Interne geneeskunde: definitie, rol van internisten en niet-chirurgische zorg
Interne geneeskunde: ontdek wat internisten doen, hun rol bij diagnose en niet-chirurgische behandeling van volwassenen. Informatie over opleiding, specialisaties en zorg.
Interne geneeskunde is de tak en het specialisme van de geneeskunde betreffende de diagnose en niet-chirurgische behandeling van ziekten bij volwassenen, met name van inwendige organen.
Wat valt onder interne geneeskunde?
Interne geneeskunde richt zich op de volledige, niet-chirurgische zorg voor volwassenen. Dit omvat:
- diagnose en behandeling van acute en chronische ziekten van het hart, de longen, nieren, lever, maag-darmkanaal, endocriene systeem, bloed en immuunsysteem;
- behandeling van multi-morbide patiënten met meerdere gelijktijdige aandoeningen;
- medicamenteuze therapie, levensstijladvies en coördinatie van vervolgzorg;
- preventieve zorg en vroegsignalering van ziekten, inclusief risicoanalyse en counseling.
Rol van internisten
Internisten (artsen gespecialiseerd in interne geneeskunde) spelen een centrale rol in de zorg voor volwassenen. Hun taken omvatten onder andere:
- het stellen van een nauwkeurige diagnose door anamnese, lichamelijk onderzoek en interpretatie van aanvullend onderzoek (bloedonderzoek, ECG, beeldvorming zoals röntgen/CT/MRI en andere diagnostische tests);
- opstellen en volgen van behandelplannen, vaak in samenwerking met verpleegkundigen, specialisten en eerstelijnszorgverleners;
- coördinatie van zorg bij complexe en chronische aandoeningen zoals diabetes, hypertensie, hartfalen, COPD, nier- en leverziekten, auto-immuunziekten en chronische infecties;
- advies en consultatie voor andere specialismen bij systemische of complexe patiënten;
- deelname aan acute interne geneeskunde (spoedopnames, observation units) en zorgplanning bij ziekenhuisopname;
- het begeleiden van patiënten in palliatieve en geriatrische zorg en het aanpakken van polyfarmacie.
Niet-chirurgische zorg en beschikbare behandelingen
Niet-chirurgische zorg in de interne geneeskunde omvat een breed scala aan interventies die geen operaties vereisen, zoals:
- medicamenteuze therapie (bijvoorbeeld bloeddruk-, suiker- of immuunsuppressieve medicijnen);
- complexe medicatieafstemming en -monitoring bij multimorbiditeit;
- invasieve procedurele handelingen die typisch zijn voor internisten (bijvoorbeeld puncties zoals paracentese of thoracocentese, echogeleide puncties, en het plaatsen van centrale lijnen afhankelijk van lokale bevoegdheden);
- behandeling en begeleiding bij oncologische en hematologische aandoeningen in samenwerking met medisch-oncologen en hematologen;
- voedingstherapie, revalidatie en verwijzing naar paramedische disciplines.
Opleiding en kernvaardigheden
Artsen in de interne geneeskunde, ook "internisten" genoemd, moeten in hun medische opleiding en postdoctorale training ten minste drie jaar gewijd hebben aan het leren voorkomen, diagnosticeren en behandelen van ziekten bij volwassenen. In de praktijk duurt de specialisatie vaak meerdere jaren en kan langere training vereist zijn voor subspecialisaties. Belangrijke vaardigheden van internisten zijn:
- klinisch redeneren en differentialdiagnose;
- communicatie met patiënten en hun familie, inclusief gedeelde besluitvorming;
- interpretatie van laboratoriumuitslagen en beeldvorming;
- zorgcoördinatie en multidisciplinaire samenwerking;
- evidence-based medicine en participatie in onderzoek en onderwijs.
Subspecialismen en samenwerking
Interne geneeskunde kent meerdere subspecialismen, waaronder cardiologie, longziekten (pulmonologie), gastro-enterologie, nefrologie, endocrinologie, reumatologie, infectieziekten, hematologie, en geriatrie. Internisten werken nauw samen met huisartsen, chirurgen, paramedici en andere specialisten om integrale zorg te bieden en doorverwijzingen goed af te stemmen.
Samenvattend: interne geneeskunde is gericht op de brede, niet-chirurgische medische zorg van volwassenen, met internisten als coördinatoren van diagnostiek, therapie en langdurige zorg voor zowel acute als chronische aandoeningen.
Zorg voor de hele patiënt
Internisten zijn opgeleid om raadselachtige diagnostische problemen op te lossen en ernstige chronische ziekten en situaties waarin verschillende ziekten tegelijkertijd kunnen toeslaan, te behandelen.
