Woodward's regels zijn een reeks regels over hoe organische chemische verbindingen ultraviolet licht absorberen.
Zij geven informatie over de golflengte van het absorptiemaximum (symbool λmax ) in een ultraviolet-zichtbaar (UV) spectrum van een verbinding. De regels zijn genoemd naar Robert Burns Woodward. Hij was professor aan de Harvard Universiteit en won in 1965 de Nobelprijs voor scheikunde. De regels worden soms ook de Woodward-Fieser regels genoemd, om ook Louis Fieser te eren.
De regels bouwen de voorspelling op aan de hand van het type chromoforen dat aanwezig is, de substituenten op de chromoforen, en veranderingen ten gevolge van het oplosmiddel. Voorbeelden zijn geconjugeerde carbonylverbindingen, geconjugeerde dienen, en polyenen.
