Vroeg leven
Foster werd in 1935 geboren als zoon van Robert Foster en Lilian Smith in Reddish, Stockport, Cheshire. Zij verhuisden kort na zijn geboorte twee mijl naar 4 Crescent Grove in Levenshulme, Manchester, dat zij huurden voor veertien shilling (70 pence) per week: Foster heeft geen herinneringen aan Reddish. Foster's ouders waren ijverige, harde werkers - zo ijverig dat Foster, als enig kind, het gevoel had dat hun zware werklast zijn relatie met hen beperkte en hij werd vaak verzorgd door buren of andere familieleden. Hij ging naar de Burnage Grammar School for Boys in Burnage. In een interview met de Guardian in 1999 zei Foster dat hij zich op school altijd "anders" voelde en gepest werd en dat hij zich terugtrok in de wereld van de boeken. Hij vond zichzelf in zijn jonge jaren stil en onhandig en maakte vaak faux pas.
Foster beschreef Manchester als "een van de werkplaatsen van de wereld" en "de belichaming van een grote stad". Zijn vader, Robert, werkte bij Metropolitan-Vickers in Trafford Park, wat Fosters belangstelling voor techniek en design aanwakkerde. Hij was gefascineerd door techniek en het proces van ontwerpen. Hij zegt dat dit hem ertoe bracht een carrière na te streven in het ontwerpen van gebouwen. Specifieke interesses waren onder meer vliegtuigen, een hobby die hij vandaag de dag nog steeds heeft, en treinen, ontstaan doordat hij in zijn jeugd voor de deur van zijn rijtjeshuis naar voorbijrijdende treinen keek.
Hij verliet de school toen hij 16 was en werkte op het kantoor van de Manchester City Treasurer. Vervolgens ging hij in dienst bij de Royal Air Force. Na zijn ontslag ging Foster in 1956 naar de University of Manchester's School of Architecture and City Planning. Hij studeerde af in 1961. Later won Foster de Henry Fellowship naar de Yale School of Architecture, waar hij zijn Master's degree behaalde. Foster ontmoette ook Richard Rogers op Yale. Vervolgens reisde hij een jaar door Amerika. In 1963 keerde hij terug naar het Verenigd Koninkrijk. Toen richtte hij een architectenbureau op als Team 4 met Rogers en de zussen Georgie en Wendy Cheesman. Georgie (later Wolton) was de enige van het team die haar RIBA-examens had gehaald. Hierdoor konden zij zelfstandig een praktijk opzetten. Team 4 kreeg al snel een reputatie op het gebied van hightech industrieel ontwerp.
Onderwijs
Foster nam een baan aan als assistent van een contractmanager bij John Bearshaw and Partners, een plaatselijk architectenbureau. Het personeel adviseerde hem, dat als hij architect wilde worden, hij een portfolio met tekeningen moest samenstellen met als voorbeeld de perspectief- en werktekeningen van Bearshaw's praktijk. Bearshaw was zo onder de indruk van de tekeningen dat hij de jonge Foster promoveerde naar de tekenafdeling van de praktijk.
In 1956 won Foster een plaats aan de University of Manchester School of Architecture and City Planning. Foster kwam niet in aanmerking voor een beurs voor levensonderhoud, dus nam hij een aantal parttime banen aan om zijn studie te financieren: hij werd ijsverkoper, uitsmijter in een nachtclub en draaide nachtdiensten in een bakkerij om beschuit te maken. Hij combineerde dit met zelfstudie via bezoeken aan de plaatselijke bibliotheek in Levenshulme. Foster was zeer geïnteresseerd in het werk van Frank Lloyd Wright, Ludwig Mies van der Rohe, Le Corbusier en Oscar Niemeyer en studeerde in 1961 af in Manchester.
Foster won de Henry Fellowship voor de Yale School of Architecture, waar hij zijn toekomstige zakenpartner Richard Rogers ontmoette en zijn masterdiploma behaalde. Vincent Scully moedigde Foster en Rogers aan om een jaar door Amerika te reizen. Na terugkeer in het Verenigd Koninkrijk in 1963 richtte hij een architectenbureau op als Team 4 met Rogers en de zussen Georgie en Wendy Cheesman. Georgie (later Wolton) was de enige van het team die haar RIBA-examens had gehaald, waardoor ze zelfstandig een praktijk konden opzetten. Team 4 kreeg al snel een reputatie op het gebied van high-tech industrieel ontwerp.
Foster + Partners
Nadat Team 4 hun eigen weg ging, richtten Foster en Wendy Cheesman Foster Associates op, dat later in 1967 Foster and Partners werd. Een lange periode van samenwerking met de Amerikaanse architect Richard Buckminster Fuller begon in 1968 en duurde tot Fullers dood in 1983. Ze werkten samen aan verschillende projecten die katalysatoren werden in de ontwikkeling van een milieubewuste benadering van ontwerpen - waaronder het Samuel Beckett Theatre project.
