Seymouria was een amfibie-tetrapod uit het vroege Permian van Noord-Amerika en Europa, zo'n 280 tot 270 miljoen jaar geleden (mya). Hij was klein, slechts 60 cm lang.
Als volwassen dier was Seymouria goed aangepast aan het leven op het land, met veel reptielenkenmerken. Er werd lange tijd gedacht dat het een primitief reptiel was. Het is nu echter bekend dat zijn vroege levensfasen in het water lagen. Blijkbaar is het een amfibie waarvan het volwassen stadium is aangepast aan het leven in een droog klimaat.
De ontdekking van de amfibische natuur was een grote verrassing.
"... de ontdekking van de larvenstadia... toonde onomstotelijk aan dat de seymouriamorphs geen biologische vruchtwaterpapieren waren." Fossiele larven zijn gevonden van drie verwante geslachten, uit het Bovencarboon en het Beneden-Permien van vijf Europese landen.
"Het is onomstotelijk aangetoond dat seymouriamorphs een amfibie-achtige levensgeschiedenis hadden, met aquatische jonge stadia die hun uitwendige kieuwen verloren na de metamorfose.... Seymouriamorphs waren zeker niet de amnioten zelf". Dit betekent dat ze geen reptielen waren.
De volwassen skeletten werden voor het eerst gevonden in de rode bedden van Texas en Oklahoma. Deze bedden lagen in het enorme deltacomplex van een grote rivier die naar een kust stroomt, net als de Mississippi van vandaag. De soort die in Duitsland en New Mexico werd gevonden, Seymouria sanjuanensis, had massieve poten en hield zijn lichaam goed van de grond. Dit toont een "effectieve aanpassing aan de aardse voortbeweging".
Een vereenvoudigde levenscyclus kan zijn: eieren gelegd in water, larvenstadia in water, jong dier met ledematen klimt naar buiten en beweegt zich instinctief naar hogere grond. Zijn hele leven leefde hij als carnivoor op het droge en keerde af en toe terug naar het water om te drinken en te broeden. De volwassen dieren zouden in een vrij droog klimaat kunnen opereren.