Dokdo (Liancourt Rocks/Takeshima) – Betwiste eilanden tussen Korea en Japan
Ontdek Dokdo (Liancourt Rocks/Takeshima): betwiste, strategische eilanden tussen Korea en Japan, bezet door Zuid-Korea met rijke historische en politieke achtergrond.
Liancourt Rocks (Takeshima 竹島 in het Japans, Dokdo 독도 in het Koreaans) zijn een groep kleine rotsachtige eilanden in de Zee van Japan. De eilanden bestaan uit twee hoofdrotsen en meerdere kleinere klippen, en zijn van vulkanische oorsprong. Ze liggen relatief geïsoleerd ten zuidoosten van het eiland Ulleungdo (Zuid-Korea) en ten westen van het Japanse eiland Honshu. De oppervlakte is zeer klein, maar de omliggende zee is visrijk en strategisch belangrijk vanwege mogelijke ondergrondse hulpbronnen en het recht op maritieme zones.
Naam, ontdekking en kaartvermelding
De internationale naam Liancourt Rocks is ontleend aan het Franse schip Liancourt: het Franse walvisjachtschip Liancourt bracht de eilanden in 1849 in kaart en maakte ze zo bekend in westerse bronnen; er bestaat daarvan een oude kaart. De Koreaanse en Japanse namen — respectievelijk Dokdo en Takeshima — zijn sterk verbonden met nationale geschiedschrijving en identiteit, en worden beide internationaal gebruikt afhankelijk van de context.
Historische en juridische aanspraken
- Zuid-Korea voert aan dat Koreaanse documenten en administratieve handelingen uit verschillende eeuwen aantonen dat de eilanden traditioneel tot Korea behoren. De Zuid-Koreaanse overheid benadrukt daarnaast het huidige, feitelijke bestuur (effectivité) als bewijs van soevereiniteit.
- Japan baseert zijn claim op een reeks historische beweringen en op de formele inname/incorporatie van de eilanden in het jaar 1905, kort voor de formalisering van de Japanse controle over het Koreaanse schiereiland. Japan heeft herhaaldelijk voorgesteld het geschil voor te leggen aan het Internationaal Gerechtshof.
- Na de Tweede Wereldoorlog laat de status van de eilanden enige onduidelijkheden zien in de teksten van verdragen en verklaringen (onder meer de San Francisco Vredesconferentie), wat het juridische debat heeft doen voortduren. Zuid-Korea weigert tot nu toe een gang naar het Internationaal Gerechtshof, omdat het daar een verlies van feitelijk gezag vreest of omdat het meent dat het geschil al bestuurlijk geregeld is door de huidige situatie.
Huidige status en beheer
De eilanden worden momenteel bezet en feitelijk beheerd door de Zuid-Koreaanse autoriteiten. Zuid-Korea handhaaft op Dokdo een kleine detachement van kustwacht/gewapende politie en heeft daar voorzieningen aangebracht voor bevoorrading en beperkte toeristische bezoeken. Japan erkent het feitelijke Zuid-Koreaanse bestuur niet en blijft diplomatiek protest aantekenen; beide landen houden de soevereiniteitsclaim nadrukkelijk in stand.
Economie, milieu en bezoek
- De directe economische waarde van de rotsen zelf is beperkt, maar de omliggende wateren zijn belangrijk voor de visserij en worden gezien als deel van de exclusieve economische zone (EEZ) van de verantwoordelijke staat.
- Ecologisch vormen de eilanden een broedplaats voor zeevogels en herbergen ze mariene ecosystemen met onder meer kelpvelden en vissoorten die belangrijk zijn voor lokale vissersgemeenschappen. Bescherming en toegankelijkheid zijn onderwerpen van beheer door Zuid-Korea.
- Toerisme naar de eilanden is beperkt en gecontroleerd; bezoek is meestal mogelijk via georganiseerde boottochten vanaf nabijgelegen Zuid-Koreaanse havens, afhankelijk van weersomstandigheden en politieke spanningen.
Diplomatieke gevolgen en publieke gevoeligheid
Het geschil rond Dokdo/Takeshima is sterk beladen met nationale gevoelens in zowel Korea als Japan en beïnvloedt geregeld de bilaterale betrekkingen, handel en samenwerking. Er zijn periodiek incidenten geweest zoals protestnota’s, arrestaties van vissers of betogingen en symbolische acties (bijvoorbeeld media-aandacht, schoolboekdiscussies en culturele campagnes) die het onderwerp in de publieke sfeer houden.
