Beginjaren
Hij is geboren als Alfred Eric Leslie Satie, maar als volwassene heeft hij altijd zijn naam "Erik" gespeld. Zijn vader zat in het scheepvaartbedrijf, maar de familie verhuisde toen naar Parijs. Hij was nog vrij jong toen zijn moeder stierf en hij werd teruggestuurd naar zijn geboorteplaats, Honfleur, om door de ouders van zijn vader te worden opgevoed. Zijn grootmoeder verdronk echter, dus werd hij weer teruggestuurd naar Parijs, waar zijn vader hem leerde. Zijn vader was weer getrouwd. Zijn nieuwe vrouw was pianist en stuurde de jonge Eric naar het Parijse conservatorium voor pianoles.
Satie haatte zijn pianolessen. Zijn leraar zei dat hij de meest luie leerling van het conservatorium was. Hij was slecht in lezen, maar hij ging door met zijn lessen omdat hij dan slechts één jaar militaire dienst kon doen in plaats van vijf jaar. In feite deed hij minder dan een jaar in het leger omdat hij opzettelijk ziek werd door bronchitis. Terwijl hij beter werd, begon hij te componeren. Zijn vader publiceerde een paar liedjes die hij had geschreven. Hij kon echter niet goed overweg met zijn familie en verliet het huis in 1887.
De jonge Satie
Satie leerde al snel veel mensen kennen in het beroemde cabaret Chat Noir. Hij liet zijn haar lang groeien en droeg een jurk en een hoge hoed. Hij schreef een ballet dat de meeste mensen schokkend vonden. Hij raakte bevriend met Debussy, die een van de enige mensen was die de ernstige redenen voor het ongewone gedrag van Satie begreep.
In 1890 verhuisde hij naar nieuwe kamers op een bovenverdieping van een huis, zodat mensen aan wie hij geld verschuldigd was hem niet konden bereiken. Hij probeerde te componeren in een eenvoudige stijl en raakte geïnteresseerd in mystieke religie en gotische kunst. Hij erfde een kleine hoeveelheid geld waarmee hij zeven fluwelen pakken kocht die allemaal precies hetzelfde waren: één voor elke dag van de week. Hij begon een kerk genaamd Église Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur (Metropolitan Church of Art of Conductor Jesus), maar niemand behoorde tot de kerk, behalve hijzelf.
Eind 1898 verhuisde hij naar Arceuil, een voorstad van Parijs. Daar bracht hij de rest van zijn leven door. Hij stopte met optredens in het openbaar en verdiende geld door piano te spelen in cafés en kroegen. Elke ochtend liep hij de 10 kilometer naar Parijs en stopte onderweg bij cafés om te drinken of te componeren. Hij droeg een bolhoed, een vleugelkraag en altijd een opgerolde paraplu. Als het regende hield hij zijn paraplu onder zijn jas om hem droog te houden. Hij droeg ook een hamer voor het geval iemand hem zou aanvallen. Laat in de nacht liep hij weer naar huis of nam de laatste trein terug. Zijn flat was een vreselijke puinhoop.
Stijging naar roem
In 1905, op 39-jarige leeftijd, werd hij weer student en studeerde hij muziek aan de Schola Cantorum. Hij wilde een betere componist worden. Hij leerde fuga's schrijven. Hij gebruikte nog steeds graag parodie in zijn muziek.
In 1911 speelde Maurice Ravel enkele van Satie's pianostukken in het openbaar. Plotseling begon men zich bewust te worden van Satie. Ze beseften dat hij een van de eerste impressionistische componisten was geweest. Debussy dirigeerde zijn Gymnopédies in zijn bewerking voor orkest. Muziekcritici begonnen artikelen te schrijven over Satie. Hij werd eindelijk beroemd. Hij liet enkele humoristische pianostukken publiceren. Hij verdiende wat geld met zijn composities, zodat hij het spelen in cabaret kon opgeven. Hij ontmoette Jean Cocteau die hem voorstelde aan Diaghilev, voor wie hij de muziek voor Parade schreef. Sommigen hielden ervan, sommigen hadden er een hekel aan, maar de mensen namen hem in de gaten. Hij werd gevraagd om meer theatermuziek te schrijven. Hij was een zeer belangrijke invloed op de zes componisten die bekend stonden als Les Six. Hij werd gevraagd een symfonisch drama te schrijven dat hij Socrate noemde. Veel muzikanten vinden het zijn beste stuk.
Laatste jaren
In de jaren twintig van de vorige eeuw schreef hij veel artikelen voor kranten en tijdschriften en werd hij geassocieerd met de kunststroming die bekend staat als Dada. Zijn balletten Relâche en Mercure schokten het publiek toen ze voor het eerst werden opgevoerd. Relâche is een vroeg voorbeeld van wat later het theater van de vervreemding werd.
Satie dronk veel alcohol en werd ziek. Hij kreeg een levercirrose en stierf in 1925. Toen zijn vrienden na zijn dood zijn flat binnenkwamen, was er zoveel rotzooi dat ze twee karrenvrachten vuilnis moesten weggooien voordat ze bij zijn papieren en manuscripten konden komen.