Subspecialismen van interne geneeskunde
Internisten kunnen ervoor kiezen hun praktijk te richten op algemene interne geneeskunde, of kunnen een aanvullende opleiding volgen om zich te "specialiseren" in een van de 13 gebieden van de interne geneeskunde, meestal georganiseerd per orgaansysteem. Cardiologen zijn bijvoorbeeld artsen interne geneeskunde die zich specialiseren in ziekten van het hart. De opleiding die een internist krijgt om zich te specialiseren in een bepaald medisch gebied is zowel breed als diepgaand. Een subspecialisatieopleiding (vaak "fellowship" genoemd) vereist gewoonlijk één tot drie jaar extra naast de standaard interne geneeskundeopleiding van drie jaar. (Residenties komen nadat een student is afgestudeerd aan de medische faculteit).
In de Verenigde Staten zijn er twee organisaties verantwoordelijk voor de certificering van subspecialisten binnen het vakgebied, de American Board of Internal Medicine en de American Osteopathic Board of Internal Medicine.
Hieronder volgen de subspecialismen die door de American Board of Internal Medicine zijn erkend[1].
- Cardiologie, behandeling van aandoeningen van hart en bloedvaten
- Endocrinologie, houdt zich bezig met aandoeningen van het endocriene systeem en de specifieke afscheidingen daarvan, hormonen genaamd.
- Gastro-enterologie, houdt zich bezig met ziekten van de spijsvertering
- Hematologie, houdt zich bezig met bloed, de bloedvormende organen en de aandoeningen ervan
- Infectieziekte: ziekte veroorzaakt door een biologisch agens zoals een virus, bacterie of parasiet.
- Medische oncologie, de studie en behandeling van kanker.
- Nefrologie, de studie van de functie en ziekten van de nieren.
- Pulmonologie, houdt zich bezig met ziekten van de longen en de luchtwegen.
- Reumatologie, gewijd aan de medische diagnose en therapie van reumatische aandoeningen.
De ABIM erkent ook aanvullende kwalificaties op de volgende gebieden
- Adolescentengeneeskunde
- Klinische hartelektrofysiologie
- Kritische zorg
- Geriatrische geneeskunde
- Interventionele cardiologie
- Sportgeneeskunde
- Transplantatie hepatologie
Internisten kunnen zich ook specialiseren in allergie en immunologie. De American Board of Allergy, Asthma, and Immunology is een samenwerkingsverband tussen interne geneeskunde en kindergeneeskunde.
Het American College of Osteopathic Internists erkent de volgende subspecialismen.[2]
- Allergie/Immunologie
- Cardiologie
- Kritische zorg
- Endocrinologie
- Gastro-enterologie
- Geriatrische geneeskunde
- Hematologie/Oncologie
- Infectieziekten
- Nucleaire geneeskunde
- Nefrologie
- Longziekten
- Reumatologie
Vragen en antwoorden
V: Wat is interne geneeskunde?
A: Interne geneeskunde is een tak en specialiteit van de geneeskunde die zich bezighoudt met de diagnose en niet-chirurgische behandeling van ziekten bij volwassenen, vooral die van interne organen.
V: Wie zijn artsen interne geneeskunde?
A: Artsen in de interne geneeskunde, ook bekend als "internisten", hebben een medische opleiding en een postdoctorale training gevolgd die ten minste drie jaar in beslag neemt om te leren hoe ziekten bij volwassenen kunnen worden voorkomen, gediagnosticeerd en behandeld.
V: Wat diagnosticeren en behandelen internisten?
A: Internisten diagnosticeren en behandelen ziekten die de inwendige organen van volwassenen aantasten. Hieronder vallen aandoeningen zoals diabetes, hartaandoeningen, ademhalingsaandoeningen en maag-darmstoornissen.
V: Waar richt interne geneeskunde zich op?
A: Interne geneeskunde richt zich op de preventie, diagnose en behandeling van ziekten bij volwassenen, met een bijzondere nadruk op interne organen.
V: Wat is het verschil tussen interne geneeskunde en andere specialismen?
A: Interne geneeskunde is een specialisme dat zich richt op volwassen patiënten en hun interne orgaansystemen. Andere specialismen kunnen zich daarentegen richten op specifieke orgaansystemen, zoals cardiologie of gastro-enterologie, of op specifieke populaties, zoals kindergeneeskunde of geriatrie.
V: Hoe lang duurt het om internist te worden?
A: Om internist te worden, moet iemand een medische opleiding en een postdoctorale training voltooien die ten minste drie jaar interne geneeskunde omvat. Meestal duurt dit in totaal zeven tot acht jaar.
V: Welke kwalificaties zijn vereist om internist te worden?
A: Om internist te worden, moet iemand een medische graad behalen, slagen voor een toelatingsexamen en een internistenopleiding afronden. Certificering door een raad voor interne geneeskunde is ook vereist.
Zoek in de encyclopedie