Een analytische taal is een taal die woorden en grammatica organiseert op basis van een strikte woordvolgorde in plaats van verbuigingen, of woorduiteinden die grammatica laten zien. Voorbeelden van analytische talen zijn Chinees, Engels, Vietnamees, Thais, Khmer en Laotiaans.
In het Chinees staan de zinnen meestal in de SVO (subject-verb-object) woordvolgorde. De zin moet dus "ik eet noedels" zijn, niet "ik eet noedels" of "eet ik noedels". In het Chinees is dit geschreven als 我吃面条. Het werkwoord 吃 (uitgesproken als chī, wat betekent: "eet") verandert niet op basis van het onderwerp "I" of het object "noodles", en ook het onderwerp 我 (uitgesproken als wǒ, wat betekent: "I") en object 面条 (uitgesproken als miàntiáo, wat betekent: "noodle/noodles") hebben geen speciale woordaansluitingen op basis van de rol of het aantal ervan. Wat wel belangrijk is, is dat alle woorden in de juiste volgorde staan.
Het moderne Engels heeft wel wat verbuigingen op basis van het onderwerp (het werkwoord "eat" wordt "eat" als het onderwerp een derde persoon "he/she/it" is) en nummer ("noodle" is enkelvoudig terwijl "noedels" meervoudig is), maar afgezien daarvan zijn er bijna geen. Daarom is het moderne Engels meestal een analytische taal. Het moderne Engels heeft veel minder verbuigingen dan bijna alle andere Indo-Europese talen, zoals Spaans, Duits en Russisch.
Oud-Engels was een verbuigende taal en inhoudelijke woorden konden verschillende woordaansluitingen hebben, net als het Duits vandaag de dag. Engeland werd echter overgenomen door sprekers van andere talen, met name Frans, Deens en Latijn, en sinds de nieuwe machthebbers tweede taalversies van het Engels zijn geworden, is de grammatica vereenvoudigd tot wat het nu is.