Ossenpikkers

Oxpeckers voeden zich uitsluitend met de ruggen van grote zoogdieren. Bepaalde soorten lijken de voorkeur te genieten, terwijl andere, zoals het Lichtensteins hartebeest of de topi, over het algemeen worden gemeden. De kleinste soort die regelmatig wordt gebruikt is de impala, waarschijnlijk vanwege de zware tekenlast en het sociale karakter van die soort. In vele delen van hun verspreidingsgebied voeden zij zich nu met vee, maar kamelen worden vermeden. Zij voeden zich met ectoparasieten, in het bijzonder teken, alsook met insecten die wonden infecteren en het vlees en bloed van sommige wonden ook.

De interacties tussen ossenpikkers en zoogdieren zijn het voorwerp van discussie en lopend onderzoek. Oorspronkelijk werd gedacht dat het om een vorm van mutualisme ging, maar recent bewijs suggereert dat spechten in plaats daarvan parasieten zouden kunnen zijn. Spechten eten wel teken, maar vaak de teken die zich reeds met de hoefdiergastheer hebben gevoed en er is geen statistisch significant verband aangetoond tussen de aanwezigheid van spechten en een verminderde belasting met ectoparasieten. Uit een studie van impala's bleek echter dat impala's die door ossenpikkers werden gebruikt, minder tijd besteedden aan zelfverzorging, hetgeen suggereert dat zij minder parasieten hadden. Men heeft gezien dat spechten nieuwe wonden openen en bestaande wonden verergeren om het bloed van hun baarzen te drinken. Oxpeckers voeden zich ook met oorsmeer en roos van zoogdieren, hoewel minder bekend is over de voordelen hiervan voor het zoogdier, wordt vermoed dat dit ook een parasitair gedrag is. Sommige gastheren van ossenpikkers verdragen hun aanwezigheid niet. Olifanten en sommige antilopen zullen de ossenpikkers actief verjagen wanneer zij landen. Andere soorten tolereren ossenpikkers terwijl ze naar teken zoeken op het gezicht, wat één auteur beschreef als "een ongemakkelijk en invasief proces".

Het Swahili-woord voor ossenpikker is "Askari wa kifaru," wat in het Engels "de bewaker van de neushoorn" betekent. Een team van wetenschappers van de California State University en de Victoria University in Australië vroegen zich af of ossenpikkers echt hielpen bij het bewaken van de neushoorns. Zij ontdekten dat de zwarte neushoorn luistert naar de geluiden die de ossenpikker maakt. Neushoorns kunnen niet goed zien, maar ossenpikkers wel. Ossenpikkers maken een specifiek geluid als ze mensen in de buurt zien. De neushoorns horen dit geluid en gaan dan op zoek naar de mens of rennen weg. De wetenschappers deden een experiment waarbij een mens langzaam naar een neushoorn toe liep. Neushoorns zonder ossenpikkers op hun rug merkten de mens maar één op de vijf keer op, maar neushoorns met ossenpikkers merkten de mens elke keer op en van veel verder weg. De wetenschappers vroegen zich af of het brengen van ossenpikkers naar groepen neushoorns zonder ossenpikkers de neushoorns zou helpen menselijke jagers te vermijden.