Een bewerking van een muziekstuk is een herbewerking van een muziekstuk zodat het door een ander instrument of een andere combinatie van instrumenten dan het origineel kan worden bespeeld. Zo kan een liedje dat voor één stem is geschreven met pianobegeleiding zo worden gearrangeerd dat het in delen kan worden gezongen door een koor, of kan een stuk voor viool zo worden gearrangeerd dat het in plaats daarvan op een klarinet kan worden gespeeld. De persoon die de bewerking uitvoert kan de componist zelf zijn, maar ook iemand anders.
In de muziekgeschiedenis publiceerden componisten vaak hun composities, waarbij ze zeiden dat de muziek door verschillende instrumenten kon worden gespeeld of gezongen. Toen Engelse componisten aan het eind van de 16e eeuw bijvoorbeeld madrigalen publiceerden, verklaarden ze vaak dat ze door zangers konden worden gezongen of op violen konden worden gespeeld ("apt for voices as for viols"). In de Klassieke muziekperiode kon een componist een sonate uitgeven, waarin stond dat deze op de viool, fluit of blokfluit kon worden gespeeld. Dit hielp om meer exemplaren te verkopen, omdat violisten, fluitisten en blokfluitisten de muziek misschien allemaal willen kopen. In zekere zin is dit niet echt een arrangement, want er zijn geen wijzigingen in de muziek aangebracht.
Wanneer viool- of cellomuziek echter zo is gearrangeerd dat deze op een altviool kan worden gespeeld, kunnen sommige veranderingen nodig zijn omdat de altviool in een andere toonsoort speelt, of sommige akkoorden kunnen onhandiger zijn dan de manier waarop ze oorspronkelijk zijn geschreven. Dit is een arrangement.
Een populair stuk als The Flight of the Bumble Bee van Rimsky-Korsakov kan door bijna elk melodieus instrument gespeeld worden: viool, xylofoon, tuba enz. Dit zijn allemaal arrangementen.
Wanneer een stuk voor koor en orkest wordt gedrukt voor koorleden om te gebruiken, wordt de orkestpartij op twee notenbalken gedrukt, zodat het op een piano kan worden gespeeld voor de repetities. Dit is een ander soort bewerking.
In de muziekgeschiedenis hebben veel componisten arrangementen gemaakt van door anderen gecomponeerde muziek. Dit deden ze om te leren over muziekcompositie, maar ook om het op een ander instrument te kunnen spelen. Zo maakte Johann Sebastian Bach bijvoorbeeld arrangementen van vier concerto's van Vivaldi om ze op het orgel te kunnen spelen.
Arrangementen worden vaak gemaakt door mensen die instrumenten spelen en er niet veel muziek voor geschreven hebben. Mensen die altviool, gitaar, tuba etc. spelen, arrangeren vaak andere muziek zodat ze een groter repertoire hebben (meer muziek om te spelen).
Soms hebben componisten wijzigingen aangebracht in de orkestratie van door anderen geschreven werken voor orkest. Misschien deden ze dat omdat de instrumenten sinds het schrijven van de muziek waren veranderd, of gewoon omdat ze dachten dat ze het beter konden. Mozart maakte bijvoorbeeld een bewerking van Handels Messias, waarbij hij instrumenten als klarinetten toevoegde die Händel niet zou hebben gekend. Rimsky-Korsakov maakte bewerkingen van de opera's van Musorgski die hij dacht te kunnen verbeteren.
Soms worden er afspraken gemaakt omdat een speler een bepaalde handicap heeft. Cyril Smith, een pianist die maar één arm had, speelde pianoduetten met zijn vrouw Phyllis Sellick. Zij arrangeerden pianoduetten zodat ze door drie handen gespeeld konden worden.
Soms worden er arrangementen gemaakt van bekende klassieke stukken waarin de muziek wordt "opgejaagd" of populairder wordt gemaakt voor film- of theatervoorstellingen. Soms denken muzikanten dat dit niet goed is. Soms maken kleine vocale groepen zoals de Swingle Singers luchtige versies van werken van Bach en anderen.