Anglicanisme
In de Anglicaanse Communie en de Continuerende Anglicaanse Beweging is een heilige een persoon die door de publieke opinie als een heilig persoon is verheven. De heiligen worden gezien als na te volgen modellen van heiligheid, en als een "wolk van getuigen" die de gelovige sterken en bemoedigen tijdens zijn of haar geestelijke reis (Hebreeën 12:1). De officiële Anglicaanse politiek erkent het bestaan van de heiligen in de hemel.
Oosterse Orthodoxie
In de Oosters-Orthodoxe Kerk wordt een heilige gedefinieerd als iemand die in de Hemel is, of hij hier op aarde nu erkend wordt of niet. Dit betekent dat Adam en Eva, Mozes, en de verschillende profeten (met uitzondering van de engelen en aartsengelen) allen de titel "heilige" krijgen. In de Orthodoxe Kerk verwijst heiligheid naar de nabijheid van God.
Lutheranisme
In de Lutherse Kerk worden alle christenen, zowel in de hemel als op aarde, als heiligen beschouwd. De kerk erkent en eert echter nog steeds bepaalde heiligen, waaronder enkele heiligen die door de katholieke kerk worden geëerd.
Methodisme
Hoewel Methodisten als geheel geen patronage of verering van heiligen beoefenen, eren en bewonderen zij hen wel. Methodisten geloven dat alle christenen heiligen zijn, maar gebruiken de term meestal om te verwijzen naar bijbelse mensen, christelijke leiders en martelaren van het geloof. Veel Methodistenkerken zijn naar heiligen genoemd, zoals de Twaalf Apostelen, John Wesley, enz.
Mormonen (Heiligen der Laatste Dagen)
De opvattingen binnen De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (LDS Kerk) met betrekking tot heiligen liggen dicht bij de opvattingen van het protestantse geloof. In het Nieuwe Testament zijn de heiligen allen die gedoopt zijn. "Latter-day" verwijst naar de doctrine dat de leden in de "nadagen" leven, vóór de wederkomst van Christus. Daarom worden leden vaak aangeduid als "Heiligen der Laatste Dagen" of "LDS", en onderling als "heiligen".
Oosters Orthodox
De Syrisch-orthodoxe, de Koptisch-orthodoxe Kerk van Alexandrië, de Ethiopisch-orthodoxe, de Eritrees-orthodoxe, de Malankara-orthodoxe Syrische Kerk en de Armeens-apostolische Kerk aanvaarden wel het bestaan van heiligen, maar erkennen deze officieel op hun eigen wijze. De paus van de Koptisch-orthodoxe Kerk van Alexandrië bijvoorbeeld heiligt de heiligen, na goedkeuring door de Heilige Synode van die kerk. Een vereiste van het Koptisch-orthodoxe geloof is dat er ten minste 50 jaar moet verstrijken tussen de dood van een heilige en zijn heiligverklaring, en de Koptisch-orthodoxe paus moet zich aan die regel houden.
Andere christelijke groepen
Er zijn sommige groepen die het idee van de gemeenschap der heiligen niet aanvaarden. Sommigen geloven dat alle overledenen in zieleslaap zijn tot de laatste opstanding op de Dag des Oordeels. Anderen geloven dat de overledenen naar het Paradijs of de Tartarus gaan, om de dag af te wachten waarop de levenden en de doden worden geoordeeld. Sommige groepen geloven niet dat de overledenen enig verband hebben met de levenden.
Protestantisme
In veel protestantse kerken wordt het woord "heilige" meer algemeen gebruikt om iedereen aan te duiden die een christen is. Dit is vergelijkbaar met de talrijke verwijzingen van Paulus in het Nieuwe Testament van de Bijbel. Op deze manier is iedereen die zich binnen het Lichaam van Christus bevindt (elke christen) een "heilige" vanwege zijn of haar relatie met Christus Jezus. Veel protestanten beschouwen het bidden tot de heiligen als afgoderij, omdat zij geloven dat gebeden alleen tot God zelf moeten worden gericht.
Rooms-katholicisme
Op een rooms-katholieke website staat: "Er zijn meer dan 10.000 met name genoemde heiligen en zaligen uit de geschiedenis, het Romeinse Martyrologium en orthodoxe bronnen, maar geen definitieve hoofdtelling".
Ds. Alban Butler publiceerde in 1756 Lives of the Saints, met 1.486 heiligen. De laatste editie van dit werk bevat de levens van 2.565 heiligen. Monseigneur Robert Sarno, een ambtenaar van de Vaticaanse Congregatie voor de Oorzaken van de Heiligen, zei dat het onmogelijk is om het exacte aantal heiligen te zeggen.
De katholieke kerk leert dat zij niemand heilig maakt. In plaats daarvan erkent zij een heilige. In de Kerk verwijst de titel van heilige naar een persoon die heilig is verklaard (officieel erkend) door de Katholieke Kerk, en waarvan men daarom gelooft dat hij in de Hemel is.
Omdat de kerk gelooft dat alle mensen in de hemel heiligen zijn, zijn er veel mensen die in de hemel geloven te zijn, maar die niet officieel als heiligen zijn verklaard. Soms wordt het woord "heilige" gebruikt om te verwijzen naar christenen die nog hier op aarde leven.
De verering van heiligen, in het Latijn cultus, of de "cultus van de heiligen", beschrijft de devotie tot een bepaalde heilige of heiligen. Soms wordt dit "verering" genoemd, maar alleen in de oude betekenis van "eren of eerbied betuigen". Volgens de katholieke kerk is de goddelijke verering alleen voor God bestemd en nooit voor de heiligen. Heiligen kan men om hulp vragen, net zoals men iemand op aarde kan vragen voor hem te bidden.
Een heilige kan patroonheilige zijn van een zaak of een beroep, of aangeroepen worden tegen specifieke ziekten of rampen, soms door volksgebruiken en soms door officiële uitspraken van het leergezag. Heiligen worden niet geacht een eigen macht te hebben, maar alleen die welke door God wordt verleend.
Een heilige worden
Een persoon die als zeer heilig wordt beschouwd, kan heilig worden verklaard door middel van een formeel proces, dat heiligverklaring wordt genoemd. Formele heiligverklaring is een langdurig proces dat vaak vele jaren, zelfs eeuwen in beslag neemt. De eerste stap in dit proces is een onderzoek naar het leven van de kandidaat, uitgevoerd door een deskundige. Daarna wordt het rapport over de kandidaat aan de bisschop van het gebied gegeven en wordt er verder onderzoek gedaan. Daarna wordt het naar de Congregatie voor de Causes van de Heiligen in Rome gestuurd.
Als de aanvraag wordt goedgekeurd, kan de persoon de titel van "Eerwaarde" worden verleend. Verder onderzoek kan leiden tot zaligverklaring van de kandidaat en toekenning van de titel van "Zalige". Er zijn minstens twee belangrijke wonderen nodig om formeel tot heilige te worden verklaard. Deze wonderen moeten gebeurd zijn na de dood van de kandidaat. Tenslotte, als dit alles is gebeurd, heiligt de Paus de heilige.
Als een persoon eenmaal tot heilige is verklaard, wordt het lichaam van de heilige als heilig beschouwd. De overblijfselen van heiligen worden heilige relikwieën genoemd en worden gewoonlijk in kerken gebruikt. Persoonlijke bezittingen van heiligen kunnen ook als relikwie worden gebruikt. Sommige heiligen hebben een symbool dat hun leven voorstelt.
