Disco: muziekgenre, geschiedenis en invloed op dance
Ontdek disco: geschiedenis, kenmerkende beats en hoe dit iconische muziekgenre de moderne dancecultuur en popmuziek wereldwijd beïnvloedde.
Disco is een muziekstijl die het meest populair was van het midden van de jaren zeventig tot het begin van de jaren tachtig. Mensen dansen meestal op discomuziek in bars die discoclubs worden genoemd. Het woord "disco" wordt ook gebruikt om te verwijzen naar de stijl van dansen die mensen doen op discomuziek, of naar de stijl van kleding die mensen dragen om te gaan disco dansen. Discomuziek was een up-tempo vorm van muziek die elementen van soul, funk en Latijnse muziek bevatte. Het had een sterke beat die bedoeld was om te dansen, een gestaag ritme van vier op de vloer, en een grote baslijn, en orkestrale instrumentatie bevatte vaak ook strijkerssecties. Disco is ook dansmuziek.
Disco was eind jaren zeventig en begin jaren tachtig van de vorige eeuw het populairst in de Verenigde Staten en Europa. Disco werd in de mainstream gebracht door de hitfilm Saturday Night Fever, die in 1977 werd uitgebracht. Deze film, met John Travolta in de hoofdrol, toonde mensen die aan discodansen deden. Veel radiostations speelden disco aan het eind van de jaren zeventig. In het begin van de jaren tachtig begon disco uit de populariteit te vallen, en andere genres, zoals dans, Hi-NRG en post-disco groeiden in populariteit. Desondanks heeft disco nog steeds invloed op de hedendaagse dansmuziek en heeft het af en toe nog steeds een aantal populaire momenten. Daarnaast is er in Europa een andere vorm van disco ontstaan, bekend als Eurodisco, die enige populariteit heeft verworven.
Kenmerken van discomuziek
- Ritmiek: een duidelijk en constant vier-op-de-vloer-patroon (kickdrum op elke tel), vaak met een syncopische hi-hat en snares op de backbeat.
- Tempo: meestal tussen 110 en 130 BPM, met veel nummers rond de 120 BPM — een tempo dat uitnodigt tot soepel dansen.
- Bas en groove: prominente, melodische baslijnen (soms slapbas, soms elektrische bas) die de groove dragen.
- Orkestratie: strijkers, blazers en achtergrondzang waren veelgebruikt om een weelderige, rijke sound te creëren.
- Percussie: extra percussie-instrumenten zoals conga's, tambourijn en cowbell versterken het ritmische gevoel.
- Productie: langere arrangementen en uitgebreide breaks zodat DJ's de dansvloer konden managen — dit leidde tot de opkomst van de 12-inch single en remixen.
Geschiedenis en hoogtepunten
Disco ontstond geleidelijk in clubs en op feestjes waar DJ's platen draaiden en mensen urenlang wilde dansen. Belangrijke beginpunten waren de New Yorkse clubs en loft-feesten (zoals de Loft van David Mancuso) en later grotere discotheken als Studio 54 en de Paradise Garage. DJ's als Larry Levan en David Mancuso speelden een cruciale rol in het ontwikkelen van de manier waarop muziek werd gemixt en gepresenteerd.
Enkele commerciële hoogtepunten en invloedrijke artiesten en producers uit de discoperiode zijn onder meer Donna Summer en producer Giorgio Moroder, Bee Gees (voornamelijk door de soundtrack van Saturday Night Fever), Chic (met Nile Rodgers en Bernard Edwards), Gloria Gaynor, KC and the Sunshine Band, The Trammps en Sylvester. Belangrijke platenlabels waren onder andere Casablanca, Salsoul, TK Records en West End Records.
De late jaren zeventig brachten echter ook een felle tegenreactie teweeg. Een bekend symbool van die tegenreactie is het evenement Disco Demolition Night (1979) in Chicago, waar anti-disco sentiment eindigde in een openbaar spektakel en rellen. Deze gebeurtenis wordt vaak gezien als een omslagpunt waarna radiozenders en het mainstream publiek disco grotendeels links lieten liggen — deels om muzikale redenen, maar ook om culturele en sociale spanningen, waaronder elementen van racisme en homofobie.
Cultuur, mode en sociale betekenis
Disco was meer dan muziek: het was een subcultuur. Discotheken boden vaak veilige ruimtes voor afro-amerikaanse, Latino- en LGBTQ+-gemeenschappen om samen te komen en zichzelf te uiten. Mode bij disco kenmerkte zich door glamour: glanzende stoffen, pailletten, strakke pakken, jumpsuits en uitgesproken make-up. Dansstijlen zoals de Hustle en improvisatie op de dansvloer werden populair.
Productie en DJ-technieken
Disco stimuleerde technische vernieuwing in de studio en op de dansvloer. De 12-inch single maakte langere, luidere en beter klinkende versies mogelijk, ideaal voor DJ's. Producers experimenteerden met remixing en overdubs; synthesizers en vroege drumcomputers werden naast traditionele orkestrale instrumenten ingezet. Het idee van de DJ als curator en mixer van extended dance-sets is een direct gevolg van de disco-praktijk, en legde technische en conceptuele grondslagen voor house en techno.
Invloed en nalatenschap
Hoewel de commerciële populariteit van disco afnam aan het begin van de jaren tachtig, leeft de muziek voort in vele moderne stijlen. Disco gaf directe inspiratie aan post-disco, Hi-NRG, house en later dance- en elektronische popmuziek. Veel hedendaagse artiesten en producers (zoals Daft Punk, Giorgio Moroder in latere samenwerkingen, en recente popacts die disco-elementen gebruiken) halen geluiden, grooves en esthetiek uit het disco-arsenaal.
