Diplomatieke achtergrond
Japan wist dat oorlog met de VS mogelijk was. De VS wisten dit ook. Beide landen maakten al sinds de jaren 1920 plannen voor een oorlog. Japan was bezorgd over de Amerikaanse expansie in Azië. Japan was bezorgd over het feit dat Amerika Hawaï en de Filippijnen bezat. Japan dacht dat die gebieden binnen hun invloedssfeer lagen.
Japan had een verhitte houding aangenomen sinds de Verenigde Staten het "Racial Equality Proposal" hadden aangenomen. Desondanks bleven de twee naties vriendschappelijk met elkaar omgaan. De spanningen namen pas serieus toe toen Japan in 1931 Mantsjoerije binnenviel. In het volgende decennium breidde Japan zich uit naar China. Dit leidde tot de Tweede Chinees-Japanse Oorlog in 1937. Japan spendeerde veel moeite om China te isoleren. Ze probeerden ook onafhankelijke middelen te verwerven om de overwinning op het vasteland te behalen. De "Zuidelijke Operatie" was bedoeld om deze inspanningen te ondersteunen.
Vanaf december 1937 zorgden gebeurtenissen zoals de Japanse aanval op de USS Panay, het Allison-incident en het bloedbad van Nanking ervoor dat westerse burgers een afkeer van Japan kregen. De VS stelden tevergeefs een gezamenlijke actie met de Britten voor om Japan te blokkeren. In 1938 stopten Amerikaanse bedrijven met het leveren van oorlogstuig aan Japan. Dit was het gevolg van een oproep van president Roosevelt.
In 1940 viel Japan Frans Indochina binnen, om te proberen de aanvoer naar China te stoppen. De Verenigde Staten stopten de zendingen van vliegtuigen, onderdelen, gereedschapswerktuigen en vliegtuigbenzine naar Japan. Japan zag dit als een onvriendelijke daad. De Verenigde Staten stopten de olie-export niet. Dit was omdat Japan afhankelijk was van Amerikaanse olie. Het wegnemen van de olie zou leiden tot vijandige betrekkingen.
Midden 1940 verplaatste president Franklin D. Roosevelt de Pacific Fleet van San Diego naar Hawaï. Hij gaf ook opdracht tot militaire opbouw op de Filippijnen. Hij hoopte dat beide acties de Japanse agressie in het Verre Oosten zouden stoppen. De Japanners dachten dat een aanval op het Verenigd Koninkrijk zou betekenen dat ze de Verenigde Staten moesten aanvallen. Japan besloot toen dat ze een massale aanval op de VS moesten uitvoeren. Een invasie van de Filippijnen werd ook noodzakelijk geacht door de Japanse oorlogsplanners. Het Amerikaanse oorlogsplan Orange riep op tot verdediging van de Filippijnen met een elitetroepenmacht van 40.000 man. Deze optie is nooit uitgevoerd omdat Douglas MacArthur dit niet zag zitten. Hij dacht dat hij een tien keer zo grote troepenmacht nodig zou hebben. In 1941 verwachtten de Amerikaanse planners dat de Filippijnen bij het uitbreken van de oorlog zouden worden verlaten. Eind dat jaar kreeg admiraal Thomas C. Hart, commandant van de Aziatische Vloot, daartoe orders.
De VS staakte uiteindelijk de olie-export naar Japan in juli 1941. Dit gebeurde na de inbeslagname van Frans Indochina na de val van Frankrijk. Het was ook deels het gevolg van nieuwe Amerikaanse beperkingen op het binnenlandse olieverbruik. Door dit besluit besloot Japan het olierijke Nederlands-Indië in te nemen. Op 17 augustus waarschuwde Roosevelt Japan dat Amerika zich voorbereidde om Japan zo nodig tegen te houden. De Japanners stonden voor een dilemma. Ze moesten of China verlaten of nieuwe bronnen van grondstoffen aanboren in de grondstofrijke Europese koloniën in Zuidoost-Azië.
