Daling en stijging van de bevolking
Ooit was de zeearend gemakkelijk te zien op het vasteland van de Verenigde Staten, maar hij was bijna uitgestorven door het gebruik van het bestrijdingsmiddel DDT. DDT vernietigde het calcium van een volwassen vogel, waardoor deze niet meer in staat was gezonde eieren te leggen. Vrouwelijke arenden legden eieren die te zwak waren om het gewicht van de ouders te weerstaan. In de vroege jaren 1700 waren er 300.000-500.000 zeearenden, maar in de jaren 1950 waren er nog maar 412 broedparen in de Verenigde Staten. Andere dingen die de productie van zeearenden tegenhielden was het verlies van habitat en de illegale jacht op zeearenden. Ook olie en lood waren andere grote redenen waarom zeearenden begonnen uit te sterven.
De soort werd voor het eerst beschermd in de Verenigde Staten en Canada door het Verdrag inzake trekvogels van 1918. De Bald Eagle Protection Act van 1940 in de Verenigde Staten probeerde ook het doden van de zeearend en de steenarend te stoppen. In 1967 werd de zeearend een bedreigde diersoort, en de straffen voor mensen die de soort doodden, werden steeds hoger. In 1972 werd DDT ook verboden in de Verenigde Staten. In Canada werd DDT in 1989 volledig verboden.
Door al dit harde werk begon de populatie van de zeearend weer toe te nemen. Hij werd officieel van de lijst van bedreigde diersoorten van de Verenigde Staten gehaald op 12 juli 1995.
Om zeearenden in gevangenschap te houden, moesten de werknemers ervaren zijn in het verzorgen van zeearenden. De zeearend kan een lange tijd in gevangenschap leven als hij goed wordt verzorgd, maar paart niet goed, zelfs niet onder de beste zorg.
De nationale vogel van de Verenigde Staten
De zeearend is de nationale vogel van de Verenigde Staten. Hij komt voor op de meeste zegels van de Verenigde Staten, waaronder het zegel van de president van de Verenigde Staten. Het Continentale Congres maakte op 20 juni 1782 het ontwerp voor het Grootzegel van de Verenigde Staten met een zeearend die dertien pijlen vasthoudt en een olijftak met dertien bladeren in zijn klauwen.
De zeearend is te vinden op beide nationale zegels en op de achterkant van verschillende munten (waaronder de munt van een kwart dollar tot 1999). Tussen 1916 en 1945 stond op de vlag van de president van de Verenigde Staten een adelaar die naar links keek.
Er bestaat een populaire legende dat Benjamin Franklin ooit voorstander was van de wilde kalkoen als symbool van de Verenigde Staten in plaats van de zeearend. Er is echter geen bewijs dat dit waar is. De legende komt uit de brief die Franklin in 1784 vanuit Parijs aan zijn dochter schreef. Deze brief ging echter over de Society of the Cincinnati, en er stond niets in over de zeearend of de wilde kalkoen.
In de inheemse Amerikaanse cultuur
De zeearend is een heilige vogel in sommige Noord-Amerikaanse culturen. Zijn veren worden als bijzonder beschouwd. Ze worden veel gebruikt in spirituele gebruiken bij de Indianen. Adelaars worden gezien als boodschappers tussen goden en mensen. Adelaarsveren worden vaak gebruikt in traditionele dingen, vooral in waaiers. De Lakota geven bijvoorbeeld een adelaarsveer als symbool van eer aan een persoon die een taak volbrengt. In de moderne tijd kan hij worden gegeven bij een gebeurtenis zoals het afstuderen aan de universiteit. De Pawnee mensen beschouwden adelaars als symbolen van de natuur en vruchtbaarheid. Dit komt omdat hun nesten hoog boven de grond worden gebouwd, en omdat zij hun jongen zeer dapper beschermen. De Choctaw verklaarden dat de kale adelaar, die de zon directer kan zien, een symbool van vrede is.
Tijdens de zonnedans, die door veel indianenstammen wordt gedanst, komt de adelaar op veel verschillende manieren voor. Een fluitje, gemaakt van het vleugelbot van een adelaar, wordt tijdens de dans gebruikt. Ook kan een medicijnman tijdens de dans zijn waaier, die gemaakt is van adelaarsveren, richten op mensen die genezing nodig hebben. De waaier wordt dan omhoog gehouden naar de hemel, zodat de adelaar alle zieke gebeden naar de god kan sturen.
Inheemse Amerikaanse stammen mogen echter geen kale of gouden adelaarsveren meer gebruiken voor hun religieus of spiritueel gebruik. Dit is het gevolg van een wet die de adelaarsverenwet wordt genoemd. De adelaarsverenwet beschermt inheemse Amerikanen gewoonlijk door vele uitzonderingen te bieden op de natuurwetten, maar op dit moment staat de wet inheemse Amerikaanse stammen nog niet toe de veren te gebruiken. Dit maakte de inheemse Amerikaanse groepen boos omdat zij volhielden dat het hun vermogen om hun religie vrij te gebruiken in de weg stond.
