Byzantijnse Rijk

Het Byzantijnse Rijk stond bij zijn inwoners bekend als:

• het "Romeinse Rijk" of het "Rijk der Romeinen" (Latijn: Imperium Romanum, Imperium Romanorum; Grieks: Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων Basileia tōn Rhōmaiōn, Ἀρχὴ τῶν Ῥωμαίων Archē tōn Rhōmaiōn),
• "Roemenië" (Latijn: Roemenië; Grieks: Ῥωμανία Rhōmania),
• de "Romeinse Republiek" (Latijn: Res Publica Romana; Grieks: Πολιτεία τῶν Ῥωμαίων, Politeia tōn Rhōmaiōn),
• "Graecia" (Grieks: Γραικία wat "land van de Grieken" betekent),
• "Rhōmais" (Grieks: Ῥωμαΐς).

In 324 verplaatste de Romeinse keizer Constantijn I de hoofdstad van het Romeinse Rijk naar de stad Byzantium, en hij doopte de stad om tot Constantinopel. 150 jaar later, nadat de stad Rome tijdens de Migratie langzaam was overgenomen door Germanen, was Constantinopel de enige overgebleven hoofdstad van het Rijk. Dit Oosterse rijk had een kleiner grondgebied dan het oorspronkelijke Romeinse Rijk.

Oorlogen in het Westen

Het Byzantijnse Rijk probeerde Rome en Italië terug te veroveren op de Duitsers. Tussen 530-555 na Christus wonnen de Byzantijnen vele veldslagen en namen Rome terug.

Deze winst hield echter geen stand. Er kwamen meer Duitsers en uiteindelijk gingen Italië en Rome weer verloren. Erger zou nog komen toen Avar en Slavische volkeren het moderne Bulgarije en Griekenland op de Byzantijnen kwamen veroveren. Geleidelijk aan, na de jaren 560, veroverden de indringers een groot deel van de Balkan. Deze indringers werden later gevolgd door de Bulgaren. De Avars en Bulgaren waren aanvankelijk allebei Turkse volkeren. Zij heersten over Slavische volkeren die "Sklavinai" werden genoemd en absorbeerden langzaam de Slavische taal en gewoonten.

Oorlogen in het Oosten

Nadat het westen van Rome was veroverd door Germanen, bleef het Rijk het moderne Egypte, Griekenland, Palestina, Syrië en Turkije controleren. Een ander rijk, bekend als het Perzische of Sassanidische Rijk, probeerde deze landen echter voor zich te winnen. Tussen 224-628 na Christus vochten de Romeinen en de Perzen vele veldslagen uit, waarbij veel mannen sneuvelden. Uiteindelijk werden de Perzen verslagen in het huidige Irak, nabij de oude stad Nineveh in 627 na Christus, waardoor de Byzantijnen hun land konden behouden.

Hierna verscheen een andere vijand: de Arabieren. De Byzantijnen waren economisch beschadigd door de gevechten met de Perzen. Ze konden de Arabieren niet weerstaan. Palestina, Syrië en Egypte gingen verloren tussen 635 en 645. De Byzantijnen verdedigden echter Klein-Azië (het huidige Turkije) en de Arabische opmars stopte.

In 718 na Christus werden de Arabieren buiten Constantinopel verslagen, waardoor de Arabische dreiging in het oosten eindigde, maar het Byzantijnse Rijk ernstig verzwakt achterbleef. In het westen lanceerden de Byzantijnen een aantal aanvallen op de Bulgaren. Sommige daarvan waren succesvol, andere niet en leidden tot de dood van vele keizers. Na verloop van tijd werd het Byzantijnse Rijk zwakker naarmate het land verloor aan invallers van buitenaf.

Herstel in het westen

Tussen 1007-1014 viel de ambitieuze Byzantijnse keizer Basil II vele malen Bulgarije aan en behaalde uiteindelijk een grote overwinning. Later heroverde hij Griekenland volledig en voegde het weer toe aan het Byzantijnse Rijk. Vervolgens veroverde hij Bulgarije, dat in 1018 werd voltooid.

Herstel in het oosten

In het oosten werden de Arabieren opnieuw een bedreiging voor het Rijk. De aanvallen van Basil II leverden echter veel meer overwinningen op. Een groot deel van Syrië werd teruggegeven aan het Rijk en Turkije en Armenië werden veiliggesteld. Na 1025 vormden de Arabieren geen bedreiging meer voor het Byzantijnse Rijk.

