Equal Pay Act (1963) — Amerikaanse wet voor gelijk loon
Ontdek de Equal Pay Act (1963): Amerikaanse wet tegen loonongelijkheid, strijd voor gelijk loon voor gelijk werk ongeacht geslacht — geschiedenis, impact en juridische gevolgen.
De Equal Pay Act van 1963 is een federale wet die de Fair Labor Standards Act wijzigt. Zij verbiedt loonongelijkheid uitsluitend op basis van geslacht. De wet werd op 10 juni 1963 ondertekend door John F. Kennedy, die op dat moment president van de Verenigde Staten was. Het principe was gelijk loon voor gelijk werk, ongeacht het geslacht.
Wat de wet concreet regelt
De Equal Pay Act (EPA) verbiedt dat werkgevers mannen en vrouwen verschillend betalen voor werk dat gelijkwaardig is. De beoordeling of werk “gelijk” is, gebeurt aan de hand van vier criteria: vaardigheid (skill), inspanning (effort), verantwoordelijkheid (responsibility) en arbeidsomstandigheden (working conditions). Als twee functies substantieel gelijk zijn op deze punten, mag de beloning niet verschillen op grond van geslacht.
Toegestane verschillen in beloning
De wet kent enkele erkende uitzonderingen: een loonverschil is toegestaan wanneer het gebaseerd is op
- een senioriteitsysteem (bijvoorbeeld anciënniteitsverhogingen);
- een merit-systeem (beloning op basis van prestaties);
- een systeem dat beloning meet naar hoeveelheid of kwaliteit van productie (bijv. stukloon of commissies);
- een factor anders dan geslacht — dit is een vangnetbepaling voor legitieme, niet-discriminerende factoren die de beloning rechtvaardigen.
Handhaving en rechtsmiddelen
De Equal Pay Act is een onderdeel van de Fair Labor Standards Act en wordt primair gehandhaafd via de Wage and Hour Division van het Amerikaanse Ministerie van Arbeid. Werknemers kunnen ook rechtstreeks een civiele zaak aanspannen tegen hun werkgever. Mogelijke rechtsmiddelen zijn:
- verschil in achterstallig loon (back pay);
- liquidated damages (vaak gelijk aan de achterstallige lonen bij opzettelijke schendingen, waardoor de schadevergoeding kan worden verdubbeld);
- gerechtelijke bevelen om discriminatie te staken;
- vergoeding van proceskosten en advocaatkosten.
De verjaringstermijn onder de FLSA is doorgaans twee jaar, maar kan drie jaar zijn als de overtreding opzettelijk (willful) is vastgesteld.
Belangrijke jurisprudentie en latere wetgeving
De U.S. Supreme Court heeft in zaken zoals Corning Glass Works v. Brennan (1974) verduidelijkt dat de EPA werknemers beschermt die hetzelfde of “substantially equal” werk verrichten. Een andere invloedrijke zaak, Ledbetter v. Goodyear Tire & Rubber Co. (2007), beperkte de termijn waarbinnen werknemers discriminatie op grond van loon konden aanvechten; als gevolg daarvan nam het Congres in 2009 de Lily Ledbetter Fair Pay Act aan, die de mogelijkheden voor werknemers om loondiscriminatie aan te vechten verruimde door de verjaringstermijn bij iedere discriminerende loonbetaling te laten herbeginnen.
Historische context en impact
De EPA kwam voort uit de groeiende aandacht voor gelijke behandeling tijdens de jaren 1960 en maakte onderdeel uit van een bredere beweging voor arbeiders- en vrouwenrechten. De wet was een belangrijke stap in het bestrijden van expliciete loonverschillen op basis van geslacht, maar het heeft de loonkloof niet volledig uitgewist. Discussies bleven bestaan over onderwerpen als comparable worth (het idee dat werk dat traditioneel door vrouwen wordt gedaan gelijk gesalarieerd moet worden aan werk dat traditioneel door mannen wordt gedaan), loontransparantie en de invloed van onbetaald werk en zorgtaken op de loonkloof.
Recente ontwikkelingen en aanvullingen
Naast federale regelgeving hebben veel deelstaten aanvullende wetgeving aangenomen die strengere regels of extra handhavingsmogelijkheden biedt: voorbeelden zijn voorschriften over salarisopenbaarmaking, verboden op het vragen naar salarisgeschiedenis bij sollicitaties en strengere sancties. Organisaties en beleidsmakers blijven zoeken naar maatregelen om systematische oorzaken van de loonkloof aan te pakken.
Kortom: de Equal Pay Act van 1963 legde een belangrijk juridisch fundament voor gelijke beloning voor gelijk werk op basis van geslacht, maar de toepassing en effectiviteit ervan blijven onderwerp van juridische, politieke en maatschappelijke discussie.
Leden van de American Association of University Women met president John F. Kennedy bij de ondertekening van de wet op gelijke beloning.
