Seyfert melkwegstelsels zijn vernoemd naar Carl Seyfert die ze voor het eerst beschreef in 1943.
Deze melkwegstelsels zijn een van de twee hoofdtypen van actieve melkwegstelsels. De andere grote groep zijn quasars. Seyfert melkwegstelsels hebben quasar-achtige kernen: het zijn zeer verre lichtgevende bronnen van elektromagnetische straling. Hun zeer hoge oppervlaktehelderheid heeft spectra met sterke, hoogioniserende emissielijnen. In tegenstelling tot quasars zijn hun gastmelkwegstelsels echter duidelijk zichtbaar.
Seyfert melkwegstelsels zijn ongeveer 10% van alle melkwegstelsels, en behoren tot de meest intensief bestudeerde objecten in de sterrenkunde. Men denkt dat ze worden aangedreven door dezelfde fenomenen als quasars, hoewel ze dichterbij en minder lichtgevend zijn dan quasars. Deze melkwegstelsels hebben superzware zwarte gaten in hun centrum, die omgeven zijn door accretieschijven van vallend materiaal. De accretieschijven worden verondersteld de bron te zijn van de waargenomen ultraviolette straling. Ultraviolette stralingslijnen en absorptielijnen zijn de beste manier om het omringende materiaal te analyseren.
Gezien in zichtbaar licht, lijken de meeste Seyfert melkwegstelsels op normale spiraalvormigesterrenstelsels. Echter, als je ze onder andere golflengten bestudeert, wordt het duidelijk dat de lichtkracht van hun kernen net zo groot is als de lichtkracht van hele melkwegstelsels ter grootte van de Melkweg.