Concluderende opmerkingen
De soevereiniteitskwestie rond de Liancourt Rocks (Dokdo/Takeshima) is juridisch, historisch en emotioneel complex. Tot op heden is er geen internationale uitspraak die het geschil definitief heeft beslecht en het blijft een belangrijk en gevoelig element in de betrekkingen tussen Zuid‑Korea en Japan. Beide landen houden hun aanspraken aan en zoeken (soms) naar diplomatieke of bilaterale manieren om spanningen te beheersen, maar een duurzame oplossing is nog niet bereikt.
Kaart
Geografie
| Liancourt Rocks | |
| Betwiste eilandenAndere | |
|
| |
| Locatie van de Liancourt rotsen in de Zee van Japan | |
| Geografie | |
| Locatie | {{{location}} |
| Coördinaten | 37°14′30″N 131°52′0″E / 37.24167°N 131.86667°E / 37.24167; 131.86667 |
| Totaal eilanden | 90 (37 permanent land) |
| Grote eilanden | East Islet, West Islet |
| Gebied | 0.18745km2 |
| Beheerd door | |
| County | Ulleung County, Noord Gyeongsang |
| Opgeëist door | |
| Stad | Okinoshima, Shimane |
| County | Ulleung County, Noord Gyeongsang |
Liancourt Rocks bestaat uit twee eilandjes, die 150 meter uit elkaar liggen. Deze eilandjes worden West Islet en East Islet genoemd. Het westelijke eilandje is het grootste van de twee eilandjes. In totaal zijn er ongeveer 90 eilandjes en riffen. De eilandjes en rotsen zijn van vulkanische aard. In totaal zijn 37 van deze eilandjes erkend als permanent land. Het oostelijke eilandje is 4,5 miljoen jaar geleden ontstaan. Ulleungdo vormde zich 2 miljoen jaar later. Beide zijn snel aan het eroderen en verweren.
De totale oppervlakte van de eilandjes bedraagt ongeveer 187.450 vierkante meter. Hun hoogste punt is 169 meter op het westelijke eilandje. Het westelijke eilandje heeft een oppervlakte van ongeveer 88.640 vierkante meter; het oostelijke eilandje ongeveer 73.300 vierkante meter. Liancourt Rocks ligt op ongeveer 131°52′ oosterlengte en ongeveer 37°14′ noorderbreedte. Het westelijk eilandje bevindt zich op en het oostelijk eilandje op . De kustlijnen van de hoofdeilanden liggen 217 km van het vasteland van Korea en 212 km van de hoofdeilanden van Japan (Honshu). Het dichtstbijzijnde Koreaanse grondgebied (Ulleung-do) ligt op 87 km afstand en kan op mooie dagen zichtbaar zijn; het dichtstbijzijnde Japanse grondgebied (Oki-eilanden) ligt op 157 km afstand.
Het westelijke eilandje bestaat uit één enkele piek. Het heeft vele grotten langs de kustlijn. De kliffen van het oostelijke eilandje zijn ongeveer 10 tot 20 meter hoog. Er zijn twee grotten die toegang geven tot de zee, evenals een krater.
Economie
Er verblijven 40 Koreanen op de eilandjes,[] verschillende Koreaanse leveranciers van telecommunicatiediensten (namelijk SK Telecom, KT en LG U+) hebben ook stations geïnstalleerd op Liancourt Rocks om de eilandjes te dekken met het Zuid-Koreaanse draadloze telefoonnetwerk. [] Er is ook een regelmatige veerdienst vanuit Ulleung-do.
Hoewel de eilandjes zelf nauwelijks bewoonbaar zijn, beschikt de exclusieve economische zone eromheen over rijke visgronden en mogelijke aardgasreserves. Tot 2006 zijn de verwachte reserves nog niet gevonden. Rond de eilandjes leeft een grote verscheidenheid aan vis, zeewier, kelp, zeeslakken en mosselen. De belangrijkste visvangsten in het gebied zijn pijlinktvis, koolvis uit Alaska, kabeljauw en octopus. Er zijn 102 soorten zeewier, hoewel vele daarvan geen economische waarde hebben.
