Sigmund Freud bestudeerde de effecten van "oorlogsneurose". Hij geloofde dat mensen zonder al te veel stress impulsen (wat ze willen doen) en verboden (waarvan ze weten dat ze het niet moeten doen) in evenwicht kunnen houden. Hij dacht echter dat traumatische stress krachtige impulsen kan veroorzaken die een persoon niet langer kan beheersen. In gevechtssituaties, dacht hij, zou dit ertoe kunnen leiden dat soldaten wegrennen, of blindelings aanvallen. Hij geloofde dat soldaten zouden proberen deze impulsen te stoppen, wat zou leiden tot emotionele symptomen en zelfs verlies van lichamelijke vermogens.
Wereldoorlog I
Tijdens de Eerste Wereldoorlog, werd de gevechts stress reactie "shell shock" genoemd. Begin 1916 (net halverwege de oorlog), was het aantal Britse soldaten met "shell shock" enorm. Weinig van deze soldaten keerden terug naar de strijd. Ongeveer 30-40% van de soldaten met een shellshock die naar een ziekenhuis in Frankrijk werden gestuurd, keerden terug naar de strijd. Slechts ongeveer 4-5% van de soldaten die naar ziekenhuizen in het Verenigd Koninkrijk werden gestuurd, keerde terug.
Daarom werden er nieuwe eenheden gecreëerd. Ze werden "Nog niet gediagnosticeerde, zenuwachtige centra" genoemd. Deze centra gebruikten geen termen als "oorlogsneurose" of "shell shock". Ze gebruikten een nieuw behandelingsmodel genaamd "PIE" om soldaten met gevechts stress reactie te behandelen. "PIE' stond voor 'Nabijheid, Onmiddellijkheid en Verwachting':
- Nabijheid betekende dat soldaten met een gevechtsstressreactie dicht bij de frontlinie moesten worden behandeld (dicht bij de plaats waar het gevecht plaatsvond).
- Onmiddellijkheid betekende dat deze soldaten onmiddellijk moesten worden behandeld - niet pas nadat soldaten die lichamelijk gewond waren, waren behandeld.
- Verwachting betekende dat elke soldaat wist dat hij verwacht werd terug te keren naar de strijd.
Het PIE behandelingsmodel werd ontwikkeld door Thomas W. Salmon. Nadat de "PIE" behandeling was gestart, keerde ongeveer 80% van de soldaten die werden behandeld in de "Nog niet gediagnosticeerde, zenuwachtige centra" terug naar de strijd. (Sommige van deze soldaten waren echter niet in staat om goed werk te leveren toen ze terugkeerden naar de strijd).
Wereldoorlog II
Britse strijdkrachten gebruikten de PIE principes niet tijdens de Tweede Wereldoorlog. In plaats daarvan stuurden ze soldaten met gevechtsstressreacties naar psychiatrische ziekenhuizen.
Het leger van de Verenigde Staten verwachtte niet dat hun soldaten gevechtsstressreacties zouden hebben toen ze de oorlog ingingen. Ze testten soldaten toen ze zich aanmeldden (werden aangemeld voor militaire dienst). Zij geloofden dat deze tests zouden uitwijzen welke mensen 'psychologisch zwak' waren, en dat deze mensen niet naar de oorlog zouden mogen gaan. Maar omdat een gevechtsstressreactie niet wordt veroorzaakt door zwakte, werkte dit niet, en veel Amerikaanse soldaten hadden gevechtsstressreacties.
Om deze soldaten te behandelen, begon kapitein Frederick Hanson de PIE principes weer toe te passen. Hij zei dat 70% van de 494 patiënten die hij behandelde na 48 uur PIE behandeling weer in dienst kwamen. Generaal Omar Bradley besloot de gevechts stress reactie "uitputting" te noemen en besloot ook om "uitgeputte" soldaten zeven dagen rust te geven.
Het belangrijkste doel van PIE was om "uitgeputte" soldaten terug te laten keren in de strijd, niet om het trauma dat de stoornis veroorzaakte te behandelen. Hierdoor keerden veel van de soldaten die weer in dienst kwamen - mogelijk wel 70% - terug in niet-gevechtsfuncties.
De Koreaanse Oorlog
Tijdens de Koreaanse oorlog begonnen de Verenigde Staten de PIE principes te gebruiken in de eerste 8 weken van de oorlog. Rapporten tonen aan dat 65-75% van de soldaten met gevechts stress reacties terugkeerden naar de dienst. Echter, slechts 44% waren in staat om hun werk op een gemiddeld niveau of beter te doen.
De oorlog in Vietnam
Aan het begin van de Vietnam oorlog had het Amerikaanse leger effectieve psychiatrische diensten binnen 8 weken na het begin van de oorlog. De behandelingen waren gebaseerd op de PIE principes. Speciale mobiele psychiatrische eenheden - soldaten die op verschillende plaatsen PIE behandelingen konden geven - werden opgericht.
Tijdens de oorlog werden niet veel gevallen van gevechtsstressreacties gemeld. Hierdoor dachten veel mensen dat gevechtsstressreacties niet langer een grote rol zouden spelen in oorlogsvoering.
Echter, nadat soldaten naar huis terugkeerden, hadden velen problemen met gevechts stress reacties. Vervreemding leidde tot middelenmisbruik, dat gevechtsstressreacties verborg die nooit waren behandeld. Als de percentages van posttraumatische stressstoornis bij Vietnam veteranen kloppen, hebben de PIE principes een epidemie van psychiatrische stoornissen niet kunnen voorkomen.
De Eerste Golfoorlog
Het leger van de Verenigde Staten ging deze oorlog in met de verwachting dat er veel psychologische slachtoffers zouden vallen. De behandeling omvatte traditionele psychiatrie, maar ook aandacht voor familiezaken. Omdat deze oorlog zo snel ging, was het diagnosticeren van soldaten met een gevechts stress reactie moeilijk.
Sommige commandanten gebruikten stressreacties als een excuus om soldaten niet terug te laten keren of uit het leger te gooien. Dit droeg uiteindelijk bij aan het stigma dat kleefde aan geestelijke gezondheidsproblemen in het leger.