Een van de miljoenen "Rosie the Riveters" aan het werk
Geschiedenis
In 1868 was een belangrijke doelstelling van de Knights of Labor gelijke beloning voor mannen en vrouwen. Tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog had de National War Labor Board de bevoegdheid om arbeidsnormen voor Amerikaanse bedrijven vast te stellen. Tijdens de Koreaanse oorlog stelde de Wage Stabilization Board deze normen vast. In alle drie de gevallen stelden zij een gelijk loonbeleid in voor beide seksen tijdens oorlogstijd. Tijdens de oorlog kreeg Rosie the Riveter hetzelfde loon als mannen die hetzelfde werk deden. In 1919 namen twee staten, Michigan en Montana, wetten aan voor gelijke beloning. Maar het was pas na de Tweede Wereldoorlog dat andere staten hun voorbeeld volgden. Het United States Women's Bureau, een onderdeel van het United States Department of Labor, werd in 1920 opgericht. Sinds hun oprichting hebben zij geijverd voor gelijke beloning. In 1952 werd het National Committee for Equal Pay opgericht als een coalitie van verschillende vrouwengroepen, vakbonden, bedrijven en maatschappelijke groeperingen. Zij begonnen een campagne voor nieuwe wetten die gelijke beloning voorschrijven. In 1945 diende het 79e Congres een wetsvoorstel voor gelijke beloning in, dat het niet haalde. Het was 18 jaar later toen het 88e Congres een dergelijke wetgeving aannam. Het werd de Equal Pay Act van 1963 genoemd.
Als wijziging op de Fair Labor Standards Act maakte de Equal Pay Act van 1963 het tegen de federale wet om werknemers te discrimineren op basis van geslacht. Dit is het geval wanneer "taken gelijke vaardigheid, inspanning en verantwoordelijkheid vereisen onder gelijke arbeidsomstandigheden." President John F. Kennedy tekende deze wet op 10 juni 1963. Tijdens de ceremonie in het Oval Office van het Witte Huis gaf president Kennedy speciale erkenning aan verschillende groepen en personen die zich voor deze wet hadden ingezet. Onder degenen die werden geëerd waren Congresvrouwen Edna Kelly en Edith Green, Onderminister van Arbeid Esther Peterson, Voorzitter van de Nationale Raad van Negervrouwen Dr. Dorothy Height en Voorzitter van de Business and Professional Women's Foundation Dr. Minnie Miles.
De wet kwam er vooral omdat het Congres de veranderende beroepsbevolking in de Verenigde Staten erkende. Door de toetreding van meer vrouwen tot de beroepsbevolking werden door mannen onderhouden huishoudens overbodig. Hogere echtscheidingscijfers betekenden meer door vrouwen onderhouden huishoudens. Maar in de jaren zestig verdienden vrouwen slechts 60 cent voor elke dollar die aan mannelijke werknemers werd betaald. De Equal Pay Act was bedoeld als deel van de oplossing voor ongelijke beloning. De Civil Rights Act van 1964, Titel VII, voegde nog meer toe aan de Equal Pay Act door het onwettig te maken om te discrimineren op basis van ras of geslacht. Titel VII voegde ook witteboordenwerknemers aan de wet toe.
Resultaten
In de jaren zeventig verdienden vrouwen 75 cent per door mannen verdiende dollar. Volgens de statistieken van het Amerikaanse ministerie van Arbeid lag dat cijfer in 2007 nog steeds op ongeveer 75 cent. De kloof tussen vrouwen met een universitaire opleiding en mannen met een universitaire opleiding is in feite iets groter geworden. In Fortune 500-bedrijven (topbedrijven in de VS) bekleden vrouwen nog steeds slechts ongeveer 17% van de topposities. In 2010 meldde het Bureau of Labor Statistics dat vrouwen die voltijds werkten ongeveer 81 cent verdienden voor elke (voltijds) verdiende dollar van een man.
Vragen en antwoorden
V: Wat is de wet op gelijke beloning van 1963?
A: De Equal Pay Act van 1963 is een federale wet die de Fair Labor Standards Act wijzigt en loondiscriminatie uitsluitend op grond van geslacht verbiedt.
V: Wie heeft de wet op gelijke beloning van 1963 ondertekend?
A: President John F. Kennedy ondertekende de wet op gelijke beloning van 1963 op 10 juni 1963.
V: Wat is het doel van de wet op gelijke beloning van 1963?
A: De wet op gelijke beloning van 1963 heeft als doel om gelijke beloning voor gelijk werk in te voeren, ongeacht het geslacht, om beloningsdiscriminatie op basis van alleen het geslacht te voorkomen.
V: Wat verbiedt de Wet Gelijke Beloning uit 1963?
A: De Wet Gelijke Beloning van 1963 verbiedt loondiscriminatie uitsluitend op basis van geslacht en streeft naar een gelijke beloning voor gelijksoortige banen, ongeacht geslacht.
V: Wat is het belang van de Wet Gelijke Beloning uit 1963?
A: De Wet Gelijke Beloning van 1963 is een mijlpaal in de arbeidswetgeving die de gelijkheid tussen mannen en vrouwen op de werkvloer bevordert en juridische stappen mogelijk maakt tegen werkgevers die oneerlijke beloningspraktijken hanteren.
V: Wanneer werd de wet op gelijke beloning van 1963 ondertekend?
A: De wet op gelijke beloning van 1963 werd op 10 juni 1963 ondertekend.
V: Welke wet is van toepassing op de wet op gelijke beloning van 1963?
A: De wet op de eerlijke arbeidsnormen (Fair Labor Standards Act) is van toepassing op de wet op gelijke beloning van 1963, aangezien deze wet in 1963 door het Congres werd geamendeerd.
Zoek in de encyclopedie