Runen zijn zeer oude letters die Germaanse mensen gebruikten voordat ze in de Middeleeuwen begonnen met het gebruik van Latijnse letters. In de breedste zin kan het woord runen alle cryptische letters betekenen, maar het betekent meestal de alfabetten die de Scandinaviërs gebruikten vanaf ongeveer het jaar 150 CE tot aan de Middeleeuwen. De oudste daarvan wordt de Oudere Fuþark genoemd, gebruikt van ongeveer 150 tot 800 CE. Rond het jaar 800 veranderden de runen in de Jongere Fuþark, en deze werden gebruikt tot ongeveer 1100, toen het Latijnse alfabet ze verving. De Angelsaksische runen werden ongeveer in dezelfde tijd (400-1100) in Groot-Brittannië gebruikt. De Scandinavische runen worden "Fuþark" genoemd omdat de eerste zes letters in het runenalfabet ᚠ ᚢ ᚦ ᚨ ᚱ ᚲ (F U Þ A R K). De Angelsaksische runen worden "Fuþorc" genoemd omdat ze een beetje anders zijn.
Op veel plaatsen in Scandinavië (Denemarken, Noorwegen en Zweden), en op de Britse eilanden, IJsland, Groenland, de Faeröer en Frisia worden runenstenen gevonden. Runes zijn gebruikt voor het schrijven van gedichten en lofprijzingen, en ze worden soms nog steeds gebruikt om cijfers te schrijven. Runes werden ook gebruikt door J.R.R. Tolkien in zijn fantasiewerken, die gebaseerd waren op de Germaanse mythologie. Vanwege hun associatie met de Germaanse mythologie werden runen ook door de nazi's gebruikt om een nieuwe mystiek en een romantisch gevoel voor Germaans erfgoed te ondersteunen. De rune ᚦ overleefde tot in de middeleeuwen in de Engelse taal en tot in de moderne tijd in het IJslands als de brief þ (uitgesproken als "th"). Na de verovering van de Normandiërs werd deze brief vervangen door de letters th omdat deze onbekend was bij de Franstalige Normandiërs. Op dezelfde manier werd de letter ð (uitgesproken als "th") gebruikt in het Oud-Engels en wordt hij nog steeds gebruikt in het IJslands, maar hij is afkomstig uit het Iers, niet uit de runen.
Toen de runen voor het eerst werden gebruikt, waren de Germaanse talen nog niet opgesplitst in hun moderne takken; er was slechts één eenheidstaal (Proto-Germaans genaamd) met veel regionale dialecten. Elke rune had een naam, zoals onze moderne letters namen hebben, maar deze zeer oude namen zijn niet meer bekend. Door hun associatie met latere letters zijn de oude namen van de runen gereconstrueerd. De [*] voor de Proto-Germaanse naam van een rune betekent dat dit een gereconstrueerde naam is. Niet alle runen zijn echter op dezelfde manier getekend en sommige runen en hun namen waren op sommige plaatsen verschillend.
