Julian Huxley

Sir Julian Sorell Huxley FRS (22 juni 1887 - 14 februari 1975) was een Engelse evolutiebioloog, humanist en internationalist. Hij werd geboren in Londen en stierf daar. Hij was een voorstander van natuurlijke selectie, en een leidende figuur in de moderne evolutionaire synthese.

Hij was secretaris van de Zoological Society of London (1935-1942), de eerste directeur van UNESCO en een van de oprichters van het World Wildlife Fund.

Huxley kwam uit de voorname Huxley-familie. Zijn broer was de schrijver AldousHuxley, en zijn halfbroer, een collega-bioloog en Nobelprijswinnaar, Andrew Huxley; en zijn grootvader van vaderskant was Thomas Henry Huxley, een vriend en aanhanger van Charles Darwin en voorstander van de evolutie.

Huxley stond bekend om zijn presentatie van de wetenschap in boeken en artikelen, en op radio en televisie. Hij werd in 1953 door de UNESCO bekroond met de Kalinga Prijs voor de popularisering van de wetenschap, in 1956 met de Darwin-medaille van de Royal Society en in 1958 met de Darwin-Wallace-medaille van de Linnean Society. In datzelfde jaar, 1958, werd hij ook geridderd, honderd jaar nadat Charles Darwin en Alfred Russel Wallace de evolutietheorie door natuurlijke selectie aankondigden. In 1959 ontving hij een Special Award van de Lasker Foundation in de categorie Planned Parenthood - World Population. Huxley was een prominent lid van de Britse Eugenics Society.

Julian Huxley als Fellow van New College, Oxford 1922Zoom
Julian Huxley als Fellow van New College, Oxford 1922

Vroegtijdig werk

Zijn bijzondere interesse ging uit naar het gedrag van vogels, met name de verkering van watervogels. Zijn observaties over de ethologie van de fuut, gepubliceerd in 1914, was een mijlpaal in het veldonderzoek naar vogels. Zijn uitvinding van levendige etiketten voor de rituelen (zoals 'pinguïndans', 'plesiosaurusras' etc.) maakte de ideeën gedenkwaardig en interessant voor de algemene lezer.

Futen met grote kuifZoom
Futen met grote kuif

Evolutie

Huxley was na August Weismann de belangrijkste bioloog die aandrong op natuurlijke selectie als het primaire middel in de evolutie. Hij was een prima communicator en was een prominente popularisator van de biologische wetenschap voor het publiek. In het begin van de 20e eeuw was hij een van de minderheid van biologen die geloofden dat natuurlijke selectie de belangrijkste drijvende kracht achter de evolutie was, en dat de evolutie gebeurde door kleine stappen en niet door sprongen. Deze meningen zijn nu standaard. Hoewel zijn tijd als academicus vrij kort was, gaf hij in de jaren twintig van de vorige eeuw les aan de Universiteit van Oxford en moedigde hij een aantal evolutiebiologen aan.

Moderne evolutionaire synthese

Huxley was een sleutelfiguur in de moderne evolutionaire synthese. Dit verklaarde hoe de ontdekkingen van Gregor Mendel op het gebied van de genetica pasten bij de evolutietheorie van Charles Darwin door middel van natuurlijke selectie. Huxley's

Huxley's eerste 'trial run' was de behandeling van de evolutie in de Science of Life (1929-30), en in 1936 publiceerde hij een lange en belangrijke paper voor de British Association. In 1938 kwamen er drie lange recensies over belangrijke evolutionaire onderwerpen.

Nu was het tijd voor Huxley om het onderwerp van de evolutie volledig aan te pakken, in wat het bepalende werk van zijn leven werd. Zijn boek Evolution: de moderne synthese werd geschreven terwijl hij secretaris was van het Zoölogisch Genootschap, en maakte gebruik van zijn opmerkelijke verzameling herdrukken die het eerste deel van de eeuw bestrijken. Het werd gepubliceerd in 1942. De Amerikaanse naturalist noemde het "The outstanding evolutionary treatise of the decade, perhaps of the century" (De opmerkelijke evolutionaire verhandeling van het decennium, misschien wel van de eeuw). De aanpak is grondig wetenschappelijk; de beheersing van de basisinformatie is verbazingwekkend".

Huxley's belangrijkste co-respondenten in de moderne evolutionaire synthese zijn meestal Ernst Mayr, Theodosius Dobzhansky, George Gaylord Simpson, Bernhard Rensch, Ledyard Stebbins en de populatiegenetici J.B.S. Haldane, Ronald Fisher en Sewall Wright. Ten tijde van
Huxley's boek moesten verschillende van hen echter nog hun kenmerkende bijdrage leveren. E.B. Ford en zijn medewerkers in de ecologische genetica waren minstens zo belangrijk.

