Oudgrieks
In het Oudgrieks zagen de Grieken de dood als goed. Hij wordt vaak afgebeeld als een bebaarde, gevleugelde man of een jonge, gevleugelde jongen. De dood, of Thanatos, is het tegenovergestelde van het leven. De dood wordt voorgesteld als een man, en het leven als een vrouw. Hij is de tweelingbroer van Hypnos, de god van de slaap. Hij wordt beschreven als zachtaardig, hij begeleidt de doden naar de onderwereld, Hades. Dan draagt hij de doden over aan Charon, die een boot bestuurt die de doden naar de onderwereld brengt, door de rivier de Styx. De zusters van Thanatos, Keres, waren de geesten van de gewelddadige dood, zij waren verbonden met sterfgevallen door strijd, ziekte, ongelukken en moord. Ze werden afgeschilderd als kwaadaardig, ze voedden zich met het lichaam van de doden, nadat de ziel was begeleid naar de Hades. Ze hadden hoektanden, klauwen, en waren gekleed in bloederige juwelen.
Roman
In de oude Romeinse mythologie stond de Dood bekend als Mors, het Romeinse equivalent van de Griekse god Thanatos en de hindoegodin Mara. Hoewel het Latijnse zelfstandig naamwoord voor "dood", mors, van het vrouwelijke geslacht is, is het niet bekend dat de overgebleven oude Romeinse kunst de Dood als vrouw afbeeldt.
Keltisch
De Welsh beeldden de dood af als Angeu, en voor de Bretoenen was het Ankou, zij waren dezelfde. Hij verscheen als een man met een zwart gewaad, soms met een zeis, rijdend op een kar waarop hij de doden ophaalde.
In de Schotse folklore geloofde men dat een mystieke zwarte, donkergroene of witte hond, bekend als Cù Sìth, stervende zielen meenam naar het hiernamaals. Vergelijkbare figuren komen ook voor in Ierse en Welshe verhalen.
Polen
In Polen heeft de Dood, of Śmierć, een uiterlijk dat lijkt op dat van onze moderne Magere Hein, maar in plaats van een zwart gewaad draagt hij een wit gewaad.
Baltische
Litouwers noemen de dood Giltinė, van het woord gelti (steken). Giltinė werd afgebeeld als een oude, lelijke vrouw met een lange blauwe neus en een giftige tong. De legende vertelt dat Giltinė jong, mooi en communicatief was totdat ze zeven jaar lang in een doodskist werd opgesloten. De godin van de dood was een zuster van de godin van het leven en het lot, Laima, en symboliseerde de relatie tussen begin en einde.
De Letten noemden de dood Veļu māte, van een woord dat "moeder" betekent.
Daarna namen de Lituanen en Letten de klassieke Magere Hein met de zwarte mantel en de zeis over.
Hindoeïstische teksten
In hindoeteksten wordt de heer van de dood Yama genoemd. Yama rijdt op een zwarte buffel en draagt een touw om de doden naar zijn gevangenis te brengen. Er zijn vele vormen van Reapers, zij zijn zijn agenten. Zij worden Yamaduts genoemd. Daar worden alle goede en slechte mensen opgeslagen in een soort archief. Dan haalt Yama de archieven eruit en beslist waar de ziel in het volgende leven terechtkomt, volgens de reïncarnatie van het hindoeïsme. Yama wordt in de Mahabharata ook genoemd als filosoof en toegewijde van Brahman.