Ook in recente jaren is er veel aandacht voor revivalvormen als nu-disco en disco-geïnspireerde popproducties (bijvoorbeeld de retro-producties van artiesten als Bruno Mars en Dua Lipa). DJs, producers en remixers blijven disco-samples en arrangementstechnieken gebruiken, waardoor de invloed van disco op de hedendaagse dans- en popmuziek duidelijk aanwezig blijft.
Belangrijke punten samengevat
- Disco is zowel een muziekstijl als een dans- en clubcultuur met roots in soul, funk en Latijnse ritmes.
- Kenmerken zijn vier-op-de-vloer ritmes, prominente baslijnen, orkestratie en dansbare tempos.
- De clubcultuur rond disco speelde een grote rol in sociale verbindingen en gaf ruimte aan gemarginaliseerde groepen.
- Technische vernieuwingen zoals de 12-inch single en remixing kwamen voort uit disco en bepaalden latere dansmuziek.
- De invloed van disco is vandaag de dag nog zichtbaar in house, elektronische muziek, popproductie en modetrends.
discomuziek
Discomuziek mengt R&B met funk, soul en dansmuziek. Discomuziek bestaat meestal uit een zangeres, elektrische gitaren, synthesizer toetsenborden, elektrische basgitaar en een drummer of elektronische drummachine. Discomuziek is vaak zeer eenvoudige muziek, met een sterke beat en een sterke "baslijn". Discomuziek heeft vaak veel elektronische effecten.
Discodansen
Disco-dansen is vaak seksueel suggestief. Als mensen gaan disco dansen, dragen ze meestal een strakke broek, leren schoenen of laarzen, en glitterige kleding. Vrouwen die gaan disco dansen droegen vaak strakke kleding die lichaamsdelen zoals hun dijen of het bovenste deel van hun borst onthulden. Mannen die gaan discodansen openden vaak de knopen van hun shirts om het bovenste deel van hun borstkas te laten zien.
discoclubs
Discomuziek wordt gespeeld in discoclubs. Eind jaren zeventig waren er beroemde discoclubs zoals Studio 54 in New York City. Discoclubs hebben een grote dansvloer en een groot pa systeem. Een Disk Jockey (of "DJ") draait platen van discomuziek door middel van krachtige versterkers met een aantal hoge wattage luidsprekers. Discomuziek werd meestal zeer luid afgespeeld, met veel lage basfrequenties. Disco-clubs hadden meestal gekleurde lichten die flitsten met de muziek die scanners werden genoemd, en spiegelbollen met honderden kleine spiegels, die het licht weerkaatsen op de dansers en alle hoeken van de kamer.
discocultuur
De meeste mensen die gingen discodansen in discoclubs dronken alcohol zoals champagne en rum. Veel mensen gebruikten illegale drugs zoals cocaïne of marihuana, zodat ze dronken werden. Mensen die gingen discodansen hadden vaak seks met mensen die ze in de discoclub zouden ontmoeten.
Opmerkelijke muzikanten
(Bron: Alle muziek)
- Bee Gees
- Donna Zomer
- Dorpsbewoners
- Sylvester
- Amanda Lear
- Amii Stewart
- Andrea Ware Verbinding
- Anita Ward
Gerelateerde pagina's
| · v · t · e | |
| |
| Deelname |
|
| Sociaal | |
| Belangrijke hedendaagse genres | |
| Techniek |
|
| Regionale |
|
| Gerelateerd |
|
|
| |
Vragen en antwoorden
V: Wat is disco?
A: Disco is een muziekstijl die het populairst was van midden jaren zeventig tot begin jaren tachtig, met Afro-Amerikaanse en Latino-muzikanten en -publiek, en op besloten dansfeesten in de ondergrondse homogemeenschap van New York. Het was een up-tempo vorm van muziek die elementen van soul, funk en Latijnse muziek bevatte met een sterke beat bedoeld om op te dansen, een vast four-on-the-floor ritme en een grote baslijn. Daarnaast wordt het ook gebruikt om te verwijzen naar de stijl van dansen die mensen doen op dit soort muziek of de kleding die ze dragen als ze gaan discodansen.
V: Waar is disco ontstaan?
A: Disco is ontstaan in de Verenigde Staten en Europa aan het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig. Het werd in de mainstream cultuur gebracht door de hitfilm Saturday Night Fever uit 1977 met John Travolta in de hoofdrol, waarin mensen te zien waren die aan het discodansen waren.
V: Welke andere genres werden beïnvloed door disco?
A: Andere genres zoals dance, Hi-NRG en post-disco groeiden in populariteit onder invloed van disco. Bovendien ontstond in Europa Eurodisco, dat ook enige populariteit verwierf.
V: Is er vandaag de dag nog steeds invloed van disco?
A: Ja, de hedendaagse dansmuziek kent nog steeds af en toe momenten van populariteit door de invloed van disco.
V: Hoe speelden radiostations een rol in het populariseren van disco?
A: Veel radiostations draaiden disco aan het eind van de jaren zeventig, waardoor het in de mainstream cultuur kwam.
V: Welke instrumenten worden doorgaans gebruikt bij het spelen van discomuziek?
A: Orkestrale instrumentatie omvatte vaak strijkerssecties bij het spelen van Discomuziek, samen met andere instrumenten zoals drums of keyboards die een sterke beat konden creëren, bedoeld om te dansen met een vast vier-op-de-vloer-ritme en met een grote baslijn.
Zoek in de encyclopedie