Adlai Ewing Stevenson II (5 februari 1900 - 14 juli 1965) was een invloedrijke Amerikaans politicus, jurist en diplomaat. Hij was de kleinzoon van vice-president Adlai E. Stevenson (de oorspronkelijke Adlai Stevenson) en diende als de 31ste gouverneur van Illinois van 1949 tot 1953. Stevenson was de kandidaat van de Democratische Partij voor het Amerikaanse presidentschap in 1952 en 1956, maar verloor beide keren van Dwight D. Eisenhower. Van 1961 tot aan zijn dood in 1965 was hij ambassadeur van de Verenigde Staten bij de Verenigde Naties.

Vroege leven en opleiding

Stevenson werd geboren op 5 februari 1900 in Los Angeles, Californië. Hij groeide op in Illinois in een politiek actieve familie. Hij studeerde aan Princeton University, waar hij in 1922 afstudeerde, en behaalde later een graad in de rechten aan de Northwestern University School of Law. Na zijn opleiding werkte hij als advocaat en raakte betrokken bij de staats- en lokale politiek in Illinois.

Carrière als gouverneur

Als gouverneur van Illinois (1949–1953) stond Stevenson bekend om zijn nadruk op moderne en efficiënte staatszaken. Enkele speerpunten en kenmerken van zijn ambtstermijn:

  • Reorganisatie en modernisering van staatsdiensten en administratieve structuren.
  • Onderwijs en openbare diensten: aandacht voor verbetering van onderwijs en infrastructuur.
  • Progressieve en gematigde politiek: hij probeerde hervormingen door te voeren met behoud van fiscale verantwoordelijkheid.

Presidentsverkiezingen van 1952 en 1956

Stevenson werd in zowel 1952 als 1956 de presidiaalkandidaat van de Democratische Partij. Hij profileerde zich als intellectueel, begaafd spreker en voorstander van internationaal engagement en vrijheden. Zijn stijl en retoriek trokken veel bewondering van intellectuelen en liberalen, maar voor sommige kiezers leek hij te afstandelijk en elitair — hij kreeg onder meer het etiket “egghead” opgeplakt door tegenstanders.

Uiteindelijk verloor hij beide keren van de populaire generaal en Republikeinse kandidaat Dwight D. Eisenhower, die profiteerde van zijn militaire reputatie en brede aantrekkingskracht in de naoorlogse periode.

VN-ambassadeur en latere jaren

In 1961 benoemde president John F. Kennedy Stevenson tot ambassadeur bij de Verenigde Naties; hij bleef die functie ook onder president Lyndon B. Johnson vervullen. Als VN-ambassadeur kreeg Stevenson internationale bekendheid tijdens de Cubacrisis (oktober 1962). Hij presenteerde voor de Veiligheidsraad fotografische bewijzen van Sovjet-raketten op Cuba en leverde een krachtige openbare confrontatie met de Sovjet-vertegenwoordiger, een moment dat veel aandacht kreeg en zijn reputatie als scherp debater versterkte.

Persoonlijk leven en nalatenschap

Stevenson trouwde en had kinderen; een van zijn zonen, Adlai Stevenson III, zou later ook een prominente politieke carrière krijgen als senator van Illinois. Stevenson wordt herinnerd als een uitgesproken pleitbezorger van internationale samenwerking, democratische waarden en intellectuele politiek. Zijn retorische kwaliteiten, idealisme en inzet voor hervormingen maakten hem tot een markante figuur in de Amerikaanse politiek van de jaren 1950 en begin jaren 1960.

Overlijden: Stevenson overleed op 14 juli 1965 in Londen terwijl hij nog in functie was als VN-ambassadeur. Zijn nalatenschap leeft voort in de geschiedenis van de Democratische Partij en in het Amerikaanse buitenlands beleid van de Koude Oorlog.