Eenpartijstelsel

Een eenpartijstelsel is een regeringsvorm waarbij het land wordt geregeerd door één politieke partij, wat betekent dat er slechts één politieke partij bestaat en dat de vorming van andere politieke partijen verboden is.

In sommige landen bestaan veel politieke partijen, maar er is er maar één die het volgens de wet voor het zeggen heeft. Dit wordt een eenpartijstaat genoemd. In dit geval zijn oppositiepartijen tegen de dominante regeringspartij wel toegestaan, maar hebben zij geen echte kans om aan de macht te komen. In China bijvoorbeeld berust alle macht bij de Communistische Partij van China. Andere partijen mogen alleen bestaan als zij de leidende rol van de Communistische Partij aanvaarden.

De Sovjet-Unie van 1922-1991, Nazi-Duitsland van 1933-1945, Italië onder Benito Mussolini van 1922-1943, en verschillende Oostblokstaten zijn enkele van de bekendste voorbeelden van eenpartijstaten in de geschiedenis. Sommige eenpartijstaten worden beschouwd als dictaturen en worden een politiestaat of militaire dictatuur genoemd, als een geheime politiemacht of het leger wordt gebruikt om een dictator met geweld aan de macht te houden.

Voorbeelden

In april 2015 zijn er 11 staten die door één partij worden geregeerd:

  • China (Communistische partij, 8 geregistreerde minderheidspartijen)
  • Democratische Volksrepubliek Korea (AKA- Noord-Korea) (Koreaanse Arbeiderspartij) - 2 kleinere partijen die alleen op papier bestaan
  • Equatoriaal-Guinea (Democratische Partij van Equatoriaal-Guinea)
  • Vietnam (Communistische partij)
  • Cuba (communistische partij)
  • Eritrea
  • Westelijke Sahara
  • Birma (de oppositiepartijen wordt belet een kantoor te kiezen)
  • Laos (Communistische partij)
  • Syrië (Baath-partij)
  • Turkmenistan

Vergelijkbare situaties

De facto één-partij staten

Landen waar andere partijen legaal zijn, maar er op dit moment geen bestaan. In sommige koninkrijken regeert een koninklijke familie het land met of zonder politieke partijen. Koninkrijken en emiraten in het Midden-Oosten zijn voorbeelden.

Stelsel van dominante partijen

Dit is een zeer belangrijk en wijdverbreid systeem. Voorbeelden zijn:

Voorbeelden die vaak worden genoemd zijn: Verenigd Rusland (CP) in Rusland, de Nieuwe Azerbeidzjaanse Partij in Azerbeidzjan, de Partij voor Gerechtigheid en Ontwikkeling (AKP) in Turkije, de Servische Progressieve Partij (SNS) in Servië, de Democratische Partij van Socialisten van Montenegro (DPS) in Montenegro, de People's Action Party (PAP) in Singapore, het Afrikaans Nationaal Congres (ANC) in Zuid-Afrika, de Liberaal-Democratische Partij in Japan, de Awami League in Bangladesh, de MPLA in Angola en de ZANU-PF in Zimbabwe.

In alle landen die dit systeem hebben en niet democratisch zijn, worden methoden gebruikt om andere partijen te onderdrukken, zonder ze daadwerkelijk te verbieden. In sommige gevallen wordt de macht van de staat direct en indirect gebruikt om te voorkomen dat kleinere partijen meer stemmen krijgen. Dit kan verkiezingsfraude, gerrymandering of rechterlijke uitspraken (die door de regering worden gecontroleerd) omvatten. In veel gevallen wordt het oppositieleiders en andere figuren onmogelijk gemaakt om in verkiezingstijd gebruik te maken van de massamedia, en ook worden zij vaak bedreigd, lastiggevallen, gevangengezet en zelfs vermoord. In andere gevallen krijgen, afgezien van de regeringskandidaten, alleen kandidaten van kleinere geallieerde partijen en "onafhankelijke" kandidaten die nauw gelieerd zijn aan de dominante regeringspartij, een overweldigend voordeel.

In deze gevallen kan een nederlaag van de regering "niet worden verwacht voor de nabije toekomst".

Slechts zeer weinig eenpartijstaten zijn echt democratisch, waar geen beperkingen tegen andere partijen bestaan. In Mexico werden de presidentskandidaten van de Institutionele Revolutionaire Partij meer dan 70 jaar lang door het volk verkozen.


AlegsaOnline.com - 2020 / 2021 - License CC3