De Lindisfarne Evangeliën is een verlicht manuscriptenboek van de evangeliën. Het werd gemaakt in een klooster voor de kust van Northumberland in Lindisfarne, ongeveer 700 na Christus.
Het manuscript is nu te zien in de British Library. Het is een van de mooiste werken in de stijl die men insulaire kunst noemt. Het combineert mediterrane, Angelsaksische en Keltische elementen. In die tijd deelden Groot-Brittannië en Ierland een stijl die anders was dan die van de rest van Europa.
De Evangeliën van Lindisfarne zijn vermoedelijk van Eadfrith, een monnik die in 698 bisschop van Lindisfarne werd en in 721 stierf. De Evangeliën zijn rijkelijk geïllustreerd, en waren oorspronkelijk in een fijne lederen band bedekt met juwelen en metalen. Tijdens de invallen van de Vikingen op Lindisfarne ging deze omslag verloren en werd er in 1852 een vervanger gemaakt. De tekst is geschreven in een hand die bekend staat als 'insulair schrift'.
In de 10e eeuw werd een Oud-Engelse vertaling van de Evangeliën woordelijk tussen de regels van de Latijnse tekst geschreven. Het werd gedaan door Aldred, Provoost van Chester-le-Street. Dit is de oudste vertaling van de Evangeliën in het Engels die we hebben. Het is mogelijk dat de Evangeliën uit de kathedraal van Durham zijn gehaald tijdens de ontbinding van de kloosters, in opdracht van Hendrik VIII. In de 18e eeuw werd het boek aan het British Museum gegeven. Van daaruit ging het naar de British Library toen deze werd afgesplitst van het British Museum.
