Tidal locking (of vastgezette rotatie) is wanneer de ene kant van een astronomisch lichaam altijd naar de andere kant wijst. Het wordt ook wel synchrone rotatie genoemd. Het klassieke voorbeeld is de Maan: dezelfde kant van de Maan is altijd naar de Aarde gericht.
Een getijde-gesloten lichaam doet er even lang over om rond zijn eigen as te draaien als om zijn partner te draaien. Hierdoor is één hemisfeer voortdurend naar het partnerlichaam gericht. Meestal is op een bepaald moment alleen de satelliet tiderally locked rond het grotere lichaam. Als de twee lichamen ongeveer even zwaar zijn, en hun onderlinge afstand klein is, zal de getijdekracht elk lichaam aan het andere vastzetten. Dit is het geval tussen Pluto en Charon.
Als de maan helemaal niet zou draaien, zou zij afwisselend haar nabije en verre zijde aan de aarde laten zien, terwijl zij in een baan rond de aarde beweegt.
Het is mogelijk om uit te rekenen hoe lang het duurt voordat een bepaald geval van getijde-opsluiting zich voordoet. Het is slechts een ruwe schatting, omdat sommige factoren slecht bekend zijn. Een voorbeeld is de stijfheid van een planetair lichaam en zijn vormverandering onder getijdenkracht. Tidal locking is een aspect van orbitale resonantie.