Aanvankelijk concentreerden zij zich op industriële gebouwen. Het keerpunt was het administratieve en vrijetijdscentrum voor Fred. Olsen Lines in London Docklands, waar arbeiders en managers niet meer gescheiden zijn. Het doorbraakgebouw van Foster and Partners in het VK was het hoofdkantoor van Willis Faber & Dumas in Ipswich, uit 1974. De opdrachtgever was een familieverzekeringsmaatschappij die het gemeenschapsgevoel op de werkplek wilde herstellen. Foster creëerde open kantoorvloeren lang voordat open plannen de norm werden. In een stad die niet overvloedig is voorzien van openbare voorzieningen, verhoogden de daktuinen, het 25 meter lange zwembad en de fitnessruimte de levenskwaliteit van de 1200 werknemers van het bedrijf. Het gebouw heeft een volledig glazen gevel die zich voegt naar het middeleeuwse stratenplan en zorgt voor drama door subtiel over te gaan van ondoorzichtig, reflecterend zwart naar een gloeiende, verlichte transparantie als de zon ondergaat. Het ontwerp is geïnspireerd op de Daily Express Building in Manchester, een werk dat Foster in zijn jeugd bewonderde. Het gebouw staat nu op de monumentenlijst I*.
Het Sainsbury Centre for Visual Arts, een kunstgalerie en museum op de campus van de University of East Anglia, Norwich, was een van de eerste grote openbare gebouwen die door Foster werden ontworpen. Het werd in 1978 voltooid en werd in december 2012 op de monumentenlijst geplaatst. In 1990 werd Foster's ontwerp voor het Terminal Building op de luchthaven London Stansted bekroond met de European Union Prize for Contemporary Architecture / Mies van der Rohe Award.
Foster verwierf een reputatie met het ontwerpen van kantoorgebouwen. In de jaren 80 ontwierp hij het HSBC Main Building in Hong Kong voor HSBC. Het gebouw wordt gekenmerkt door een hoge mate van lichttransparantie, aangezien alle 3500 werknemers uitzicht hebben op Victoria Peak of Victoria Harbour. Foster zei dat als het bedrijf de opdracht niet had gekregen, het waarschijnlijk failliet zou zijn gegaan. Foster gelooft dat het aantrekken van jong talent essentieel is, en is er trots op dat de gemiddelde leeftijd van de mensen die voor Foster and Partners werken 32 is, net als in 1967.
Heden
Tegenwoordig werkt Foster + Partners samen met zijn ingenieurs met computersystemen. Ze besteden aandacht aan natuurkundige basiswetten zoals convectie. Zij hebben efficiënte gebouwen gecreëerd, zoals het hoofdkantoor van Swiss Re in Londen. De muren laten lucht binnen voor passieve koeling en laten deze weer ontsnappen als het warmer wordt en stijgt.
De vroegere ontwerpen van Foster weerspiegelden een verfijnde, door machines beïnvloede hightech visie. Zijn stijl is geëvolueerd naar een meer scherpgerande moderniteit. In 2004 ontwierp Foster de hoogste brug ter wereld, het Viaduct van Millau in Zuid-Frankrijk. Burgemeester Jacques Godfrain van Millau verklaarde: "De architect, Norman Foster, heeft ons een kunstmodel gegeven".
In januari 2007 berichtte The Sunday Times dat Foster Catalyst, een financieringsmaatschappij, had ingeschakeld om kopers te vinden voor Foster + Partners. Foster wil niet met pensioen, maar wil zijn belang van 80-90% in het bedrijf, dat op 300 tot 500 miljoen pond wordt geschat, verkopen.
Foster is lid van de raad van bestuur van de architectonische liefdadigheidsinstelling Artikel 25. Zij ontwerpen, bouwen en beheren veilige, duurzame gebouwen in gevaarlijke delen van de wereld. Hij zit ook in de Board of Trustees van The Architecture Foundation. De reden voor zijn rijkdom is dat hij 15% van de bouwkosten ontvangt.
In 2007 werkte hij samen met Philippe Starck en Sir Richard Branson van de Virgin Group voor de plannen van Virgin Galactic.
Foster ontwierp de Apple Campus in Cupertino en ontwerpt momenteel de meeste Apple winkels. Hij ontwerpt ook het hoofdkantoor van Bloomberg in Londen. Ook heeft hij onlangs de Monaco Yacht club en het McLaren technologiecentrum ontworpen.
Foster zit momenteel in de Board of Trustees van de architectonische liefdadigheidsinstelling Article 25, die innovatieve, veilige en duurzame gebouwen ontwerpt, bouwt en beheert in enkele van de meest onherbergzame en onstabiele regio's ter wereld. Hij is ook lid van de Board of Trustees van de Architecture Foundation.
Onlangs heeft hij de Norman Foster Foundation opgericht, die interdisciplinair denken en onderzoek stimuleert om nieuwe generaties architecten, ontwerpers en urbanisten te helpen anticiperen op de toekomst.
Foster heeft onlangs zijn persoonlijke Instagram-account opgezet onder de gebruikersnaam @officialnormanfoster waar hij foto's van zijn dagelijks leven publiceert.