Dit gebied was vroeger een van de grootste broedplaatsen van zeeleeuwen (Zalophus californianus japonicus) en een goede plek om op ze te jagen en ook voor het verkrijgen van abalone aan het eind van de Meiji-periode (1868-1912). Tot in de jaren 1950 werden de zeeleeuwen op de eilandjes geobserveerd door de vrijwillige bewakers.
Meer dan 900 Koreaanse burgers zeggen dat ze op de eilanden wonen. Meer dan 2.000 Japanners doen hetzelfde. Slechts twee mensen, een getrouwd Koreaans echtpaar, wonen er echter permanent.
Toerisme
Omdat ze als natuurreservaat zijn aangemerkt, zijn speciale vergunningen nodig voor toeristen om op de eilandjes te landen in plaats van er gewoon omheen te vliegen. In 2003 en 2004 waren er respectievelijk 1.507 en 1.597 geregistreerde toeristen. Bezoekers komen over het algemeen per boot vanuit Ulleung-do.
In 2005 werd op de eilandjes de eerste huwelijksceremonie gehouden. Het Zuid-Koreaanse echtpaar koos de locatie als protest tegen de Japanse territoriale aanspraken.
Klimaat
Liancourt Rocks kan te maken krijgen met barre weersomstandigheden. Dit komt door de ligging en de geringe omvang. Soms kunnen schepen niet aanmeren door de sterke noordwestenwind in de winter. Het klimaat is warm en vochtig. Het wordt sterk beïnvloed door warme zeestromingen. Er valt het hele jaar door veel regen (jaargemiddelde - 1324 mm), met af en toe sneeuwval. Mist is een vaak voorkomend verschijnsel. In de zomer overheersen de zuidelijke winden. Het water rond de eilandjes is ongeveer 10 graden Celsius in het voorjaar, wanneer het water het koelst is. In augustus warmt het op tot ongeveer 25 graden Celsius.
Ecologie
Net als Ulleung-do bestaan de eilandjes uit vulkanisch gesteente, met slechts een dun laagje aarde en mos. Ongeveer 80 plantensoorten, meer dan 22 vogelsoorten en 37 insectensoorten zijn op de eilandjes geregistreerd, naast het plaatselijke zeeleven.
Sedert het begin van de jaren 1970 zijn bomen en sommige bloemsoorten geplant naast de inheemse flora en fauna. (Bomen zijn volgens de internationale wetgeving vereist om de eilandjes te kunnen erkennen als natuurlijke eilanden en niet als riffen).
Liancourt Rocks werd in de jaren 1990 door Zuid-Korea uitgeroepen tot "Natuurmonument #336". Sommige vogels leven daadwerkelijk op de eilanden, maar de meeste gebruiken ze alleen als tussenstop om naar elders te vliegen. De vorkstaartstormvogel, de gestreepte pijlstormvogel en de zwartstaartmeeuw leven op de eilanden. De populatie broedvogels die op de rotsen is geteld, is de laatste jaren echter afgenomen.
In 1999 werden de eilandjes door de Zuid-Koreaanse regering aangewezen als speciaal beschermd milieugebied. Zij zijn ouder dan alle andere Koreaanse vulkanische eilanden, met inbegrip van Ulleung-do.
In 2005 werd bekendgemaakt dat drie nieuwe geslachten en vijf nieuwe soorten bacteriën door ROK-wetenschappers waren geïdentificeerd in de wateren voor de eilandjes. De geslachten zijn Dokdonella koreensis, Dokdonia donghaenensis, en Donghae dokdoensis. De nieuw geïdentificeerde soorten zijn Virgilbacillus dokdoensis, Maribacter dokdoensis, Marimonas dokdoensis, Polaribacter dokdoensis, en Porphyrobacter dokdoensis.
Strategische locatie
De eilandjes zijn niet alleen om economische redenen van belang[], maar ook om militaire redenen[]. Zij hebben af en toe dienst gedaan als militaire basis, met name tijdens de Russisch-Japanse oorlog. De Zuid-Koreaanse regering heeft op de eilandjes een radarstation en een landingsplaats voor helikopters gebouwd, zodat zij buitenlandse zeestrijdkrachten kan opsporen[].
