Romantische muziek is muziek geschreven in de 19e eeuw. Dit was de periode die door muzikanten de "Romantische periode" werd genoemd. In de literatuur en sommige andere kunsten wordt vaak gezegd dat de "Romantische periode" eerder begint en eindigt: rond het midden van de 18e tot het midden van de 19e eeuw.
In de Klassieke periode zagen kunstenaars graag duidelijke vormen. De 18e eeuwse architectuur vertoont bijna altijd veel symmetrie. De tuinen van het paleis van Versailles zijn daar een goed voorbeeld van met hun zeer nette patronen van rechte paden, ronde vijvers en netjes gesnoeide hagen.
De klassieke componisten zoals Haydn, Mozart, Beethoven en Schubert hielden er in de muziek van om muziek te componeren die een duidelijk plan had als sonatevorm.
In de Romantiek vonden kunstenaars gevoel en passies belangrijker dan formele plannen. Dit is te zien in de door Capability Brown ontworpen tuinen, bijvoorbeeld in Blenheim Palace, Oxford. De tuinen zijn gemaakt om op te gaan in de natuur.
In de muziek kunnen de Romantische componisten nog wel plannen als sonatevorm gebruiken, maar gevoelens en passies zijn belangrijk. Ze schrijven vaak wat men noemt programmamuziek wat betekent: muziek die iets beschrijft of een verhaal vertelt. De Zesde Symfonie van Beethoven wordt de "Pastorale" genoemd, wat betekent dat het over het platteland gaat. Hoewel Beethoven meestal een componist uit de Klassieke periode wordt genoemd, is hij ook een vroege romanticus. Latere componisten zoals Felix Mendelssohn schreven stukken als Hebriden Ouverture die de zee beschrijft die in Fingal's Cave in de Binnen-Hebrideneilanden in Schotland komt. Hector Berlioz (1803-1869) schreef veel muziek die een verhaal vertelt. Zijn Symphonie Fantastique gaat over een kunstenaar die waanzinnig verliefd is. Berlioz' hele levenswijze was wild en romantisch. Hij werd verliefd op een actrice die hij op het podium de rol van Julia zag spelen in Shakespeare's Romeo en Julia en hij is zelfs met haar getrouwd! Andere componisten die veel programmamuziek hebben geschreven zijn Franz Liszt (1811-1886) en Richard Strauss (1864-1949). Strauss schreef altijd in laatromantische stijl, ook al leefde hij tot ver in de 20e eeuw.
De Romantiek was ook de periode van het Nationalisme. "Nationalisme" betekent trots zijn op je land. In de 19e eeuw werden veel Europese landen zoals wij die kennen gevormd. In de muziek schreven veel componisten muziek die typisch was voor hun land. Zij deden dit vaak door gebruik te maken van volksmuziek. Antonín Dvořák (1841-1904) en Bedřich Smetana (1824-1884) schreven muziek die erg Tsjechisch klinkt. Pjotr Tsjaikovski (1840-1893) schreef muziek met Russische volksliedjes erin. Gustav Mahler (1860-1911) gebruikte Duitse volksliederen in zijn symfonieën, en Ralph Vaughan Williams (1872-1958) verzamelde Engelse volksliederen en zette ze in zijn muziek. Een van die stukken was een Fantasie op de beroemde melodie Greensleeves.