Séan T. O'Kelly | de tweede president van Ierland van 1945 tot 1959

O'Kelly werd geboren in Dublin in Capel Street in de noordelijke binnenstad van Dublin. In 1898 trad hij in dienst bij de Nationale Bibliotheek van Ierland als junior assistent. Datzelfde jaar werd hij lid van de Gaelic League, waarvan hij in 1910 lid werd en in 1915 secretaris-generaal.

In 1905 sloot O'Kelly zich aan bij Sinn Féin. Sinn Féin wilde toen een dubbelmonarchie. Hij was eresecretaris van de partij van 1908 tot 1925. In 1906 werd hij gekozen in de Dublin Corporation, de gemeenteraad van Dublin. Hij bleef tot 1924.

Pádraig Pearse maakte van O'Kelly zijn helper toen Pearse zich voorbereidde op de Paasopstand.

Na de Paasopstand in 1916 werd O'Kelly gevangen gezet, vrijgelaten en weer gevangen gezet. Hij ontsnapte uit de gevangenis in Fairfield in het Verenigd Koninkrijk en kwam terug naar Ierland.

O'Kelly werd tijdens de Britse parlementsverkiezingen van 1918 gekozen tot Sinn Féin-parlementslid voor College Green. Samen met andere Sinn Féin parlementsleden weigerde hij plaats te nemen in het Britse Lagerhuis. In plaats daarvan richtten zij in Dublin een Iers parlement op, Dáil Éireann genaamd. O'Kelly was Ceann Comhairle (voorzitter) van de eerste Dáil. Hij was de gezant van de Ierse Republiek bij de vredesonderhandelingen in Versailles na de Eerste Wereldoorlog, maar de andere landen weigerden hem het woord te geven, omdat ze de Ierse Republiek niet erkenden.

O'Kelly was een goede vriend van Éamon de Valera, en zowel hij als de Valera waren tegen het Anglo-Ierse verdrag van december 1921.

Toen de Valera op 6 januari 1922 ontslag nam als president van de Ierse Republiek, keerde O'Kelly terug uit Parijs om te proberen de Valera te vragen terug te keren als president. De Valera was erg boos en beval O'Kelly terug te keren naar Parijs.

Tijdens de Ierse burgeroorlog zat O'Kelly tot december 1923 in de gevangenis. Daarna bracht hij de volgende twee jaar door als gezant van Sinn Féin in de Verenigde Staten.

Toen de Valera in 1926 Sinn Féin verliet om zijn eigen republikeinse partij Fianna Fáil op te richten, volgde O'Kelly hem en werd hij een van de oprichters van de partij. Toen de Valera in 1932 werd benoemd tot voorzitter van de Uitvoerende Raad (premier) van de Ierse Vrijstaat, maakte hij O'Kelly minister van Lokaal Bestuur. O'Kelly probeerde vaak de gouverneur-generaal van de Ierse Vrijstaat, James McNeill, publiekelijk te vernederen. Stunts zoals het terugtrekken van de band van het Ierse leger om te spelen op diplomatieke functies die de gouverneur-generaal bijwoonde, of in een berucht geval de aanblik van O'Kelly en minister van Defensie Frank Aiken die uit een diplomatieke functie in de Franse Legatie stormden toen McNeill, de eregast, arriveerde, beschadigden O'Kelly's reputatie en imago, vooral toen de campagne een averechts effect had.

Voordat hij aftrad, publiceerde McNeill zijn brieven hierover aan de Valera. Hierdoor kwam de Valera voor gek te staan, en moest de Valera een nieuwe gouverneur-generaal kiezen. Tot verrassing van velen kwam O'Kelly niet in aanmerking voor het ambt. In plaats daarvan zou de voormalige Fianna Fáil TD, Domhnall Ua Buachalla uit County Kildare, de laatste gouverneur-generaal worden.

In 1938 dachten velen dat de Valera van O'Kelly de keuze van de Fianna Fáil wilde maken om president van Ierland te worden, onder de nieuwe Ierse grondwet, Bunreacht na hÉireann. Toen de burgemeester van Dublin, Alfie Byrne, zei dat hij president wilde worden, was er een akkoord tussen alle partijen om Dubhghlas de hÍde te nomineren, een protestantse Ierse senator, liefhebber van de Ierse taal en oprichter van de Conradh na Gaeilge. Zij dachten dat de hÍde de enige was die de verkiezingen tegen Alfie Byrne zou kunnen winnen. O'Kelly werd in plaats daarvan minister van Financiën en hielp bij de oprichting van de Centrale Bank in 1942.

O'Kelly verliet het kabinet in 1945 toen hij in een volksstemming tot president van Ierland werd gekozen en twee andere kandidaten versloeg.

O'Kelly werd in 1952 zonder tegenstand herkozen. Tijdens zijn tweede termijn bezocht hij vele landen in Europa en sprak hij in 1959 het Amerikaanse Congres toe. Aan het eind van zijn tweede termijn in 1959 ging hij met pensioen en werd hij vervangen door zijn oude vriend Éamon de Valera.

O'Kelly legde geen enkel wetsvoorstel voor aan het Hooggerechtshof om te zien of het wettig was, maar hij vroeg wel aan zijn officiële adviseurs, de Raad van State genaamd, of hij het wetsvoorstel Volksgezondheid van 1947 moest voorleggen, maar hij besloot dat niet te doen.

O'Kelly's sterke rooms-katholieke overtuigingen zorgden soms voor problemen. De Valera dacht vaak dat O'Kelly expres of per ongeluk informatie lekte naar de Ridders van Columbanus en de kerkelijke leiders. O'Kelly zorgde ervoor dat zijn eerste staatsbezoek, na de oprichting van de Republiek Ierland in 1949, naar het Vaticaan ging om paus Pius XII te ontmoeten. O'Kelly onthulde per ongeluk de privémeningen van de paus over het communisme. Dit maakte de paus en Stalin woedend. Daarom kreeg hij niet de pauselijke Orde van Christus die aan veel katholieke staatshoofden werd gegeven.

Toen hij in 1959 aftrad als president, werd hij door de normaal gesproken vijandige krant Irish Times beschreven als een modelpresident. Hoewel controversieel, werd O'Kelly alom gezien als een oprechte en eerlijke, maar tactloze.

Hij stierf op 23 november 1966 (84 jaar oud), vijftig jaar na de Paasopstand die hem voor het eerst bekendheid gaf. Hij ligt begraven in Glasnevin Cemetery, Dublin.

Mary Kate Ryan en O'Kelly waren getrouwd van 1918 tot Mary Kate's dood in 1934.

In 1936 trouwde hij met zijn tweede vrouw Phyllis Ryan, de zus van Mary Kate. Een andere zus was getrouwd met Fine Gael-leider generaal Richard Mulcahy, en een broer was Fianna Fáil-minister James Ryan. O'Kelly overleed in Dublin.