Pinguïns zijn zeevogels van de familie Spheniscidae. Ze gebruiken hun vleugels om onder water te 'vliegen', maar ze kunnen niet in de lucht vliegen. Ze eten vis en andere zeevruchten. Pinguïns leggen hun eieren en brengen hun jongen groot op het land.
Pinguïns leven alleen op het zuidelijk halfrond van de wereld: Antarctica, Nieuw-Zeeland, zuidelijk Australië, Zuid-Afrika en Zuid-Amerika. Het noordelijkste punt waar ze komen zijn de Galapagos-eilanden, waar de koude Humboldtstroom langsstroomt.
Alle pinguïns hebben een witte buik en een donkere, meestal zwarte, rug. Dit is een soort camouflage om ze veilig te houden als ze zwemmen, omdat ze zo opgaan in hun achtergrond. De witte en zwarte kleuren geven een effect dat 'tegenschaduw' heet. Wanneer een roofdier van onderaf de witte buik en vleugels van een zwemmende pinguïn ziet, kan hij de pinguïn niet goed zien omdat het licht van boven komt. Van bovenaf gezien echter, mengt de zwarte rug van de pinguïn zich met het donkere water eronder, zodat hij moeilijk te zien is.
De grootste pinguïns kunnen bijna 110 cm groot worden en kunnen bijna 40 kg wegen. De kleinste soorten zijn slechts ongeveer één voet (32 cm) groot.
Pinguïns hebben een dikke laag spek, die hen helpt zich warm te houden, en hun veren zijn zeer dicht opeengepakt om een andere bedekking te vormen. Ze hebben ook een laag wollige donsveren, onder de buitenste geaderde veren die bedekt zijn met een soort olie die ze waterdicht maakt.
Pinguïns hebben voeten met zwemvliezen waarmee ze in het water peddelen. Ze kunnen niet goed lopen, dus waggelen ze. Pinguïns kunnen niet vliegen, maar wel heel goed zwemmen. Hun vleugels zijn stijf geworden en ze hebben kleine zwemvliezen. Ze hebben een goed gehoor en kunnen onder water zien.
De meeste pinguïns leggen twee eieren per jaar, maar keizerspinguïns leggen er maar één. Nadat de pinguïns gepaard hebben, legt de moeder haar ei of eieren en gaat spoedig de oceaan in om te eten. De vader en moeder houden om beurten de eieren warm, en de kuikens warm nadat ze uit het ei zijn gekomen. De ouder die babydienst heeft, heeft niets te eten. Ouderdieren roepen om elkaar te vinden tussen de duizenden vogels als ze terugkeren van de voederplaatsen. De tijd dat een ouder alleen is met de eieren of kuikens en honger lijdt kan weken of maanden duren, afhankelijk van wat voor soort pinguïn het is. Als één van de ouders niet terugkeert, moet de andere het ei verlaten om te gaan eten.
Pinguïns eten krill, vis, inktvis en andere kleine dieren uit de oceaan, die ze vangen. Ze voelen zich thuis in de oceaan. Ze komen op het land of op het ijs om hun eieren te leggen en de kuikens groot te brengen. Ze eten daar niet omdat ze leven op plaatsen waar het land geen voedsel voor hen heeft. Bij de meeste soorten nestelen de vogels allemaal samen in een grote groep, die een roekenkolonie wordt genoemd. Meestal maken ze nesten op de grond met stenen of modder.
Pinguïns kunnen geen vis proeven. Dit werd ontdekt toen een onderzoeksteam opmerkte dat ze enkele sleutelgenen voor smaak misten. Een nader onderzoek van het DNA van pinguïns toonde aan dat alle soorten geen functionerende genen hebben voor de receptoren van zoete, umami en bittere smaken. Voor hen maakt dat niet uit, want zij slikken de vis in zijn geheel door, zonder te kauwen.
Er zijn 15-20 levende soorten (types) pinguïns. De witvleugelige pinguïn wordt vandaag algemeen beschouwd als een ondersoort van de dwergpinguïn. Het is nog onduidelijk of de schlegelpinguïn een ondersoort is van de macaronipinguïn. Wetenschappers zijn ook niet zeker of rotsspringers één, twee, of drie soorten zijn.
· 
Pinguïns in een dierentuin in Nederland
· 
Een Humboldt pinguïn zwemmend onder water
· 
Een kolonie Adelie pinguïns in Antartica
· 
Een Magelhaenpinguïn, Valdes Peninsula, Argentinië
