropologie en psychologie, of de connectie tussen het sociale en het subject, elkaar niet vertegenwoordigen, maar dezelfde logica volgen: het voortbestaan van de groep en het subject. Bovendien beweert ze in haar analyse van Oedipus dat het sprekende subject niet alleen kan bestaan, maar dat hij/zij "op de fragiele drempel staat alsof hij/zij gestrand is door een onmogelijke afbakening" (Powers of Horror, p. 85).
In haar vergelijking tussen beide disciplines beweert Kristeva dat de manier waarop een individu de abjecte moeder uitsluit als middel om een identiteit te vormen, dezelfde manier is waarop samenlevingen worden geconstrueerd. Op grotere schaal sluiten culturen het moederlijke en het vrouwelijke uit en ontstaan zo. [moet worden uitgelegd]
