Europese kolonisatie van Amerika

In de 15e eeuw zocht men in West-Europa naar handelsroutes tussen Indië en Europa, omdat de oude handelsroute voor specerijen te moeilijk en te lang was. De prijzen waren ook hoog omdat groepen kooplieden de handel controleerden en konden vragen wat zij wilden. Vasco da Gama had een route rond Afrika gevonden die aan Portugal toebehoorde. Sommige geografen dachten dat de wereld zo klein was, dat schepen naar het westen rond de wereld konden varen om Oost-Azië te bereiken. De Genuese zeekapitein Christoffel Columbus haalde koningin Isabella van Castilië over om een expeditie hiertoe te financieren.

In augustus 1492 verliet Columbus Zuid-Spanje met drie schepen: Nina, Pinta en Santa Maria. Op 12 oktober, na weken op zee, bereikten de schepen een eiland in de Bahamas. Columbus noemde dit eiland San Salvador. Hij dacht dat het een eiland van India was, dus noemde hij de mensen "Indianen". Columbus voer vervolgens verder het Caribisch gebied in en bereikte Cuba, waar hij mensen tabak zag roken. Daarna zeilde hij terug naar Spanje. De koning en koningin gaven Columbus veel eerbewijzen.

Op zijn latere reizen nam Columbus meer manschappen mee, waaronder missionarissen. De schepen namen ook boerderijdieren en voorraden mee om kolonies te stichten. Hij stichtte een nieuwe nederzetting op een eiland dat nu de Dominicaanse Republiek is.

Nadat zij zich realiseerden dat zij een "Nieuwe Wereld" hadden gevonden, maar geen nieuwe route naar Azië, was het de belangrijkste taak van de Spanjaarden om de nieuwe landen te veroveren. De conquistadores hadden toestemming van de koningin om de Nieuwe Wereld te verkennen en te veroveren.

Spaanse conquistadores versloegen met slechts een paar honderd soldaten grote indianenrijken. In 1519 trok Hernando Cortes met een paar honderd soldaten de hoofdstad van de Azteken binnen en verwoestte uiteindelijk de stad, die later werd herbouwd als Mexico Stad. Francisco Pizarro was in staat om het Inca Rijk te veroveren. De Spanjaarden wonnen om verschillende redenen. De Indianen dachten dat ze goden waren en ze waren bang voor paarden en geweren. De Indianen vochten ook tegen elkaar.

De Spanjaarden en de Portugezen waren de eersten die in de 16e eeuw grote delen van Zuid-Amerika en Midden-Amerika koloniseerden. Zij veroverden ook grote delen van Noord-Amerika. In de volgende eeuw bereikten mensen uit vele landen van Europa de Amerika's. Zij vestigden zich vooral in Noord-Amerika omdat de Spanjaarden en Portugezen de warme landen al in handen hadden. Frankrijk en Engeland waren het meest succesvol in deze latere koloniën. Engeland nam het midden van oostelijk Noord-Amerika in, en de Fransen namen wat ze konden verder noordwaarts. Uiteindelijk namen de Engelse kolonisten het grootste deel van het Franse grondgebied over.

De mensen in de zuidelijke Engelse koloniën zochten aanvankelijk naar goud. Zij hadden echter goede grond, en daardoor konden zij handelsgewassen verbouwen, te beginnen met tabak. De Engelsen in de kolonies verder naar het noorden konden deze gewassen niet zo gemakkelijk verbouwen. Degenen die New England begonnen waren Puriteinen en wilden vrij zijn van de Anglicanen thuis. De koloniën in het midden waren meer commercieel. Zij handelden in bont en verbouwden voedsel voor zichzelf en de andere Engelse koloniën en exporteerden later wat terug naar Engeland.

De Spanjaarden vestigden zich in Centraal- en Zuid-Amerika, mijnen naar goud en zilver, en verbouwden tabak, de Spanjaarden hadden een overschot aan arbeidskrachten, omdat zij de inheemsen gebruikten om het werk voor hen te doen, dit werd Encomienda genoemd. Op sommige plaatsen doodde dit systeem te veel inboorlingen, dus importeerden zij slaven uit Afrika. De Portugezen verbouwden veel suiker en andere tropische handelsgewassen in Brazilië en importeerden veel Afrikanen voor dit doel. Zij waren de grootste kopers in de Atlantische slavenhandel.

Frankrijk had kolonies in het Caribisch gebied, en ook in het noorden van het Noord-Amerikaanse vasteland, dat zij Canada noemden. In het noorden zochten zij naar wat wij de noordwestelijke doorgang noemen, om een route naar Azië te vinden. Ze hadden een lage bevolking, waardoor ze moesten samenwerken met de inboorlingen om te overleven. De Fransen hadden grote winsten in de bonthandel totdat zij Canada verloren in de Franse en Indiaanse oorlog. De Franse Caribische kolonies waren warm en goed voor de landbouw, dus kochten ze veel slaven. Frans Canada had slechte landbouwgrond, dus geen slaven.

• Geschiedenis van Amerika
• Geschiedenis van Noord-Amerika
• Geschiedenis van Europa