Internationaal ruimtestation (ISS)

In het begin van de jaren 80 plande de NASA het ruimtestation Freedom als tegenhanger van de Sovjet ruimtestations Salyut en Mir. Het is nooit van de tekentafel afgekomen en met het einde van de Sovjet-Unie en de Koude Oorlog werd het geannuleerd. Het einde van de ruimtewedloop was voor de ambtenaren van de Amerikaanse regering aanleiding om begin jaren negentig onderhandelingen aan te knopen met internationale partners Europa, Rusland, Japan en Canada om een echt internationaal ruimtestation te bouwen. Dit project werd voor het eerst aangekondigd in 1993 en werd ruimtestation Alpha genoemd. Het was de bedoeling om de voorgestelde ruimtestations van alle deelnemende ruimtevaartorganisaties te combineren: NASA's Space Station Freedom, Ruslands Mir-2 (de opvolger van het Mir-ruimtestation, waarvan de kern nu Zvezda is) en ESA's Columbus, dat een op zichzelf staand ruimtelab zou worden.

De onderdelen van het ISS zijn vervaardigd in verschillende fabrieken over de hele wereld, en zijn allemaal verscheept naar de verwerkingsfaciliteit voor het ruimtestation op Kennedy Space Center voor de laatste productiefasen, machineassemblage en lanceerverwerking. De onderdelen zijn gemaakt van roestvrij staal, titanium, aluminium en koper.

De assemblage van het Internationale Ruimtestation is een grote gebeurtenis in de ruimtearchitectuur. Russische modules werden gelanceerd en gedokt door hun raketten. Alle andere stukken werden geleverd door de Space Shuttle. Op 5 juni 2011^[update] hadden ze 159 componenten toegevoegd tijdens meer dan 1.000 uur EVA. Veel van de modules die met de Space Shuttle werden gelanceerd, werden op de grond getest in de Space Station Processing Facility om problemen vóór de lancering op te sporen en te corrigeren.

Het eerste deel, het functionele vrachtblok Zarya, werd in november 1998 met een Russische Proton-raket in een baan om de aarde gebracht. Twee andere delen (de Unity Module en de Zvezda servicemodule) werden toegevoegd voordat de eerste bemanning, Expeditie 1, werd uitgezonden. Expeditie 1 koppelde zich aan het ISS op 1 november 2000 en bestond uit de Amerikaanse astronaut William Shepherd en twee Russische kosmonauten, Joeri Gidzenko en Sergej Krikalev.

Bedtijd

Mensen die in het ruimtestation wonen, moeten wennen aan allerlei veranderingen ten opzichte van het leven op aarde. Ze doen er slechts 90 minuten over om rond de aarde te draaien, zodat het lijkt alsof de zon 16 keer per dag opkomt en ondergaat. Dit kan verwarrend zijn, vooral wanneer men probeert te beslissen wanneer men naar bed moet gaan. De astronauten proberen toch een 24-uurs schema aan te houden. Als het bedtijd is, moeten ze slapen in slaapzakken die aan de muur vastzitten. Ze moeten zich daarin vastbinden zodat ze niet wegdrijven tijdens het slapen. En:wikt:Riem

Nul zwaartekracht

In een baan om de aarde is er geen G-kracht (dit heet vrije val of zwaartekrachtloosheid). Om astronauten voor te bereiden op het ervaren van zwaartekrachtloosheid, zetten NASA-trainers de astronauten in water. Omdat water je laat zweven, lijkt dit een beetje op het ervaren van geen zwaartekracht. Maar in het water kunnen ze tegen het water duwen en zich voortbewegen. In de zwaartekrachtloze situatie is er niets om tegen te duwen, dus zweven ze gewoon in de lucht. Een andere manier om te trainen is in een vliegtuig te stappen en het vliegtuig heel snel naar de aarde te laten vallen. Zo kunnen mensen heel even de zwaartekrachtvrije toestand ervaren. Deze training kan mensen in het begin behoorlijk ziek maken.

Zonder zwaartekracht gebruiken astronauten hun benen niet veel, dus hebben ze veel beweging nodig om te voorkomen dat ze te zwak worden. Zonder zwaartekracht kunnen astronauten grote bovenlichamen krijgen en magere benen. Dit heet het kippenpootsyndroom. Astronauten moeten elke dag veel bewegen om gezond te blijven.

Eten in de ruimte is moeilijk. Water en andere vloeistoffen stromen niet naar beneden in de ruimte, dus als er in het ruimtestation iets gemorst zou worden, zou het overal rondzweven. Vloeistoffen kunnen elektronische apparatuur vernielen, dus astronauten moeten heel voorzichtig zijn in de ruimte. Ze drinken door water uit een zak te zuigen, of uit een buis die aan de wand is geplakt. Ze kunnen hun voedsel niet op borden zetten omdat het er dan gewoon af zou drijven, dus doen ze het in zakjes en eten ze uit de zakjes. Het voedsel dat ze eten is meestal gedroogd, omdat kruimels de apparatuur kunnen ruïneren. Soms worden
verse groenten en fruit naar de astronauten gestuurd, maar het is erg duur en moeilijk om dat te doen, dus moeten ze voldoende voedsel meenemen.

Badkamer

In de ruimte zou men de badkamer beter het toilet noemen, want men kan er geen bad nemen. In plaats daarvan gebruiken astronauten spuitpistolen om te douchen. Eén persoon spuit zichzelf onder met een pistool, terwijl anderen buiten staan met een waterzuiger om al het water dat uit de douche drijft weg te zuigen. Dit is vrij moeilijk, dus nemen astronauten meestal gewoon een "sponsbad" met een natte doek.
Toiletten kunnen een ander probleem zijn. Toiletten worden verondersteld te werken op basis van de zwaartekracht. Als je het toilet doorspoelt, zorgt de zwaartekracht ervoor dat het water naar beneden loopt. Aangezien de astronauten in het ISS geen zwaartekracht voelen, moet het toilet aan de astronauten worden bevestigd en al hun afval voorzichtig wegzuigen.