Sino-Koreaanse woordenschat, of hanja-eo (hangul: 한자어, hanja: 漢子語) zijn Chinese leenwoorden in de Koreaanse taal. Net als Japans heeft het Koreaans niets te maken met de Chinese taal. Het Chinees is een Sino-Tibetaanse taal, terwijl het Koreaans een taal isoleert (wat betekent dat er geen bekende talen aan gerelateerd zijn), maar het Chinees heeft het Koreaans zo beïnvloed dat het veel veranderingen heeft aangebracht in de Koreaanse taal. Chinese leenwoorden maken ongeveer 60% van de woordenschat van de taal uit, hoewel de Koreanen de neiging hebben om veel meer Koreaanse woorden te gebruiken in het dagelijkse spraakgebruik. Dit is vergelijkbaar met hoe ongeveer 50% van de Engelse woorden uit het Latijn, Frans of Grieks komen, maar Engelssprekenden hebben de neiging om veel meer inheemse Engelse woorden te gebruiken. Net als Japans is Chinees een van de drie belangrijkste bronnen voor Koreaanse woorden, de andere twee zijn Koreaanse woorden en woorden uit andere vreemde talen, vooral Engels. Toen sommige Chinese leenwoorden van betekenis veranderden in het Japans, veranderde hun betekenis ook in het Koreaans omdat Korea in die tijd een Japanse kolonie was. Omdat de Koreanen door de wet gedwongen werden om Japans te spreken en het verboden was om Koreaans te spreken, namen de Chinese leenwoorden de nieuwe Japanse betekenissen over toen de Koreanen weer vrijelijk hun eigen taal mochten spreken.
Sinds het Koreaanse schiereiland zich opsplitste in twee verschillende landen, Noord-Korea en Zuid-Korea, ontwikkelden de verschillende dialecten zich zeer verschillend van elkaar.