De Highland Boundary Fault is een geologische breuk die Schotland diagonaal doorkruist van Arran en Helensburgh aan de westkust tot Stonehaven in het oosten. Het scheidt twee duidelijk verschillende regio's: de Highlands en de Lowlands.
De geologische geschiedenis van Schotland kan worden begrepen als het resultaat van twee grote tektonische gebeurtenissen. De eerste was de vorming van het wereldwijde supercontinent Pangaea, de tweede was het uiteenvallen van Pangaea om de continenten te vormen die we nu kennen.
De storing is het midden van drie grote storingen die van zuidoost naar noordwest Schotland lopen. In het noorden is er de Great Glen Fault, en in het zuiden de Southern Uplands Fault. Verder naar het zuiden, net over de grens met Engeland, ligt de Iapetus Suture, waar de palaeo-Iapetus Ocean zich sloot. Deze vier grote geologische tekens markeren de oude geschiedenis van Schotland.
De Highland Boundary Fault was actief tijdens de Caledonische orogenese. Dit was een tektonische plaatbotsing die plaatsvond van Midden Ordovicium tot Midden Devoon (520 tot 400 miljoen jaar geleden), tijdens de sluiting van de Iapetus Oceaan.
Door de breuk kon de Midland Valley als een grote kloof tot 4000 meter afdalen en ontstond er vervolgens een verticale beweging. Deze beweging werd later vervangen door een horizontale afschuiving. Een bijkomende breuk, de Zuidelijke Hoogvlaktenfout, vormt de zuidelijke grens voor het Centrale Laagland.
