Vroeger
Het Bahá'í-geloof begon op 1844 toen een man die de Báb heette zei dat hij een boodschap van God had. Hij zei dat het zijn taak was om ervoor te zorgen dat de mensen klaar waren voor de belangrijkste boodschap van God die spoedig zou worden uitgezonden. Dit begon een religie, volgelingen van deze religie werden Bábís genoemd. Veel mensen werden Bábís in het land Iran, dat toen Perzië heette, en dit maakte de regering van Perzië en de moslimpriesters boos. Ze arresteerden en vermoordden de Bab en zijn volgelingen. Ook al gebeurde dit, toch volgden de mensen deze religie.
Voordat Bahá'u'lláh zei dat hij een boodschap van God had, was hij lid van de religie die door de Báb was begonnen. Hij werd erg beroemd onder de Bábís. Toen de Báb werd gedood, werden sommige Bábís erg boos en probeerden de koning van Perzië te doden, hoewel Bahá'u'lláh hen vertelde hem niet te doden. Toen de Babi's werden gepakt, zette de regering veel Bábí's in de gevangenis, waaronder Bahá'u'lláh. Toen hij in Teheran in de gevangenis zat, zei Bahá'u'lláh dat hij een engel zag die hij het "hemelmeisje" noemde. De engel vertelde hem dat hij een boodschap van God aan de mensen van de wereld moest onderwijzen. De engel zei dat God hem zou redden en beschermen zodat hij deze boodschap kon onderwijzen. Uiteindelijk werd hij vrijgelaten uit de gevangenis en de regering van Perzië liet hem verhuizen naar Bagdad, dat vervolgens werd gecontroleerd door de koning van het Ottomaanse Rijk.
Bahá'u'lláh's aankondiging
Terwijl Baha'u'llah in Bagdad was, had hij veel problemen, maar hij maakte ook veel vrienden. De regering van Perzië was ongelukkig dat hij het goed leek te doen in Bagdad, en dus vroegen ze het Ottomaanse Rijk om hem verder weg van Perzië te verplaatsen. Toen hij op het punt stond te vertrekken, in 1863, hield hij een festival voor 12 dagen op een klein eiland in de Tigris rivier, die hij Ridvan noemde, wat het paradijs betekent. Daar vertelde hij aan enkele van zijn naaste vrienden en familie dat hij de beloofde van alle grote religies was en dat uiteindelijk de hele wereld zijn boodschap zou kennen.
Uiteindelijk stuurde het Ottomaanse Rijk hem naar vele verschillende steden, waaronder Constantinopel, Adrianopel, Alexandrië en uiteindelijk Akka. Hij zat de hele tijd in verschillende gevangenissen, en de stad Akka had er een grote muur omheen, en het was één grote gevangenis. Terwijl hij in Bagdad was, en daarna, schreef hij vele boeken en brieven om vragen te beantwoorden die zijn vrienden en volgelingen hem stelden. Op een gegeven moment werd hij vergiftigd, zodat hij niet meer kon schrijven, omdat zijn handen zo erg schudden. Daarna liet hij iemand opschrijven wat hij zei. Toen hij nog ouder was, regelde zijn oudste zoon, `Abdu'l-Bahá, dat hij in een huis in de buurt van de berg Karmel zou gaan wonen, en hij bleef daar tot hij uiteindelijk in 1892 stierf.
Na Bahá'u'lláh
Na zijn dood volgden de mensen `Abdu'l-Bahá. Bahá'u'lláh had geschreven dat `Abdu'l-Bahá speciale krachten had, en dat God ervoor zou zorgen dat als `Abdu'l-Bahá iets zou uitleggen wat Bahá'u'lláh zei, dan zouden de Bahá'ís die uitleg moeten geloven. `Abdu'l-Bahá schreef ook veel brieven en gaf lezingen, en bezocht uiteindelijk Parijs, Londen, Montreal, New York City, San Francisco en andere steden in het westen. Dit hielp het Bahá'í-geloof te verspreiden in Europa en Noord-Amerika. Hij stierf in 1921. Hij liet een testament achter, waarin hij de Bahá'ís vertelde zijn kleinzoon, Shoghi Effendi, te volgen.
Shoghi Effendi werd geboren in 1900 en was pas een jongeman toen zijn grootvader stierf en hij de leider van de Bahá'ís werd. Hij hielp de verschillende instanties en raden te maken die het Bahá'í-geloof vandaag de dag leiden, en organiseerde de religie op vele manieren. Hij schreef ook veel boeken en brieven om de leer van zijn grootvader en overgrootvader uit te leggen. Hij leefde tot 1957 en stierf in Engeland.
Na de dood van Shoghi Effendi hadden de Bahá'ís zes jaar lang geen leiders, omdat Shoghi Effendi geen testament had achtergelaten. Shoghi Effendi had wel helpers, die dachten dat ze de Bahá'ís niet mochten leiden, dus hielpen ze de Bahá'í-gemeenschap het laatste plan te volgen dat Shoghi Effendi hen had nagelaten, en aan het eind van dat plan, in 1963, organiseerden ze een verkiezing om het Universele Huis van Rechtvaardigheid te vormen, waar Bahá'u'lláh over schreef. Het Universele Huis van Rechtvaardigheid heeft sindsdien de Bahá'ís geleid.