Begin van het verval (1025-1071)

Na de dood van de Byzantijnse keizer Basil II kwamen vele ongeschoolde keizers op de troon. Zij verspilden het geld van het Rijk en verkleinden het leger. Daardoor kon het zich niet goed verdedigen tegen vijanden als die zouden aanvallen. Later vertrouwden de Byzantijnen op huurlingen, soldaten die vochten voor geld en niet voor hun land, dus ze waren minder loyaal en betrouwbaar en duurder. Omdat ze huurlingen hadden, konden militaire generaals aan de macht komen en die afpakken van de uitgebreide bureaucratie, een bestuurssysteem waarbij taken worden verdeeld over afdelingen.

Opkomst van de Turken (1071-1091)

Een groot aantal mensen, bekend als de Turken, reed te paard vanuit Centraal-Azië en viel het Byzantijnse Rijk aan. De Seltsjoeken namen in 1091 heel Turkije in van de Byzantijnen. De Byzantijnen kregen echter hulp van mensen uit Europa. Deze hulp staat bekend als de Eerste Kruistocht. Veel ridders en soldaten vertrokken om de Byzantijnen te helpen, maar ook om Jeruzalem veilig te stellen voor de christenen, dat toen in islamitische handen was.

De Byzantijnen overleven (1091-1185)

Het Byzantijnse Rijk overleefde en nam met hulp van de Europeanen de helft van Turkije terug van de Turken, terwijl de andere helft onder de Turken bleef. De Byzantijnen overleefden doordat drie goede keizers na elkaar regeerden, waardoor de Byzantijnen weer sterk werden.

De Byzantijnen worden weer zwak (1185-1261)

Na de drie goede keizers regeerden de overige keizers slecht en verspilden opnieuw veel geld en soldaten.

In het westen verraadden de Europeanen de Byzantijnen en vielen hun hoofdstad Constantinopel aan. De Byzantijnen verloren hun hoofdstad in 1204 en namen deze pas in 1261 weer in. De Byzantijnen waren toen verdeeld in vele kleinere Griekse staten die met elkaar vochten om de troon van het Rijk.

De Turken nemen de Byzantijnen in (1261-1453)

Nadat de Byzantijnen Constantinopel hadden heroverd, hadden ze het te druk met het bestrijden van de Europeanen die hen hadden verraden en konden ze niet genoeg soldaten of geld vinden om het nieuwe Ottomaanse Rijk van de Turken te bestrijden. Heel Anatolië was verloren in 1331. In 1369 staken de Turken vanuit Turkije over naar Griekenland en namen een groot deel van Griekenland in tussen 1354-1450.

De Byzantijnen verloren zoveel land, geld en soldaten dat ze erg zwak werden en de Europeanen om hulp smeekten. Enkele soldaten en schepen kwamen uit Italië en van de paus om de Byzantijnen bij te staan toen de Turken Constantinopel aanvielen in april 1453. Ze waren echter in de minderheid en de muren van Constantinopel werden zwaar beschadigd door de kanonnen die de Turken gebruikten. Eind mei 1453 veroverden de Turken Constantinopel door een van de poorten langs de muren binnen te gaan en kwam er een einde aan het keizerrijk. De stad werd drie dagen lang geplunderd. Aan het eind werd de bevolking, die niet had kunnen ontsnappen, gedeporteerd naar Edirne, Bursa en andere Ottomaanse steden, waardoor de stad verlaten achterbleef, met uitzondering van de Joden van Balat en de Genuezen van Pera. Constantinopel werd daarna Istanbul, de hoofdstad van het Ottomaanse Rijk, wat het zou blijven tot de jaren 1900, toen de hoofdstad werd verplaatst naar Ankara, een stad in het Aziatische deel van Turkije.

Het Byzantijnse Rijk had veel verworvenheden:

• Ze beschermden Europa tegen oosterse invasies.
• Zij behielden de Griekse taal en de hellenistische cultuur.
• Zij behielden veel Romeinse politieke tradities die in West-Europa verloren waren gegaan.
• Ze bewaarden veel kennis voor ons om vandaag te lezen.
• Ze produceerden veel mooie kunst met een kenmerkende stijl.
• Zij waren de beschermers en sponsors van de Oosterse Kerk, die later de Orthodoxe Kerk zou worden.
• Ze gebruikten goede architectuur die nog steeds wordt gebruikt.
• Hun steden hadden sanitair dat nog steeds in gebruik is.
• Veel mooie kerken en moskeeën in Turkije en Griekenland zijn tegenwoordig gemaakt van Byzantijnse gebouwen of erdoor geïnspireerd.
• Ze deden verschillende uitvindingen, zoals een vlammenwerper en "Grieks vuur", een soort napalm.
• Ze boekten vooruitgang in vele studies, zoals politieke studies, diplomatie en militaire wetenschappen.