Evolutionaire vooruitgang

Hij heeft altijd geloofd dat de evolutie in een breed perspectief leidde tot vooruitgang in de organisatie. "Vooruitgang zonder doel" was een van zijn favoriete zinnen.

In het laatste hoofdstuk van zijn Evolution de moderne synthese definieert hij evolutionaire vooruitgang als "een verhoging van het bovenste niveau van biologische efficiëntie, die wordt gedefinieerd als een verhoogde controle over en onafhankelijkheid van het milieu. "Natuurlijke selectie plus tijd zorgt voor biologische verbetering... Verbeteringen in biologische machines... de ledematen en tanden van grazende paarden... de toename van de hersenkracht... De ogen van een libel, die in alle richtingen [het] kan zien, zijn een verbetering ten opzichte van alleen al de microscopische oogvlekken van vroege levensvormen". "[Over] het hele bereik van de evolutionaire tijd zien we algemene vooruitgang - verbetering in alle belangrijke eigenschappen van het leven, inclusief de algemene organisatie ervan. Maar verbetering is niet universeel. Lagere vormen slagen erin te overleven naast hogere".

Eugenetica

Huxley was een prominent lid van de British Eugenics Society, en was vice-voorzitter (1937-1944) en president (1959-1962). Huxley was een van de vele intellectuelen in die tijd die geloofden dat de laagste klasse in de samenleving genetisch inferieur was. Hij pleitte voor "de virtuele eliminatie van de weinige laagste en meest ontaarde types". In zijn schrijven gebruikte hij dit argument meerdere malen: niemand twijfelt aan de wijsheid van het beheer van het kiemplasma van de landbouwvoorraden, dus waarom zouden we niet hetzelfde concept toepassen op de menselijke voorraden?

In de naoorlogse jaren, na het besef dat eugenetische ideeën besmet waren geraakt door de nazi's, bedacht Huxley (1957) de term "transhumanisme" om de opvatting te beschrijven dat de mens zichzelf zou moeten verbeteren door middel van wetenschap en technologie, mogelijk met inbegrip van eugenetica, maar ook, wat belangrijk is, de verbetering van de sociale omgeving.

UNESCO en ras

Als reactie op de opkomst van het Europese fascisme in de jaren dertig van de vorige eeuw werd Huxley gevraagd om samen met drie andere wetenschappers We Europeans te schrijven. Huxley stelde voor het woord 'ras' te vervangen door een etnische groep. Na de Tweede Wereldoorlog speelde hij een belangrijke rol bij het opstellen van de UNESCO-verklaring The Race Question, die dat beweerde:

"Een ras, vanuit biologisch oogpunt, kan dus worden gedefinieerd als een van de populaties die de soort Homo sapiens vormen"... "Wat heeft de wetenschapper nu te zeggen over de groepen van de mensheid die op dit moment herkend kunnen worden? Menselijke rassen kunnen door verschillende antropologen verschillend worden en zijn verschillend ingedeeld, maar op dit moment zijn de meeste antropologen het erover eens dat het grootste deel van de hedendaagse mensheid als volgt in drie grote categorieën kan worden ingedeeld: De Mongoolse Divisie; De Negerdivisie; De Kaukasische Divisie."... "Katholieken, protestanten, moslims en joden zijn geen rassen..."

Vragen en antwoorden

V: Wie was Julian Sorell Huxley?
A: Julian Sorell Huxley was een Engelse evolutiebioloog, humanist en internationalist. Hij was een voorstander van natuurlijke selectie en een leidende figuur in de moderne evolutionaire synthese.

V: Welke functies bekleedde hij?
A: Hij was secretaris van de Zoological Society of London (1935-1942), de eerste directeur van UNESCO, en stichtend lid van het Wereld Natuur Fonds.

V: Wie waren zijn familieleden?
A: Zijn broer was de schrijver Aldous Huxley, en zijn halfbroer, een collega-bioloog en Nobelprijswinnaar, Andrew Huxley; en zijn grootvader van vaderskant was Thomas Henry Huxley, een vriend en aanhanger van Charles Darwin en voorstander van de evolutie.

V: Hoe presenteerde hij de wetenschap aan anderen?
A: Hij presenteerde de wetenschap in boeken en artikelen, alsmede op radio en televisie.

V: Welke prijzen ontving hij voor het populariseren van de wetenschap?
A: Hij ontving de Kalinga-prijs van de UNESCO voor de popularisering van de wetenschap in 1953, de Darwin-medaille van de Royal Society in 1956 en de Darwin-Wallace-medaille van de Linnean Society in 1958. In datzelfde jaar werd hij ook geridderd. In 1959 ontving hij een speciale prijs van de Lasker Foundation in de categorie Gepland Ouderschap - Wereldbevolking.

V: Was Julian Sorell Huxley lid van andere organisaties?
A: Ja, hij was een prominent lid van The British Eugenics Society.

AlegsaOnline.com - 2020 / 2023 - License CC3