Monarchen van Mercia (6e-10e eeuw): Lijst en geschiedenis van koningen

Monarchen van Mercia (6e–10e eeuw): complete lijst en geschiedenis van koningen, dynastieën en machtige heersers als Penda en Offa en hun rol in het Angelsaksisch Engeland.

Het Koninkrijk Mercia was een belangrijke monarchie in de Engelse Midlands van de 6e eeuw tot de 10e eeuw. Vanaf het midden van de 7e eeuw tot ver in de daaropvolgende eeuwen was Mercia vaak de machtigste van de Angelsaksische koninkrijken. Enkele Merciaanse heersers deden aanspraak op hogere titels en invloedssferen, soms in termen die later als overlordschap werden gezien, zoals (in Latijnse bronvermeldingen) vergelijkbare begrippen met King of the English of zelfs aanspraken die in sommige bronnen op een breder Britsch gezag leken te doelen, vergelijkbaar met een titel als King of Britain. Mercia maakte deel uit van wat men later de Heptarchie noemde — de zeven belangrijkste Angelsaksische koninkrijken in de vroege middeleeuwen — naast Northumbria, Wessex, East Anglia, Essex, Kent en Sussex.

De vroegste koningslijn van Mercia staat bekend als de Iclingas, genoemd naar de legendarische voorvader Icel. Leden van deze dynastie claimden vaak een continentale oorsprong en stelden zich afstammelingen voor uit een vroeg-germaanse familie uit West-Europa. Onder invloedrijke vorsten zoals Penda (ca. 626–655), die als pagaan vorst korte tijd grote macht uitoefende in centraal en zuidelijk Engeland, vestigde Mercia zich als een dominante regionale macht. Penda was betrokken bij meerdere veldslagen tegen Noord-Engelse machthebbers en stierf in 655; na zijn dood werd Mercia tijdelijk verzwakt, maar herstelde zich in de volgende decennia onder nieuwe heersers. De macht van Mercia bereikte een hoogtepunt onder koningen als Æthelbald (r. 716–757) en vooral Offa (r. 757–796). Offa wordt vaak gezien als de meest invloedrijke Merciaanse vorst: hij liet grote verdedigingswerken (Offa's Dyke) aanleggen, sloot diplomatieke betrekkingen met het Frankische rijk en liet munten slaan. Zijn bewind markeert de periode waarin Mercia het sterkst was als dominante macht in Zuid-Engeland. Na Offa nam de machtspositie van Mercia geleidelijk af ten gunste van opkomende machten, met name Wessex. Voor latere opvolgingen en een volledige opsomming van Engelse heersers, zie Lijst van Engelse vorsten.

Belangrijke heersers en momenten

• Icel (legendair) – voorgestelde stamvader van de Iclingas, verbonden aan de vroege stichting van Mercia.
• Penda (ca. 626–655) – machtige pagaanse vorst die Mercia naar voren bracht als regionale grootmacht; sneuvelde in de strijd tegen Noord-Engeland (655).
• Wulfhere (r. 658–675) – herstelde Mercia na Penda en breidde christelijke invloed uit in het koninkrijk.
• Æthelred van Mercia (r. 675–704) – vervolgde de machtspolitiek van zijn voorgangers en handhaafde Merciaanse invloed.
• Æthelbald (r. 716–757) – herstelde Mercia’s positie als dominante macht in Zuid-Engeland vóór Offa.
• Offa (r. 757–796) – meest prominente Merciaanse koning; bouwde Offa's Dyke, voerde buitenlands beleid met de Franken en verstevigde Merciaanse hegemonie.
• Coenwulf (r. 796–821) – probeerde de Merciaanse macht na Offa te consolideren.
• Burgred (r. 852–874) – een zwakkere periode waarin de dreiging van de Vikingen toenam; hij werd uiteindelijk afgezet door de Vikinginvallen.
• Æthelred, Heer van de Mercians (als vazal van Wessex, r. 881–911) – regeerde als onderkoning onder West-Saksische bescherming in de periode van herstellende machtspolitiek tegen de Vikingen.
• Æthelflæd, Lady of the Mercians (r. 911–918) – dochter van Alfred de Grote; als dominante figuur leidde zij militaire campagnes tegen de Vikingen en versterkte de stedelijke verdediging in Mercia.
• Ælfwynn (918) – dochter van Æthelflæd; haar korte regering eindigde toen koning Edward de Jongere (Edward the Elder) haar in 918 afzette en Mercia definitief in de hegemonie van Wessex bracht.

Einde van Mercia als onafhankelijk koninkrijk

Mercia hield als zelfstandige politiek entiteit feitelijk op te bestaan in het begin van de 10e eeuw. Na de regeerperiode van Æthelflæd en de afzetting van haar dochter Ælfwynn door koning Edward de Jongere in 918, verloor Mercia zijn politieke onafhankelijkheid en werd het opgenomen in het koninkrijk Engeland, onder West-Saksische overheersing. In de daaropvolgende eeuwen bestond het gebied voort als een belangrijke regio en later als graafschap/earldom binnen Engeland, maar zonder de zelfstandige koningschapstructuur van de vroeg-middeleeuwse Mercia.

Vragen en antwoorden

V: Wat was het Koninkrijk Mercia?

V: Wie waren enkele van zijn heersers?

V: Waar kwamen zij vandaan?

V: Wanneer werd Mercia een dominante macht?

V: Wie was Bretwalda?

V: Wanneer regeerde Offa?

V: Wat gebeurde er na Offa's bewind?

Zoek op letter