Kaketoes zijn vooral overdag actief en hebben daglicht nodig om hun voedsel te vinden. Zij eten een scala van hoofdzakelijk plantaardige voedingsmiddelen. Zaden vormen een groot deel van het dieet van alle soorten; deze worden geopend met hun grote en krachtige snavels. De Gala's, Corella's en sommige van de zwarte kaketoes voeden zich hoofdzakelijk op de grond; andere voeden zich hoofdzakelijk in bomen.
Zoals de meeste papegaaien maken de kaketoes hun nesten in holen in bomen, die zij zelf niet kunnen uitgraven. Deze holen worden gevormd door rotting of vernietiging van hout door afbrekende takken, schimmels of insecten zoals termieten of zelfs spechten wanneer hun verspreidingsgebied elkaar overlapt. Op veel plaatsen zijn deze holen schaars en de bron van concurrentie, zowel met soortgenoten als met andere soorten en diersoorten. In het algemeen kiezen kaketoes holen die slechts iets groter zijn dan zijzelf, zodat soorten van verschillende grootte in holen van overeenkomstige (en verschillende) afmetingen nestelen.
Het vrouwtje legt twee witte eieren op kleine stukjes hout. Het jong, dat naakt en blind wordt geboren, wordt gedurende ongeveer drie maanden door de volwassen dieren gevoed met gedeeltelijk verteerd voedsel.
Status en instandhouding
Volgens de IUCN en BirdLife International worden zeven kaketoe-soorten beschouwd als kwetsbaar of erger en wordt één soort beschouwd als bijna bedreigd. Twee van deze soorten - de Filippijnse kaketoe (of roodbuikkaketoe) en de geelkuifkaketoe - worden als ernstig bedreigd beschouwd.
De belangrijkste bedreigingen voor kaketoes zijn het verlies vanhabitats en de handel in wilde dieren. Alle kaketoes nestelen in bomen, en zijn kwetsbaar voor het verlies daarvan. Bovendien hebben vele soorten specifieke habitatvereisten of leven zij op kleine eilanden en hebben zij van nature kleine verspreidingsgebieden, waardoor zij bijzonder kwetsbaar zijn.
Kaketoes zijn populair als gezelschapsdier en de vangst van en handel in kaketoes heeft sommige soorten bedreigd; tussen 1983 en 1990 werden 66.654 geregistreerde zalmkaketoes uit Indonesië uitgevoerd, een cijfer dat niet het aantal vogels omvat dat voor de binnenlandse handel werd gevangen of illegaal werd uitgevoerd. De vangst van vele soorten is vervolgens verboden, maar de illegale handel gaat door. Niet alleen de zeldzame soorten worden uit Indonesië gesmokkeld, maar ook gewone en zeldzame kaketoes worden uit Australië gesmokkeld.
Alle kaketoe-soorten behalve de valkparkiet worden beschermd door de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES), die de in- en uitvoer van in het wild gevangen papegaaien beperkt tot speciale doeleinden waarvoor een vergunning is afgegeven. Vijf kaketoesoorten (met inbegrip van alle ondersoorten) - de Tanimbar Corella (Cacatua goffiniana), de Filippijnse kaketoe (Cacatua haematuropygia), de Molukse kaketoe (Cacatua moluccensis), de Geelkuifkaketoe (Cacatua sulphurea) en de Palmkaketoe (Probosciger aterrimus) - zijn beschermd op de lijst van CITES-bijlage I. Met uitzondering van de valkparkiet zijn alle overige kaketoe-soorten beschermd op de CITES-lijst van bijlage II.
