Doodgeboren

De oorzaken van veel doodgeborenen zijn onbekend, zelfs wanneer speciale tests worden gedaan om de oorzaak te achterhalen.

• nicotine, alcohol of drugs gebruikt door de moeder tijdens de zwangerschap
• fysiek trauma
• stralingsvergiftiging
• Rh-ziekte
• problemen met de navelstreng

Het aantal doodgeborenen in de Verenigde Staten bedraagt ongeveer 1 op 115 geboorten, wat neerkomt op ongeveer 26.000 per jaar, of één per 20 minuten. In ontwikkelingslanden, waar de medische zorg niet zo geavanceerd of goed is, is het aantal doodgeborenen hoger.

In Australië, Engeland, Wales en Noord-Ierland bedraagt het percentage ongeveer 1 op 200 baby's.

De dood van de baby wordt meestal behandeld als de dood van een oudere baby. De familie kan een begrafenis houden. Het lichaam van de dode baby kan worden begraven of gecremeerd (verbrand). Op sommige plaatsen zijn er speciale plaatsen om de lichamen of de as van doodgeboren baby's bij te zetten.

De moeder kan ziek zijn. Haar lichaam kan pijn hebben van het krijgen van de baby.

Verenigd Koninkrijk

In het Verenigd Koninkrijk wordt elke baby die na 24 weken het lichaam van de moeder verlaat en geen tekenen van leven vertoont, een doodgeboorte genoemd. De moeder of vader moet de overheid over de baby vertellen. Een certificaat van doodgeboorte wordt aan de familie gegeven.

Australië

In Australië moet elke doodgeboren foetus die meer dan 400 gram weegt en langer dan 20 weken in de moeder heeft geleefd, aan de regering worden gemeld.

Verenigde Staten

De Verenigde Staten hebben geen formele definitie van doodgeboren baby's. Alle zwangerschappen heten wettelijk ofwel: levend geboren, foetale dood, of geïnduceerde beëindiging van de zwangerschap (abortus). De wet kent geen verschil tussen een doodgeboorte en een miskraam. Wel wordt aanbevolen om zuigelingen te registreren die meer dan 350 gram wegen of die meer dan 19 weken in de moeder leefden voordat ze stierven.

• Foetus
• Bevalling
• Abortus