Aanvullende nota van het geschil
Zuid-Koreaanse strijdkrachten namen tussen 1952 en 1965 3929 Japanners gevangen en doodden 44 Japanners, totdat de Syngman Rhee-linie werd ingesteld. Het geschil tussen Zuid-Korea en Japan over de eilanden is in 2008 opgelaaid met nieuwe Japanse schoolboeken waarin de eilanden worden genoemd, en een bezoek van de Zuid-Koreaanse premier in juli. Tien jaar geleden woonden er geen mensen op de eilanden. Maar Zuid-Korea begon het eiland te bevolken om zijn claim kracht bij te zetten. Zuid-Korea houdt vol dat het eilandje in het verleden Usan-do of Sokdo heette en later van naam is veranderd, maar er is geen historisch bewijs waaruit blijkt wanneer de naam is veranderd.
In documenten van Rusk uit 1951 staat: "Wat het eiland Dokdo betreft, ook bekend als Takeshima of Liancourt Rocks, deze normaal onbewoonde rotsformatie is volgens onze informatie nooit behandeld als deel van Korea en valt sinds ongeveer 1905 onder de jurisdictie van de Oki Islands Branch Office van de prefectuur Shimane van Japan. Het eiland schijnt nooit eerder door Korea te zijn opgeëist".
Geschiedenis
512: In het 13e jaar van koning Jijeung van Silla, veroverde Isabu het overkoepelende land en nam het op in Silla-gebied (Records of the Three Kingdoms)
An Yong-bok, visser : en 1693 shogunaat rouw, Japan met geweld verwijderd en te vinden waarom in de oceaan in de buurt van Ulleungdo naar Dokdo en Ulleung Island is Koreaans grondgebied Seogye voor het krijgen (de Annalen van het bewind.Geschiedenis).
Banpo Uldo Ulleung eiland aan koning Gojong, een keizerlijk decreet nr. 41 : 1900, logistiek en de gids en als de Dokdo uldogun aan zal resulteren in een jurisdictie
Takeshima in 1905: Japan, Dokdo, (Takeshima) door Shimane en als het nummer 40, en dat Japan zal resulteren in (Japan-Korea Verdrag van 1905 in november 1905, om de soevereiniteit te verliezen,).
In 1907: jurisdictie van Ulleungdo en Dokdo, provincie Gangwon naar provincie Gyeongsang in twee snelheden.
In 1946 : gho scapin in (geallieerd opperbevel) (opperste hoofdkwartier geallieerd commando) alinea op 677 in overeenstemming met de Japan uitgesloten van controle over de Dokdo.
Dokdo : 1953 en een vrijwillige (Colon 32 agenten, hongsunchil) garnizoen organisaties.
En 1956 : Nationale Politie, Dokdo over uitgaven.
Dokdo : in 1981, eerste registratiekaart voor ingezetenen (Choi Jong-Duk Dodong-ri, Ulleung-eup, gekocht 67).
Door de staat uitgeroepen tot cultureel erfgoed : 1982, en aangewezen als Natuurmonument nr. 336 (zeewierbroedplaats van Dokdo).
1998: Ondertekening van een visserijovereenkomst tussen Shinhan en Japan
Door de staat uitgeroepen tot cultureel erfgoed: in 1999 en beheersorganisaties en Natuurmonument nr. 336, Dokdo a naamswijziging beheersrichtsnoeren, het cultureel erfgoed (→ Dokdo a Dokdo algen reproduceren natuurgebied).
Dodong-ri gekocht 42 : een partij nummer tot 76 / Administratieve afdelingen : naam en nummer (Dodong-ri → het oostelijke eiland en Dokdo, (de opening. - Klasse 1 - 2 klasse : Regio's), 2000 → Dokdo, een berg, op 37 tot 1.
Dokdo, en het ministerie van Informatie en Communicatie : In 2003, postnummer "799 - 805".
2005: Onttrekking van 11 openbare gebieden (Dongdo) met inbegrip van het wandelpad (Toegangsvergunningssysteem → Overschakeling op het meldingssysteem), en Zip Bungyeong (1-37 Bergen → 1-96 Straten)
En 2008 : Het nieuwe straatadres "Dokdo aan Kim Isabu" en "Dokdo An Yong-bok gil" volgens veranderingen in.
Zoek in de encyclopedie