Morphy leerde het zichzelf, en op zijn negende was hij goed naar de maatstaven van de plaatselijke spelers. Op zijn twaalfde versloeg hij de Hongaarse professional Löwenthal in drie toevallige partijen. Daarna speelde hij weinig schaak totdat hij in april 1857 zijn rechtenstudie had voltooid. Hij deed toen mee aan het eerste Amerikaanse schaakcongres in New York, en won dat met gemak. Vervolgens nam hij een uitnodiging aan om mee te spelen in een toernooi in Birmingham, Engeland. Dat was het begin van zijn beroemde Europese tournee. Hij versloeg iedereen van naam in Engeland, hoewel Staunton een partij ontweek.
In Parijs versloeg hij Harrwitz, de professional van het huis, in het Café de la Régence. p128 Daarna won hij gemakkelijk van Anderssen, die een beetje uit vorm was. Een van zijn prestaties was het simultaan spelen tegen vijf sterke spelers, waarbij hij er twee won, twee remise speelde en één verloor. Hij had een geweldig geheugen en was in staat om meer dan één partij tegelijk te spelen. In één voorbeeld speelde hij tegen acht spelers tegelijk; hij had zelf geen schaakbord, en hij kon hun schaakborden niet zien. Hij zat gewoon in een stoel met zijn gezicht naar de muur en riep zijn zetten, en kreeg te horen wat de andere spelers hadden bewogen. Kortom, hij bewees dat hij op dat moment de beste was. Bij zijn thuiskomst maakte hij een tournee langs de steden aan de Oostkust, waarbij hij getuigenissen, banketten en applaus in ontvangst nam. Hij schreef een jaar lang een schaakcolumn in de New York Ledger in 1859-60.
"Hiervoor kreeg hij $3000 betaald, maar het werk was snel afgelopen. Hij werd bijgestaan door een andere speler die, samen met de uitgever, Morphy onverbeterlijk lui vond". p263
Schaakstijl
Een snelle en eenvoudige ontwikkeling die leidt tot een directe aanval: dat was Morphy's methode. Zijn openingen waren van topklasse voor die tijd. Hij bracht enkele uitstekende combinaties en offers, en zijn beste partijen zijn nog steeds een voorbeeld voor jonge spelers. Zijn partijen markeren het hoogtepunt van de romantische stroming in het schaakspel, waarin spelers alles op alles zetten voor directe aanvallen. Deze stijl werd later verpletterd door een betere verdedigingstechniek, vooral voor de zwarte kant in de openingen. Hieruit kwamen de klassieke principes van Dr. Tarrasch voort, en het idee dat geen partij verloren kan gaan zonder dat er een fout is gemaakt. Het schaken van de jaren 1890 ging er heel anders uitzien dan Morphy's partijen, deels omdat hij de spelers had gedwongen beter na te denken over wat ze aan het doen waren.