Japan en de VS voerden in 1941 onderhandelingen. Ze probeerden hun betrekkingen te verbeteren. Japan bood aan zich terug te trekken uit het grootste deel van China en Indochina. Ze boden ook vrede aan met de nationalistische regering. Japan bood ook een nieuwe neutrale lezing van het Tripartiete Pact aan. Ze stemden er ook mee in om handelsdiscriminatie te stoppen. Ze beloofden deze dingen te doen als andere landen dat ook deden. De Amerikaanse regering accepteerde deze voorwaarden niet. De Japanse premier Konoye bood een ontmoeting met Roosevelt aan. Roosevelt wilde geen ontmoeting voordat er een overeenkomst was. De Amerikaanse ambassadeur in Japan zei tegen Roosevelt dat hij Konoye moest ontmoeten. Hij was bang dat het anders tot oorlog zou kunnen komen. Roosevelt volgde deze aanbeveling echter niet op. Konoye stopte de volgende maand als Japanse premier. Hij stopte omdat het Japanse leger de eis om China te verlaten afwees.
Het definitieve voorstel van Japan werd op 20 november ingediend. Daarin boden zij aan Zuid-Indochina te verlaten. Ook boden zij aan Zuidoost-Azië niet aan te vallen. In ruil daarvoor vroegen ze één miljoen Amerikaanse gallons (3,8 miljoen liter) vliegtuigbrandstof. Ze vroegen ook om opheffing van de sancties. Ten slotte vroegen zij de bondgenoten om China niet langer te steunen. Amerika reageerde op 26 november met een eigen voorstel. De Hull-nota eiste dat Japan China zou verlaten. Ook moesten ze beloven geen andere mogendheden in de Stille Oceaan aan te vallen. Op 26 november vertrok de task force in Japan naar Pearl Harbor. Dit was de dag voordat de Hull-nota naar Japan werd gestuurd.
De Japanners wilden de VS aanvallen om een grotere oorlog te voorkomen. Hun doel was om de Amerikaanse marine te vernietigen, zodat ze Zuidoost-Azië konden overnemen. Ze wilden de gebieden in de Stille Oceaan van de geallieerde naties overnemen. In de loop van zeven uur werden meerdere plaatsen aangevallen. De plaatsen die eigendom waren van de VS werden aangevallen waren de Filipijnen, Guam en Wake Island. De plaatsen van het Britse Rijk die werden aangevallen waren Malaya, Singapore en Hongkong. De Japanners zagen de situatie ook als een tijdskwestie. Ze maakten zich zorgen over een aanval op de VS voordat hun brandstof opraakte.
Militaire planning
De plannen voor een aanval op Pearl Harbor werden al sinds begin 1941 gemaakt. Isoroku Yamamoto bedacht het plan om de aanval van Japan op Zuid-Azië te beschermen. Hij kreeg toestemming om een aanval te plannen en te trainen. Daarvoor moest hij ruzie maken met de Generale Staf van de Keizerlijke Japanse Marine. Hij kreeg alleen toestemming omdat hij dreigde zijn baan op te zeggen. De volledige planning begon in het voorjaar van 1941. De planning stond onder leiding van vice-admiraal Ryūnosuke Kusaka, met hulp van kapitein Minoru Genda. De planners keken voor hulp naar de Britse luchtaanval op de Italiaanse vloot bij Taranto in 1940. De Britten hadden daar namelijk met succes schepen in de haven aangevallen.
De volgende maanden verliepen volgens plan. Keizer Hirohito keurde het aanvalsplan echter pas op 5 november goed. Dit omdat hij de zaak wilde bespreken tijdens een reeks keizerlijke conferenties. De definitieve goedkeuring werd pas op 1 december gegeven. Dit kwam omdat een meerderheid van de Japanse leiders de keizer waarschuwde voor de "Hull Note". Ze zeiden dat het, "de vruchten van het China incident zou vernietigen, Manchukuo in gevaar zou brengen en de Japanse controle over Korea zou ondermijnen".
Eind 1941 dachten veel mensen dat er snel oorlog zou uitbreken tussen de VS en Japan. Uit een Gallup-peiling vlak voor de aanval op Pearl Harbor bleek dat 52% van de Amerikanen een oorlog met Japan verwachtte, 27% niet en 21% had geen mening. Veel Amerikaanse bases in de Stille Oceaan werden in deze periode in staat van paraatheid gebracht. De Amerikaanse leiders betwijfelden echter of Pearl Harbor zou worden aangevallen. Ze verwachtten dat Japan de Filippijnen zou aanvallen. De Filippijnen hadden namelijk een belangrijke positie in de Stille Oceaan. De eilanden hadden veel luchtmachtbases en een grote marinehaven. Deze zouden de Japanse scheepvaart in Zuid-Azië bedreigen. Ook dachten ze ten onrechte dat Japan niet in staat was tot meerdere aanvallen tegelijk.
Doelstellingen
